Vilapa kusumańjali 1
Tłumaczenie nazw własnych, imion, tytułów itp. jest dowolne i odpowiada mojemu poczuciu porządności, które ma umożliwić czytanie tekstu z jak największą przyjemnością. Samo tłumaczenie jest na poziomie moich zdolności. Wszystkie te niedoskonałości mogą wywoływać przeróżne reakcje szanownych czytelników od irytacji przez ataki szału do rezygnacji ze studiowania lektury. Nie było, nie jest i nigdy nie będzie to moim zamiarem, a jedynie odbiciem niedoskonałości skromnej osoby tłumacza. Proszę o wybaczenie wszystkich błędów i wyrozumiałość. Smacznego czytania :)
Bukiet tęsknot
Śrīla Raghunātha Dāsa Gosvāmī
WERSET 1:
TVAṀ RŪPA MAÑJARI SAKHI PRATHITĀ PURE'SMIN
PUṀSAḤ PARASYA VADANAṀ NA HI PAŚYASĪTI
BIMBĀDHARE KṢATAM ANĀGATA BHARTṚKĀYĀ
YAT TE VYADHĀYI KIM U TAC CHUKA PUṄGAVENA
tvaṁ – ty; rūpa mañjari – o Rupo Manjari; sakhi – moja droga przyjaciółko; prathitā – znana; pure – w mieście; asmin – w; puṁsaḥ – osoba; parasya – inny; vadanaṁ – twarz; na – nie; hi – z pewnością; paśyasi – patrzysz; iti – tak więc; bimba-adhare – na twoich ustach, które wyglądają jak czerwone owoce bimba; kṣatam – gryźć; anāgata – nie przyszedł; bhartṛkāyā – twój mąż; yat – który; te – ty; vyadhāyi – spowodowany; kim u – co; tat – to; śuka – papuga; puṅgavena – przez najlepszą
Moja droga przyjaciółko, Rupo Manjari! Jesteś znana ze swojej wierności we Vrajy. Nawet nie spoglądasz na twarze innych mężczyzn! Tym bardziej dziwne, że twoje usta, które dorównują pięknem czerwonym owocom bimba, są całe pogryzione, pomimo, że twojego męża nie ma w domu. Czy zrobiła to najlepsza z papug?
Komentarz: Według historyków Vaiṣṇava, Vilapa Kusumanjali jest ostatnią pracą Śrila Raghunatha dasa Gosvamiego. Ta piękna modlitwa może dać nam wgląd w jego głębokie uczucia transcendentalnej miłości w rozłące ze swoją Svamini (Pani lub Królowa), przed odejściem do wiecznych, transcendentalnych rozrywek Śri-Śri Radhy-Krsny, w swojej siddha svarupie, którą jest manjari svarupa. Żyjąc nad Śri Radhakunda, pozostawał całkowicie zanurzony w oceanie lila-rasa, zapomniawszy o swoim ciele i wszystkim co z nim związane, będąc głęboko zaabsorbowanym rzeczywistością w swojej svarupaveśi, świadomości w swojej transcendentalnej tożsamości. Vilapa Kusumanjali umożliwia nam usłyszenie jego, pełnego bólu płaczu jako samozrealizowanej służki Śrimati Radharani, która cierpi dniami i nocami z powodu rozłąki ze swoją Svamini (Pani). Wszystkie wersety tej wyjątkowej książki są zroszone łzami płynącymi z serca Śrila Ragunatha dasa Gosvamiego, które są nasycone uczuciami rozłąki. Wszystkie, przypominające kwiaty błagania, są wysycone miodem transcendentalnej tęsknoty. Śrila Raghunatha dasa Gosvami osobiście opisał stan swojego umysłu w pierwszym wersecie „Śri Radha Astottara Śata Nama Stotry”:
avīkṣyātmeśvarīṁ kācid vṛndāvana maheśvarīm
tat padāmbhoja mātraika gatir dāsy ati kātarā
patita tad saras tīre rudaty ārta ravākulaṁ
tac chrī vaktrekṣanāvaptyai nāmāny etāni saṁjagau
„Nie widząc swojej bogini, Królowej Vrindavany, pewna służka, która uważa Jej lotosowe stopy za jedyny cel swojego życia, przepełniła się niepokojem, zemdlała nad Jej jeziorem (Radhakunda), zaszlochała głośno z tęskonoty, i, aby ujrzeć Jej piękną twarz, wyrecytowała te imiona.”
Osoba, która nie posiada skarbu bhajanu, nie może nawet sobie wyobrazić, czym są silne uczucia rozłąki. Śrila Raghunatha dasa Gosvami cierpiał, gdyż czuł się pozbawiony możliwości pełnienia służby oddania dla swojego ukochanego bóstwa (Śrimati Radharani), a ponadto, jego serce płonęło w ogniu rozłąki z Rupą i Sanatanem Gosvamimi. kṛṣṇa bhakta viraha vinā duḥkha nāhi āra (Caitanya Caritāmṛta) „Nie ma większego nieszczęścia na świecie, niż rozłąka z wielbicielami Krsny”. W ósmym wersecie swojej ‘Svaniyama Daśakam’, Śrila Raghunatha dasa Gosvami wskazuje na to:
parityaktaḥ preyo-jana samudayair bāḍham asudhīr
durandhro nīrandharaṁ kadana-bhara vārdhau nipatitaḥ
tṛṇaṁ dantair daṣṭvā caṭubhir abhiyāce’dya kṛpayā
svayaṁ śrī gāndharvā sva pada nalināntaṁ nayatu māṁ
„Będąc opuszczonym przez moich ukochanych (Śrila Rupa Gosvami i Śri Svarupa Damodara), całkowicie oślepłem i straciłem całą inteligencję. Nawet jak ich nie ma, ja wciąż żyję i jestem pogrążony w oceanie wielkiego cierpienia. Trzymając źdźbło trawy w zębach, pokornie i gorliwie modlę się, by Śri Gandharva (Radha) osobiście przygarnęła mnie do Swych lotosowych stóp”. Nie ma innego miejsca, poza tymi lotosowymi stopami, w którym dotkliwy ból serca, z powodu rozłąki, mógłby być ukojony. Stopniowo, Śrila Raghunatha dasa Gosvami odnalazł się w tragicznym położeniu. Śri Radha Vallabha dasa, bengaliski mahātma, opisał stan Śrila Dasa Gosvamiego w następujący sposób:
rādhā kṛṣṇa viyoge, chādilo sakala bhoge
śukha rukha anna mātra sāra
gaurāngera viyoge, anna chādi dilo āge
phala gavya korilo āhāra
“Śrila Raghunatha Dasa Gosvami całkowicie porzucił zadowalanie zmysłów z powodu rozłąki z Radhą i Krsną i spożywał tylko suche, pozbawione smaku potrawy. Następnie, z powodu rozłąki z Panem Gaurangą, przestał jeść suche pożywienie i żywił się tylko owocami i mlekiem.”
sanātanera darśane, tāhā chāḍi sei dine,
kevala koroye jala-pāna.
rūpera viccheda yabe, jala chādi dilo tabe,
rādhā kṛṣṇa boli rākhe prāna
"Następnie, kiedy Sanatana Gosvami opuścił ten świat, przestał jeść i to i pił tylko wodę. Kiedy Rupa Gosvami również zostawił go, przestał nawet pić wodę i pozostawał przy życiu tylko dzięki intonowaniu imion Radhy i Krsny."
śrī rūpera adarśane, na dekhi tāhāra gaṇe,
virahe vyākula loiyā kāṅde
kṛṣṇa kathā ālāpana, nā śuniyā śravaṇa
uccasvare ḍāke ārtanāde.
"Kiedy już odeszli, Śri Rupa Gosvami i inni wielbiciele, płakał z powodu rozłąki z nimi i kiedy nie mógł już więcej słuchać ich rozmów o Krsnie, głośno szlochał ze smutku."
hā hā rādhā kṛṣṇa kothā, kothā viśākhā lalitā,
kṛpā kori deho daraśan!
hā caitanya mahāprabhu, hā svarūpa mora prabhu,
hā hā prabhu rūpa sanātana!
kāṅde gosāi rātri dine, pudi' jāy tanu mone,
kṣaṇe aṅga dhūlāya dhūsora
cakṣu andha anāhāra, āpānara deha-bhāra
virahe hoilo jara jara.
"O Radha-Krsno! Gdzie jesteście?! Gdzie jesteście, Viśakho i Lalito?! Proszę, ukażcie mi się! O Caitanyo Mahaprabhu! O mój Svarupo Damodaro! O Rupo i Sanatano!" Śrila Raghunatha Dasa Gosvami rozpaczał w ten sposób całymi dniami i nocami, podczas gdy jego ciało i umysł gorzały, a cała skóra zszarzała od pyłu (kiedy tarzał się w bólu po ziemi). Stracił wzrok od poszczenia i uważał swoje stare i zużyte ciało za wielki ciężar z powodu tych uczuć rozłąki."
rādhākuṇḍa taṭe paḍi, saghane niśvāsa chādi,
mukhe vākya na hoy sphurana.
manda manda jihva noḍe, prema aśru netre paḍe,
mone kṛṣṇa koroye smaraṇa.
"Mdlejąc nad brzegiem Radhakunda, oddychał głęboko, niezdolny do wypowiedzenia słowa. Jego język poruszał się powoli, a łzy miłości płynęły z oczu, kiedy myślał o Krsnie." W takim rozgorączkowanym, pełnym tęsknoty nastroju, Śri Raghunatha dasa ze łzami wyrecytował 'Vilapa Kusumanjali'. Dlatego ta książka jest niezrównanym skarbem do smakowania przez praktykujących raganugę wielbicieli, którzy również cierpią z powodu rozłąki z lotosowymi stopami Śri Radhy. Zatem praktyka polegająca na słuchaniu i intonowaniu tych wspaniałych modlitw jest doskonałym środkiem sadharani-karany (identyfikowania się z transcendentalnym wzorem do naśladowania) dla samavasana samajika (wielbicieli rasika) i pomoże im w osiągnięciu niezwykłego stanu smakowania vipralambha rasy (miłości w rozłące). Jednak ten trening powinien być praktykowany w pełnej świadomości swojej siddha svarupy (ciała duchowego). Każdy, kto próbuje smakować te słodkie owoce przebywając (identyfikując się z) w więzieniu materialnego ciała, po prostu oszukuje się.
ätmänaà cintayet tatra täsäà madhye manoramäà
rüpa yauvana sampannäà kiçoréà pramadäkåtià
sakhénäà saìginé rüpäm ätmänaà väsanämayém
äjïä seväparäà tadvat ratnälaìkära bhüñitäm
(Sanat Kumära Saàhitä)
„Praktykujący wielbiciel powinien myśleć, że znajduje się pomiędzy nimi (inne gopi) jako czarująco piękna dziewczynka. Jako towarzyszka przyjaciółek Radhy i Krsny powinna z pełnym zaangażowaniem pełnić przypisaną jej służbę, będąc ozdobioną klejnotami (które otrzymała od Śri Radhy jako użyte parafernalia).”
W tym wersecie Śrila Dasa Gosvami ofiarowuje sarasa stavę (smakowitą pochwałę) swojemu guru, Śri Rupie Manjari w swojej siddha svarupie. Jest ona nazywana sarasa stavą, gdyż tutaj Śri Gurudevą jest priya sakhi. Pierwsze trzy wersety odnoszą się do tej samej lila. Kiedy svarupaveśa rozwija się znacząco w sadhaka deha (materialnym ciele wielbiciela), wielbiciel nie może być dłużej szczęśliwy i usatysfakcjonowany swoimi doświadczeniami podczas smarana oraz snami i wizjami (sphurana) jak to było wcześniej. Jest on stale prażony w ogniu pragnienia bezpośredniego spotkania swojego ukochanego. Kiedy w końcu wizje i inne doświadczenia również znikają z jego świadomości, ogień ten, przyjmuje straszną formę i wielbiciel nie znajduje powodu, dla którego miałby dalej utrzymywać się przy życiu. W tym stanie przychodzi do niego jego ukochane bóstwo lub Jego (tego bóstwa) towarzysze, by go pocieszyć. W tym wersecie Śrila Raghunatha dasa Gosvami jest w swojej svarupaveśy i postrzega siebie jako służkę Śri Radhy, jednak za każdym razem, kiedy traci tę duchową wizję, odczuwa niemożliwy do zniesienia ból. Tarzając się nad brzegiem Radhakunda płacze przejmująco, wzywając swoją Svamini.
Śrimati Rupa Manjari zaaranżowała spotkanie Radhiki i Śyamasundara w ustronnej grocie na Wzgórzu Govardhana i ukradkiem zagląda przez otwór do wnętrza groty, by obserwować Ich słodkie, miłosne rozrywki. Radha i Śyama upajają się Swoją własną obecnością. Z jakim kunsztem odgrywają Swoje rozrywki! Związek między Radhiką i Rupą Manjari jest tak czysty, że wszystkie znaki, które zostawia Krsna na ciele Śri Radhiki, takie jak ślady Jego ugryzień na Jej ustach, manifestują się również na ciele Śri Rupy Manjari. Śri Rupa Manjari nie posiada się z ekstazy, więc jest nieświadoma odbić tych śladów na jej ciele. Zaraz jednak myśli sobie: „Och! Moja sakhi, Tulasi Manjari (Raghunatha Dasa Gosvami), nie widziała jeszcze tych rozrywek! Gdzie ona jest? Muszę przyprowadzić ją tutaj i pokazać jej to!”, więc od razu rusza w poszukiwaniu Tulasi. Kiedy Tulasi spotyka Rupę Manjari, zauważa ugryzienia na jej ustach i żartując pyta: “Moja droga przyjaciółko Rupo Manjari! Nigdy nie spoglądasz na twarze innych mężczyzn! Jesteś znana we Vrajy ze swojej wierności! Dlaczego więc, pomimo faktu, że twojego męża nie ma w domu, widzę, że twoje usta zostały pogryzione?! Czyżby zrobiła to najlepsza z papug?”1 Jeśli ktoś uważa, że słowa „śuka pungavena ” wskazują, że Śri Krsna cieszył się towarzystwem Śri Rupy Manjari, to przeczyłoby definicji acaryów na temat statusu manjari, podanej w ich książkach:
ananya çré rädhä padakamala däsyaika rasadhé
hareù saìge raìgam svapana samaye nä'pi dadhati
balät kåñëa kürpäsakabhidi kim apy äcarati kä-
py udäçrur meveti pralapati mamätma ca hasati
(Våndävana Mahimämåta 16, 94)
„Służki, które całkowicie poświęciły się służbie lotosowym stopom Śri Radhy, które są jak ocean nektaru, nie cieszą się spotkaniem ze Śri Hari nawet w snach. Kiedy Krsna siłą ciągnie za ich koszulki, one protestują: ‘Nie, nie’, podczas gdy Radhika patrzy i śmieje się.” Śrimati śmieje się z powodu lojalności kinkari dla Jej służby. Pszczoła cieszy się kwiatami, a nie pąkami (manjari). Pąki (manjari) zwiększają pragnienie pszczoły do cieszenia się kwiatami. One są manjariniami z imion, manjariniami w formach i manjariniami z natur! Śri Rupa jest pąkiem formy Śri Radhy (rupa manjari), Śri Rati Manjari jest pąkiem miłości Śrimati (rati), Śri Vilasa Manjari jest pąkiem miłosnych rozrywek Śri Radhy (vilasa). Śri Krsna uznaje Swoją porażkę w konfrontacji z ich bhava-nisthą.
rädhä raìga lasat tad ujjvala kalä saïcäraëä präkriyä
cäturyottaram eva sevanam ahaà govinda samprärthaye
yenäçeña vadhü janodbhata manoräjya prapaïcävadhau
nautsukyaà bhavad aìga saìgama rase'py älambate man manaù
(Ujjvala Nélamaëi Sakhi 88)
„Jedna sakhi zrywała kwiaty, by zrobić vana-malę, a Krsna, widząc ją, zwrócił się do niej: „O piękna dziewczyno! Uwieńcz swoje życie sukcesem i spotkaj się ze Mną w kunja!” Słysząc to, sakhi (manjari) odpowiedziała: „O Govindo! Chcę służyć tylko wtedy, kiedy kochasz się ze Śri Radhą, ukazując swoje niezrównane, miłosne umiejętności na scenie erotycznego tańca zwanego Śri Radhą! Wszystkie dziewczęta Vrajy osiągają granicę doskonałości związaną z tego rodzaju służbą, dlatego, O Gokula-candro, mój umysł nigdy nie pragnie smakowania rasy w Ananga-sandze (erotyczne spotkanie) z Tobą. Proszę po prostu obdarz mnie, tak długo oczekiwaną przeze mnie, możliwością służenia!”
Śri Viśvanatha Cakravarti komentuje ten werset w swojej ‘Ananda Candrice’ w następujący sposób:tvayä saha säìga saìga sukhäd api jäla randhrädau çré rädhäìga-saìga darçanotthaà sukham adhikam anubhütaà man manasä. na hi labdhädhika sukha jana alpe sukhe pravartante iti bhävaù. „Doświadczam więcej przyjemności w obserwowaniu Twoich zabaw ze Śri Radhą w kunja, zaglądając przez szpary w pnączach, niż przez bezpośrednie cieszenie się z Tobą. Ludzie nie podążają za mniejszymi przyjemnościami, kiedy mogą doświadczać większego szczęścia!”
Nawet Śri Radha nie jest w stanie przekonać je do spotkania ze Śri Krsną:
tvayä yad upabhujyate murajid aìga saìge sukham
tad eva bahu jänati svayam aväptitaù çuddha-dhéù
mayä kåta vilobhanäpy adhika cäturi cäryayä
kadäpi maëi maïjaré na kurute'bhisära spåhaà
(Ujjvala Nélamaëi, sakhé prakaraëa 89)
„Śri Radhika poprosiła jedną sakhi, by zaaranżowała spotkanie Mani Manjari z Krsną, jednak sakhi, nie wykonawszy zadania, wróciła do Radhy, mówiąc: „O Radho! Mani Manjari czerpie więcej przyjemności z Twojej randki z Krsną niż z jej własnego spotkania z Nim! Spójrz jak czysta jest jej świadomość! Chociaż z wielkim zaangażowaniem starałam się, by poszła spotkać się z Krsną, ona wcale tego nie chciała!”
Specjalna nagroda, którą manjarini otrzymują w swojej abhinava bhava-śuddhi (wyjątkowej, nieskazitelnej postawie) jest nieosiągalna nawet dla prestha sakhiń, takich jak Śri Lalita. Śrila Raghunatha dasa Gosvami napisał w swojej ‘Vraja Vilasa Stavie (38)’:
tämbülärpaìa päda-mardana payo dänäbhisärädibhir
våndäraëya maheçvaréà priyatayä yäs toñayanti priyäù
präëa preñöha sakhé kuläd api kiläsaìkocitä bhümikäù
kelé bhümiñu rüpa maïjaré mukhäs tä däsikäù saàçraye
„Przyjmuję schronienie służek Śri Radhiki, pod przewodnictwem Rupy Manjari, które zawsze służą, serwując liście z pnącza betel, masując stopy, podając wodę i aranżując sekretne spotkania Boskiej Pary. Te służki są nawet droższe wielkiej Królowej Vrindavany (Sri Radhice), niż prana prestha sakhinie (przyjaciółki, które są Jej droższe niż Jej własne życie) i dlatego nie jest Ona wcale zawstydzona w ich obecności!”
rati-raëe çramayuta, nägaré nägara
mukha bhari tämbüla yogäya
malaya-ja kuìkuma, måga-mada karpüra,
militahi gäta lägäya
aparüpa priya sakhé prema!
nija präëa koöi, dei niramaïchai,
naha tula läkho bäëa hema
„Jakże wspaniała jest miłość priya sakhiń! One służą Nagari (Radhika bohaterka) i Nagara (Krsna bohater) przez miliony żyć, przez wkładanie do Ich ust listków betel i nacieranie Ich ciał pastą sandałową, cynobrem, piżmem i kamforą, kiedy Oni są zmęczeni miłosnymi rozrywkami. Ich miłość jest tak czysta, że nie można jej nawet porównać do stopionego setki tysięcy razy złota!”
manorama mälya duhu gole arpai,
véjai çéta mådu bäta
sugandhé çétala, koru jala arpaëa,
yaiche hota duhu çäìta
„Nakładają przepiękne girlandy na Ich szyje, wachlują Ich, dając Im chłodzący powiew i uwalniają od gorąca, podając do picia chłodną i pachnącą wodę.”
duhuka caraëa puna, mådu saàvähana,
kori çrama korolohi düra
iìgite çayana, korolo duhu sakhé-gaëa
sabahu manoratha püra
„Sakhinie ponownie masują Ich stopy i w ten sposób uwalniają Ich od zmęczenia. Na Ich znak, kładą Boską Parę na odpoczynek i spełniają wszystkie Ich inne pragnienia.”
kusuma çeje duhu, nidrita herai,
sevana paräyaëa sukha.
rädhä mohana däsa, kiye herabo,
meöabo sab mano-dukha
„Następnie te dziewczęta, które są całkowicie oddane swojej służbie, kładą Boską Parę do snu na kwietnym łożu. Wszystkie niepokoje umysłowe Radha Mohana dasa są wyciszane, kiedy może to obserwować.”
Smakowanie słodkich, poufnych rozrywek Śri-Śri Yugala Kiśora jest długo wyczekiwanym skarbem majariń. Dlatego manjarinie nigdy nie pragną osobistych spotkań ze Śri Krsną, lecz to nie znaczy, że są one pozbawione tej rasy. Ich jedność uczuć (bhava-tadatmya) ze Śri Radhą jest tak wielka, że doświadczają wszystkich Jej cielesnych doznań w szczególny sposób.
spåçati yadi mukundo rädhikäà tat sakhénäà
bhavati vapuñi kampa sveda romaïca väñpam
adhara madhu mudäsyäs cet pibaty esa yatnäd
bhavati bata tad äsäà mattatä citram etat
(Govinda Lélämrta 11.137)
„Jakże to zdumiewające! Kiedy Mukunda dotyka Radhikę, Jej przyjaciółki płaczą z ekstazy, a ich ciała drżą, pocą się i dostają gęsiej skórki, a kiedy Krsna radośnie pije miód ust Radhiki (całując Ją), wtedy je wszystkie ogarnia szaleństwo!”
Śri Rasika-Candra Dasa śpiewa:
he sakhi rüpa maïjari, tumi ei vrajapuré,
mäjha saté boliyä prathita.
para puruñera mukha, herite nä väsa sukha,
tabe keno dekhi viparéta?
„O sakhi Rupo Manjari! We Vrajy cieszysz się reputacją wiernej żony. Nie odczuwasz żadnej przyjemności w oglądaniu twarzy innych mężczyzn, jednak, dlaczego widzę teraz coś przeciwnego?”
pati tava nähi ghare, tabu-o ye bimbädhare,
hoiyäche kñata cihna sab
bujhi çuka-pakñé-räja, koriyäche ei käja,
natuvä eirüpa asambhava
„Twojego męża nie ma w domu, ale widzę, że twoje usta, koloru owoców bimba, są całe pogryzione! Rozumiem, że zrobił to król papug, inaczej byłoby to niemożliwe!”
1 Ta rozrywka i poprzedzający paragraf są opisane przez Śri Kiśora Gopala Gosvamiego, najstarszego syna Śrila Ananda Gopala Gosvamiego.
Komentarze
Prześlij komentarz