Vilapa kusumańjali 31

WERSET 31:

PÄDÄMBHOJE MANIMAYA TULAKOTI YUGMENA YATNÄD

ABHYARCE TAD DALA-KULAM API PRESTHA PÄDÄNGULIYAIH

KAŃCI-DÄMNÄ KATI-TATAM IDAM PREMA-PITHAM SUNETRE

KAMSÄRÄTER ATULAM ACIRÄD ARCAYISYÄMI KIM TE

päda - stopy; ambhoje – na lotosach; maëimaya – wysadzane klejnotami; tulakoöi – dzwonki u stóp; yugmena - parę; yatnäd - uważnie; abhyarce - czcząc; tad - to ; dala - listki (palce stóp); kulam - grupa; api - również; preñöha - drogie; päda - stopy; aìguléyaiù - pierścionkami; käïcé dämnä – pas z dzwoneczkami na talię; kaöi-taöam – na biodrach; idam – ta ; prema - miłości; péöhaà – miejsce do siedzenia; sunetre – dziewczyna o jasnych oczach; kaàsa äräteù – Krsny, wroga Kamsy; atulam - niezrównane; acirät - wkrótce; arcayiñyämi – będę czcić; kià - co; te – Twój.

O Sunetre (dziewczyna o jasnych oczach)! Czy będę wkrótce czcić Twoje lotosowe stopy, ostrożnie ozdabiając je wysadzanymi klejnotami dzwoneczkami na kostki i czcić płatki tych lotosów (palce Twoich nóg) za pomocą Twoich, najdroższych Ci pierścionków? Czy będę wkrótce czcić Twoją talię, niezrównane, miłosne miejsce do siedzenia dla Krsny, złotym pasem pobrzękujących dzwoneczków?

Komentarz: Najpierw Śri Raghunatha ma wizję w swojej svarupaveśi, a następnie modli się o służbę oddania w swojej 'zewnętrznej' świadomości; to przebiega w ten sposób. Sadhaka nie wymyśla swojej własnej ścieżki i nie pragnie swoich niezależnych koncepcji; on polega na słowach acaryów. Jego modlitwy będą bardzo czyste, kiedy służy sylabom Gosvamich, słuchając i intonując je. Każda z tych sylab jest wypełniona smakami czczenia i wielkiej chciwości, którymi ich głosy były napełnione, kiedy ofiarowywali swoje modlitwy. Na tych, którzy służą tym sylabom, czeka miłosierne błogosławieństwo:

imaà våndävaneçvaryä jano yaù paöhati stavaà

cäöu puñpäïjalià näma sa syäd asyäù kåpäspadaà

Śrila Rupa Gosvami zamknął swoją piękną modlitwę, zatytułowaną „Catu Puspańjali”, następującym błogosławieństwem: „Każdy, kto recytuje tę modlitwę – „Catu Puspańjali”, dedykując ją Królowej Vrindavany, Śri Radhice, z pewnością stanie się obiektem Jej łaski.” rädhädäsya-bhajan nie może być praktykowany z materialną świadomością i nie powinien zależeć od żadnych zewnętrznych okoliczności. Słowa Gosvamich są bardzo potężne, one usuną materialną świadomość i spowodują skupienie serca na służbie oddania dla Śri Radhiki.

Śri Raghunatha płynie w kierunku królestwa lila na falach modlitwy. Tulasi czci lotosowe stopy Śri Radhiki dzwoneczkami na kostki stóp. Słowo 'abhyarce' w tekście, znaczy 'formalne czczenie', które zwykle odnosi się do regularnego czczenia bóstwa w świątyni z wykorzystaniem kadzideł, kwiatów, kąpieli itd.. Czczenie przy użyciu dzwoneczków na kostki, pasa z dzwoneczkami na talię i pierścionków na palce stóp jest raczej niespotykane, ale takie są parafernalia używane do czczenia w transcendentalnym królestwie rozrywek Radhy i Krsny. Czasami, kiedy Śri Radhika wychodzi w nocy, by spotkać się z Krsną (abhisara), owija ubraniami dzwoneczki u kostek, by je unieruchomić. Dlaczego Ona ich nie zdejmuje? Ona chce, by dzwoniły później, kiedy zbliża się do kuńja w którym jest umówiona na spotkanie, żeby Krsna mógł słyszeć, że nadchodzi. Krsna będzie czekał niecierpliwie na Nią, wypatrując Jej cały czas na drodze, zawsze wyobrażając Sobie, że słyszy Jej kroki, kiedy słyszy szelest suchych liści opadających z drzew. Dlatego przeznaczeniem tych dzwoneczków u stóp jest doprowadzanie Go do szaleństwa. Również podczas poufnych rozrywek, ich dźwięki opętują Go, więc one są najlepszymi przedmiotami przeznaczonymi do formalnego czczenia i Tulasi jest 'kapłanką' spełniającą rytuały czczenia. Wysadzane klejnotami dzwoneczki u kostek połyskują na pięknych, lotosowych stopach Śri Radhiki. Tulasi mówi: „Jak uczynisz perfekcyjnym taniec Rasa bez Swoich, pobrzękujących dzwoneczków u stóp? Musisz doprowadzić Swojego bohatera do szaleństwa, nieprawdaż?” Svamini ukazuje, co chodzi Jej po głowie, poprzez Swój, pełen artyzmu taniec. Dzwoneczki u stóp dzwonią z każdym ruchem, który wykonuje podczas tańca.

nägara näcata näyaré saìga; vividha yantra koto çabda taraìga

balaya ghuìghura maëi kiìkiëé kalane; nüpura runu jhunu bäjata caraëe

„Bohater tańczy z bohaterką, a różne instrumenty muzyczne roztaczają fale dźwięku. Bransoletki, dzwoneczki na talii i dzwoneczki u kostek, wszystkie rezonują na Ich ciałach.”

Im z większą ekstazą gopinie tańczą, tym głośniej dźwięczą ich dzwoneczki u stóp! Śyama gra na Swoim flecie i dzwonienie dzwoneczków u stóp Svamini zwiększa słodycz Jego gry. Nagle jeden z dzwoneczków urywa się i flet Śyama nie brzmi już tak słodko. Wydaje się jakby czegoś brakowało. Śyama rozgląda się na wszystkie strony i zauważa, że brakuje jednego dzwoneczka na kostce Svamini. Śyama wtyka flet za pas i dwoma rękoma zawiesza dzwoneczek z powrotem na kostkę Svamini. Ponownie Jego flet brzmi tak samo słodko jak wcześniej. Czasami również kinkari może założyć dzwoneczek z powrotem podczas tańca. Kiedy Tulasi sprawia, że Svamini smakuje tę rasę, ona zakłada wysadzane klejnotami dzwoneczki na Jej stopy. Również praktykujący wielbiciel powinien posiadać pewne doświadczenie, kiedy medytuje o swojej służbie oddania. Smak Vrajy jest transcendentalny i dopóki w sercu jest choćby ślad materialnej świadomości, te realizacje nie mogą być doświadczane. Praktykujący wielbiciel powinien gorliwie spełniać proces słuchania i intonowania z wielkim przywiązaniem i bez popełniania obraz i im bardziej będzie oczyszczony, tym bardziej jego serce będzie jak kryształ odbijający (postrzegający) rasę Vrajy. Pomimo praktyki bhajanu przez długi czas, uczucia miłości czyli rati mogą nie pojawiać się z powodu braku szczęścia lub na skutek zanieczyszczania naszych serc popełnianiem grzechów i obraz. Bhajan jest środkiem i celem. Praktykujemy bhajan tylko po to, by spełniać jeszcze więcej bhajanu. Śrila Narottama dasa Thakura śpiewa: päkile se prema bhakti, apakke sädhana réti, bhakati lakñaëa tattva sära („Prema Bhakti Candrikä”) „Kiedy bhajan jest dojrzały, jest zwany premą bhakti, a kiedy jest niedojrzały, jest zwany sadhaną. To jest zasadnicza definicja oddania.” Jak cudownie Śrila Raghunatha dasa Gosvami był skupiony na swoim bhajanie! Cały czas pływał w oceanie niezakłóconej medytacji o rozrywkach rasika Yugala Kiśora! raghunäthera niyama yeno päñänera rekhä (C.C.) „Dyscyplina Raghunatha była jak linia wykuta w skale.”

Sprawiając, że Svamini nurkuje w oceanie Śyama-rasy, Tulasi zakłada wysadzane klejnotami dzwoneczki u kostek, nazywając Ją 'Sunetre' (dziewczyna o pięknych oczach), kiedy widzi cudowne, rozkwitające piękno Jej oczu. Oko, które widzi Krsnę jest 'sunayana', 'pięknym okiem' i gopinie nigdy nie nazwą oka, które nie widzi Krsny, pięknym okiem, z pewnością one przeklną takie oko:

vaàçé gänämåta dhäma, lävaëyämåta janmasthäna,

ye na dekhe se cäìda vadana

se nayane kibä käja, poòu tära mäthe bäj,

se nayana rahe ki käraëa?

(„Caitanya Caritämrta” Madhya 2,29)

„Przypominająca księżyc twarz Krsny jest siedzibą Jego, pełnej nektaru melodii fletu i miejscem narodzin, naturalnie pełnego nektaru, piękna. Jaki jest użytek z oczu, które Go nie widzą? Niech piorun uderzy w te oczy!” Gopinie nie są w stanie sobie wyobrazić istnienia jakiegokolwiek innego zastosowania dla oczu, niż oglądanie Krsny, dlatego one mówią w „Śrimad Bhagavata” (10.21.7) akñaëvatäà phalam idam na paraà vidämaù „Nic nie wiemy o jakimkolwiek innym (lub wspanialszym) celu dla oczu!”¹ Tulasi służy Svamini krystalizując Śyama przed Nią za pomocą swoich opisów rasika. Następnie Tulasi zakłada piękne, połyskujące pierścionki na czarujące palce stóp Śrimati, określając je jako 'prestha' (ukochane) i myśląc: „Aha! Jak wielkie szczęście mają te pierścionki! Co by było, gdybym zawsze mogła pozostawać w ten sposób na słodkich, lotosowych stopach Svamini? Kto nie czułby się spełniony, zawsze pozostając na tych lotosowych stopach?” Śrila Narottama Dasa Thakura śpiewa: yäbo go vrajendra pura, hobo gopikära nüpura, tädera caraëe madhura madhura bäjibo go! („Prärthanä” - 21) „O! Pójdę do siedziby króla Vrajy (Vrndavana) i zostanę dzwoneczkiem u stopy gopi, zawsze dzwoniąc słodko na jej lotosowej stopie!” Również te pierścionki na palce stóp są najlepszymi parafernaliami do czczenia, ponieważ mogą rozświetlać słodkie piękno lotosowych stóp Śvamini. Śrila Viśvanatha Cakravarti pisze (w „Krsna Bhavanamrcie” 4,95):

madhurimaiva dadhäd vividhäbhidhaù sva saphalé-kåtaye padayor luöhan

raëa raëety aparan api tad guëän sukåtinaù kåtinaù kim atuñöuvat

„Uosobiona słodycz turlała się u stóp Śri Radhiki, by odnieść sukces na wiele różnych sposobów, manifestując się jako ozdoby Jej stóp i angażując inne szczęśliwe dusze w wychwalanie Jej chwał i dźwięcząc 'rana rana'.” mahakåtä mahatä madanena kià nija gåhe jagåhe maëi toraëam (K.B. 4.92) „Tak jak majętni ludzie prawie zawsze świętują w swoich domach, tak bogaty Kupidyn również stworzył wysadzaną klejnotami bramę (w postaci dzwoneczków, które zwisają na pośladkach Śri Radhiki) przed swoim domem, by obchodzić swój wieczny festiwal.” Prema pujarini (kapłanka miłości) Tulasi zakłada pas z dzwoneczkami na biodra Svamini i mówi: „Chcę widzieć jak Śyama szaleje z powodu pobrzękiwania Twojego, wysadzanego klejnotami pasa z dzwoneczkami, kiedy kręcisz i obracasz Swoimi, niezrównanymi pośladkami podczas tańca Rasa! Wszystkie przywiązania Jego serca znajdują się w Twoich biodrach! To jest niezrównane miejsce do siedzenia dla Jego miłości!” idam atulaà kaöitaöaà kaàsäräteù premapéöhaà. Piękne oczy Svamini są zmieszane, kiedy słyszy słowa Tulasi o Kamsari. Niespokojnie spogląda na twarz Tulasi z błyskiem obawy w oczach. Tulasi mówi: „Nie ma czego się bać! Ten potężny bohater, który jest w stanie zabić Kamsę, jest teraz całkowicie spętany pięknem Twoich pośladków. Nie ma do nich porównania (i do Niego)! Słysząc słowo 'Kamsari', Śri Radhika zastanawia się: „Czy On przyszedł?”

Śri Rasika-Candra Dasa śpiewa:

çuno rädhe! Sulocane! tava raìga çré caraëe

poräibo kanaka nüpura.

colibe go yei kñaëe, mäjäye çyämera mana,

bäjibe go madhura madhura!

„Posłuchaj, O jasnooka Radhe! Założę złote dzwoneczki na Twoich pięknych, karmazynowych, lotosowych stopach! Kiedy tylko zaczną się poruszać, zanurzą umysł Śyama w ich, zawsze słodkim pobrzękiwaniu!”

kanaka kamala dala, pädäìgulé ye sakala,

tähe dibo aìguli bhüñaëa.

tava kñéëa kaöi-taöe, çré kåñëera prema-péöha,

käïcé däme koribo çobhana

„Założę ozdoby (pierścionki) na palce Twoich stóp, które są jak płatki Twoich lotosowych stóp i ozdobię Twoją wąską talię, która jest miejscem do siedzenia dla miłości Śri Krsny, pasem z dzwoneczkami!”

.

1Śri Bangabihäri Vidyälankära pisze: he sunetre sarva cittäkarñaka çré kåñëasyäpi cetasa äkarñakatvät saubhägya pracura locane "O Sunetre! Twoje piękne oczy przyciągają nawet Śri Krsnę, pomimo że On Sam jest w stanie oczarować serca wszystkich istot!"