Vilapa kusumańjali 37

 

WERSET 37

ANGADENA TAVA VÄMA DOH STHALE

SVARËA-GAURI NAVA RATNA-MÄLIKÄM

PATTA GUCCHA PARIŚOBHITÄM IMÄM

ÄJŃAYÄ PARINAYÄMI TE KADÄ

aìgadena - naramiennikiem; tava - Twoje; väma - lewe; doù - ramię; sthale – w miejscu; svarëagauri – złota piękność; nava - dziewięć; ratna – wysadzany klejnotami; mälikäm - sznur; paööa guccha – jedwabne pompony; pariçobhitäm - upiększony; imäm - ten; äjïayä – na Twoje polecenie; pariëayämi - poślubię; te - Twój; kadä – kiedy.

O Svarnagauri (złota dziewczyna)! Kiedy, na Twoje polecenie, poślubię (połączę) naramiennik na Twoim lewym ramieniu ze sznurem dziewięciu pomyślnych klejnotów, upiększonych jedwabnym pomponem?

Komentarz: Serce Śri Raghunatha dasa jest zanurzone w doznaniach służby oddania. Czasami służy z własną inwencją, a czasami zgodnie z poleceniem. Smakował doznania płynące ze służby oddania jako towarzysz Śri Caitanyi Mahaprabhu. Podczas swojego życia, które było wypełnione sadhaną, pokazał, że acaryowie spełniają bhajan z pełnym wiary podporządkowaniem. Śri Raghunatha dasa podążał za Śri Rupą Gosvaminem:

äbhéra pallipati putra käntä däsyäbhiläñäti baläçvavärah

çré rüpa cintämala sapti saàstho mat svänta durdänta hayecchur ästäm

Śrila Raghunatha dasa Gosvamin rozpoczyna swoją „Abhista Sucana Stavę”, pisząc: „Pragnienie służenia ukochanej syna króla wioski pasterzy jest jak wprawny jeździec. Oby dosiadł szlachetnego konia pamiętania Śri Rupy Gosvamina. Takie powinno być pragnienie dzikiego konia mojego serca.” Innymi słowy: Nie jest właściwe posiadanie przeze mnie moich własnych idei w jaki sposób osiągnąć służbę dla Śri Radhy. Ci, którzy są jak trzmiele, odurzeni pitym miodem sączącym się z lotosowych stóp Śri Caitanyi, pragną osiągnąć poufną służbę dla Śri Radhy, lecz nie osiągną i nie doświadczą jej, bez podążania śladami nauczycieli Vraja-rasy - Śri Rupy i Raghunatha dasa Gosvamich. rüpa raghunätha pada hobe äkuti; kobe häm bujhabo sei yugala préti (Narottama Däsa): „Kiedy zapragnę łaski Rupy i Raghunatha Dasów, zrozumiem miłość Radhy i Krsny.”

Śri Raghunatha Dasa Gosvamin, w swoim zaabsorbowaniu jako Tulasi Mańjari, ozdabia piękne ciało Svamini. Jak wspaniała jest to rzecz w życiu wypełnionym sadhaną! Dzięki łasce Rupy i Raghunatha, umysł sadhaki otrzymuje niezbędne kwalifikacje do smakowania tych emocji i do myślenia o Śri Radharani. Bez wielkiej chciwości, ta słodycz nie może być doświadczana. Jak wielka jest chciwość Rupy i Raghunatha! „Utkalika Vallari” Śrila Rupy Gosvamina i „Vilapa Kusumańjali” Śrila Raghunatha dasa Gosvamina, są tego dowodem. Oni tęsknią za Śrimati Radharani i jeśli wielbiciele neofici również mogą tęsknić w ten sposób za nimi (Gosvaminami), wtedy może być w nich tchnięty ich ekstatyczny nastrój. Śrila Narottama dasa Thakura rozpaczał:

kähä mora svarüpa rüpa kähä sanätana; kähä däsa raghunätha patita pävana

kähä mora bhaööa yuga kähä kaviräja; eka käle kothä gelä gorä naöaräja

päñäëe kuöibo mäthä anale paçibo; gauräìga guëera nidhi kothä gele pä'bo

se saba saìgéra saìge ye koilo viläsa; se saìga nä päiyä käìde narottama däsa

„Gdzie jest mój Svarupa Damodara i gdzie jest mój Sanatana Gosvamin? Gdzie jest Raghunatha dasa, zbawiciel upadłych? Gdzie są, mój Raghunatha Bhatta i Gopala Bhatta i gdzie jest Krsna dasa Kaviraja? Gdzie poszedł tym razem król tancerzy, Pan Gaura? Rozbiję swoją głowę o ścianę i wejdę w ogień. Gdzie mam pójść, by znaleźć ocean zalet, Śri Gaurangę? Narottama dasa rozpacza, kiedy nie może przebywać w ich towarzystwie i w towarzystwie wszystkich tych, którzy bawili się razem z nimi.” Ogień miłości w rozłące jest jak ożywiający nektar ubijany w transcendentalnym oceanie radości, smutku, szczęścia i nieszczęścia. Pamiętanie o tej wielkiej miłości w rozłące smakuje jak nektar i utrzymuje wielbicieli rasika przy życiu. Raga sadhakowie powinni zawsze się modlić: „ Ha Svamini! W zamian za moje życie, chcę po prostu zrozumieć, że jesteś wszystkim dla mnie! Pomimo że nie posiadam kwalifikacji, by osiągnąć Twoje lotosowe stopy, proszę, daj mi jasno do zrozumienia, że nie mam nikogo prócz Ciebie na tym świecie!”

Śri Raghunatha dasa płacze, czując wielki ból w sercu. Jego lojalność jest niemierzalna. Pragnie bezpośrednio ujrzeć Śrimati Kundeśvari, więc mdleje nad brzegiem Śri Radhakunda z niezachwianym postanowieniem: „Nie opuszczę Radhakunda dopóki nie ujrzę mojej Kundeśvari!” Ten entuzjazm rozbudzi się również w sercu każdego szczęśliwego sadhaki, który służy maha-vani (wielki przekaz) Gosvaminów. mahä çakti-çälé väëé – te słowa są bardzo potężne, chwycą raga sadhakę za rękę i przyprowadzą do lotosowych stóp ukochanego bóstwa. To vani rozbudzi głęboką świadomość duchowej tożsamości w sercu. „Niestety nie identyfikuję się jako kinkari Radhy; jestem zawsze odurzony cielesną świadomością. Przechwalam się swoją uczonością i wiedzą, lecz nigdy nie rozpoznałem swojego prawdziwego ja. Jak droga jest myśl: „Jestem służką Radhy!” i ile smaku budzi się wtedy w sercu! Proszę obudź moją svarupę, O Svamini! Nie pragnę niczego innego!”

Raghunatha zawiesił perłę pod nosem i teraz siedzi nieruchomo. Jako dumna służka czeka, aż jej Pani zapyta: „Co jeszcze założysz na Mnie?” Wtedy Tulasi mówi: „O Svarna-Gauri! Na Twoje polecenie podaruję sznur nowych klejnotów do poślubienia przez Twój lewy naramiennik!” Ten sznur jest bardzo drogi Svamini. Nosi go dla pomyślności Śyamasundara, myśląc: „Oby wszystkie niebezpieczeństwa i przeszkody w życiu Śyamasundara zostały zniszczone! Oby zawsze nieskrępowanie bawił się w Swoje erotyczne gry ze Mną i oby zawsze Jego cechy bohatera Dhira-Lalita dominowały!” Ten nowy sznur klejnotów jest naszyty na jedwabny pasek z podobnymi do kwiatów pomponami na każdym z końców. Tulasi myśli: „Poślubię ten sznur z naramiennikiem z lewego ramienia Svamini!”, symbolizując tym aktem służby spotkanie Radhy i Krsny.¹ Bhava i murti są tutaj takie same. Tulasi nie doczepia nowego sznura klejnotów do naramienników Śrimati, ona aranżuje spotkanie Śrimati ze Śyamasundarem – Ona tego nie rozumie!² Śrimati jest tutaj nazywana 'Svarna-Gauri', ponieważ Jej cielesny blask maluje cały las Vrndavany na złoto jak świeże kwiaty Campaka: nava campaka gaura käntibhiù kåta våndävana hema rüpatam. („Sangita Madhava”) „Czcij tę niemożliwą do opisania przewodnią boginię miłości, oczarowującą świat Radhę, która maluje naturalnie zielone środowisko Vrndavany na złoto, Swoim własnym blaskiem, który przypomina świeże kwiaty Campaka!” Kinkari Tulasi wzbudza przypływ Śyamanuragi (pełnej pasji miłości do Krsny) w tej Radhice, której postać jest naturalnie piękna.

Svamini z pasją wyciąga Swoje lewe ramię, by chwycić sznur nowych klejnotów. Aha! Jak cudowne jest piękno Jej ramienia! Tulasi jest oczarowana. To nie jest materialne ramię. Niektórzy porównują je do łodygi złotego lotosu, a inni mówią: naite svarëa måëälake ratipater ye päçatam ägate: „To nie są łodygi złotego lotosu, lecz liny Kupidyna!” („Govinda Lilamrta”) Te liny są ekspertami w obejmowaniu czarnego drzewa Tamala, Krsny. Jak wiele wcześniejszych zabaw z Priyatamem budzi Tulasi w pamięci Svamini! Błogosławiona jest ta służka, uosobienie miłości! Jak wiele ozdób miłości ona używa? Z wielkim przywiązaniem wielbiciel powinien medytować o miłosnej służbie, którą pełni dla Swojej Iśvari (bogini), która jest mu droższa niż miliony żyć. Dla praktykującego wielbiciela nie jest wystarczające systematyczne przypominanie zbioru wersetów o tych służbach i pamiętanie o następujących po sobie asta kaliya lilach (wieczne, codzienne rozrywki Radhy i Krsny), bez posiadania prawdziwej miłości, oddania, pokory, intuicji i duchowego doświadczenia. To nie jest raganuga bhakti. Ten rodzaj oddania nie opiera się na zwykłej wiedzy książkowej czy instrukcjach z pism, lecz na boskiej, pełnej pasji chciwości, która wyrasta po słuchaniu o życiu mieszkańców Vrajy na planie zamanifestowanym (sześciu Gosvaminów) i na planie niezamanifestowanym (Nanda, Jaśoda, Radharani, Rupa Mańjari itd.). tad bhäva lipsunä käryä vrajalokänusärataù („Bhakti Rasämrta Sindhuh”) Śrila Rupa Gosvamin i Śrila Raghunatha Dasa Gosvamin są największym schronieniem dla takich spontanicznych wielbicieli. Bez słuchania ich doskonałych, miłosnych modlitw o służbę oddania, sadhana nie może być piękna i nie doprowadzi do celu. Jak bardzo Raghunatha cierpi, kiedy nie czuje trzymającej go ręki Svamini! Rozpacza i modli się:

svarëa-gauri sukumäri çuno vraja-bälä;paööa vastra gucche diyä nava ratna-mälä

äjïä päiyä väma bhuje änandita cite; viye dibo ratna-mälära aìgada sahite

„Posłuchaj mnie delikatna, złota dziewczyno z Vrajy! Kiedy mi rozkażesz, ekstatycznie ożenię Twoją angadę (naramiennik) z ratna-malą (sznur klejnotów) z jedwabnymi pomponami na końcach na Twoim lewym ramieniu!” (Śri Haripada Śila)

.

1Sznur klejnotów jest rodzaju żeńskiego (mala), a naramiennik rodzaju męskiego (angada).

2Paragraf autorstwa Śri Ananda Gopala Gosvamiego.