Vilapa kusumańjali 2
WERSET 2
STHALAKAMALINI YUKTAÀ GARVITÄ KÄNANE'SMIN
PRAËAYASI VARA HÄSYAÀ PUÑPA GUCCHÄC CHALENA
API NIKHILA LATÄS TÄÙ SAURABHÄKTÄÙ SA MUÑCAN
MÅGAYATI TAVA MÄRGAÀ KÅÑËA-BHÅÌGO YAD ADYA
sthalakamalini – O lądowy lotosie!; yuktam – prawidłowo; gravita – dumnie; kanane asmin – w tym lesie; pranayasi – robisz; vara – najlepszy; hasyam – śmiech; puspa – kwiat; guccha – pęk; chalena – pod pretekstem; api – pomimo, że; nikhila – wszystkie; lata – pnącza; ta – one; saurabha – zapach; akta – namaszczony; sa – On; muncan – zostawia za sobą; mrgayati – szuka; tava – Twoja; margam – ścieżka; krsna bhrngah – czarna pszczoła (Krsna); yat – który; adya – teraz.
O Sthalakamalini (lądowy lotosie)! Słusznie śmiejesz się z wielką dumą spoza swoich płatków, bo, chociaż wszystkie kwiaty w lesie są przesycone zapachem, 'czarna pszczoła' - Krsna zostawił je wszystkie teraz i szuka tylko Ciebie!
Komentarz: Rupa Manjari i Tulasi zaglądały do groty na Wzgórzu Govardhana, by cieszyć się widokiem słodkich, miłosnych rozrywek Radhy i Krsny, w których kulminacji Krsna zemdlał z miłosnego uniesienia. Transcendentalny, młodzieńczy Kupidyn z Vrindavany nie posiada się z ekstazy wywołanej cudownymi składnikami madana maha bhavy Śri Radhy. Śri Radhika przepełnia się wielką dumą z powodu Swojego zwycięstwa i przyjmuje nastrój madiyaty (Krsna jest Mój) w którym bohaterka kontroluje bohatera. (W nastroju tadiyaty – Jestem Jego – bohater kontroluje bohaterkę). Dumnie opuszcza kunja i idzie do sąsiedniego kunja, gdzie sprawia, że Jej przyjaciółki smakują parihasa rasę (transcendentalny smak śmiechu i humoru), śmieje się Swoją vara hasyą (rozkosznym śmiechem) i mówi: „Piękny jest Mój!” W międzyczasie Krsna przytomnieje ze Swojego ekstatycznego omdlenia i nie widząc nigdzie Swojej Priyaji, niespokojnie zaczyna Jej szukać. Przez otwór w grocie Rupa Manjari i Tulasi smakują słodki widok cudownych emocji Sundara (piękny Krsna), kiedy szuka Swojej Svamini. Dla służek Krsna jest najpiękniejszy, kiedy pragnie spotkać się ze Śri Radhą1. Pędzlami swojej miłości malują obraz tego pragnienia na płótnach swoich serc i niosą go do Śri Radhy, żeby go pokazać, kiedy nie jest ze Śyamasundarem. W ten sposób pełnią wspaniałą prasangę-służbę dla Śrimati. Jakżeż one są błogosławione, że mogą powiedzieć: „O Radho! Z powodu rozłąki z Tobą, Śyama również jest nieszczęśliwy!”
vasati vipina vitäne tyajati jhaöiti dhäma
luöhati dharaëé çayane bahu vilapati tava näma
(Gita Govindam)
„Z Twojego powodu porzucił Swój piękny dom i zamieszkał w lesie! Tarza się na łożu ziemi i głośno rozpacza, wykrzykując Twoje imię!”
tuyä patha cäi, räi räi boli,
gada gada vikala paräëa
kñaëa eka koöi, koöi yuga mänato,
hari vallabha paramäëa
„Wypatruje Cię na drodze, czy nie idziesz i z rozpłomienionym sercem, nuci drżącym głosem „Rai! Rai!”, a jedna chwila bez Ciebie, jest dla Niego jak milion lat!” Pomimo, że Sundara rozgląda się wokół, nigdzie nie widzi Swojej Priyaji, więc wstaje z łoża igraszek i wychodzi z groty, by Jej poszukać. Wtedy wiatr Vrindavany przynosi pełen bukiet zapachu Śri Radhiki do Jego nozdrzy i mówi Mu: „Och czarna pszczoło! Nie smuć się! Lądowy lotos jest niedaleko!” Wiatr uczynił swoje imię, gandhavaha (nosiciel zapachu), owocnym, w szczególności nos Madhusudana może zaświadczyć o tym! Kiedy Nagara gorączkowo biegnie w kierunku rozchodzącego się zapachu, by spotkać Swoją Priyaji, natyka się na Padmę i Śaibyę, dwie przyjaciółki Ćandravali, która jest arcy-rywalką Radharani. Próbują Go zwabić, lecz On ignoruje je i kontynuuje poszukiwania Radhiki, wpatrując się w stronę z której dochodzi Jej rozkoszny zapach. Rupa Manjari i Tulasi po kryjomu śledzą Nagara i są bardzo dumne z pozycji swojej Svamini, kiedy widzą jak bardzo pragnie się z Nią spotkać. Nagle Nagara odkrywa, że Rupa i Tulasi szpiegują Go, więc podchodzi do nich i prosi ze złożonymi dłońmi: O Rupo! O Tulasi! Wasza Pani przechytrzyła Mnie i schowała się przede Mną, zostawiając Mnie samego! Chociaż czuję Jej zapach, nie mogę Jej znaleźć! Na pewno wiecie, gdzie jest Moja ukochana! Zabierzcie Mnie do Niej szybko!” Taka jest wyjątkowość służek Śri Radhiki: Najwyższa Osoba, która jest celem Wed, stoi teraz ze złożonymi dłońmi przed kinkariniami (służki) Radhiki i pokornie prosi je: „Chodźmy, zorganizujmy Moje spotkanie z waszą Svamini, mogę liczyć tylko na was, dziewczęta!” Błogosławiona jest pozycja kinkariń Radhiki!
Widząc wielkie pragnienie naszego Bohatera, Rupa i Tulasi zostawiają Go, stojącego tam i idą do kunja, gdzie Svamini żartuje ze Swoimi przyjaciółkami i cieszy się ze Swojego zwycięstwa i porażki Krsny2. W ten sposób Tulasi ofiarowuje sarasa vandana (błyskotliwe pochwały) swojej ista-devi (umiłowanej bogini), stojąc przed swoją Svamini. Są one również nazywane mangalacaraną, czyli pomyślną inwokacją. W tradycji Vaisnawa zwyczajem jest modlitwa do guru w pierwszym wersecie książki i zwrócenie się do ista-devy (ukochanego bóstwa) w drugim wersecie.
granthera prärambha kori maìgaläcaraëa; guru vaiñëava bhagavän tinera smaraëa
tinera smaraëe hoy vighna vinäçana; anäyäse hoy nija väïchita püraëa
(C.C.)
„Na początku tej książki, ofiarowuję mangalacaranę w której gloryfikuję Guru, Vaisnavów i Pana. Pamiętanie o Nich wszystkich zniszczy wszelkie przeszkody w życiu duchowym i z łatwością spełni wszystkie pragnienia.” W pierwszym wersecie, Śrila Raghunatha dasa Gosvami, w swojej svarupavesi, ukazuje niezwykłość swojego guru w pochwale będącej rodzajem żartu rasika, a w tym drugim wersecie, w ten sam sposób, ukazuje wyjątkowość swojej ista-devi, Śri Radhiki.
Rupa i Tulasi wchodzą do kunja i, widząc lądowy lotos przed sobą, wychwalają Svamini mówiąc: „O lądowy lotosie, jest całkowicie właściwe, że śmiejesz się z taką dumą, gdyż Krsna-pszczoła zostawił wszystkie inne, pachnące jak kwiaty gopinie, by szukać tylko Ciebie!” Tam, w transcendentalnej śringara rasie (miłosnym)-królestwie Radhy i Krsny, wszystko jest pełne żartów i śmiechu: kathä gänaà näöyaà gamanaà (Brahma Saàhitä), „Na duchowej planecie Goloce, każde słowo jest śpiewem, a każdy krok tańcem.” Czy może być zatem jakakolwiek wątpliwość, że słowa i czynności sakhiń i manjariń, które nie są różne od Yugala Kiśory, którzy zawsze pływają w oceanie śringara rasy, są również przepełnione śringara parihasa rasą (smakami erotycznego humoru)? Adept raga-bhakti, również zdobędzie zdolności do robienia takich transcendentalnych, romantycznych żartów, jeśli praktykując słuchanie i intonowanie o tych słodkich rozrywkach, stopniowo, stanie się całkowicie nimi zaabsorbowany.
Fakt, że Svamini jest tutaj określana jako ‘lądowy lotos’ (słowo kamala znaczy wodny kwiat (ka – woda i mala – muł), jednak Ona została tu nazwana sthala-kamalinią, lądowym lotosem), wskazuje, że nie znajduje się w pobliżu oceanu (Śyamy) rasy, lecz Tulasi używa tego słowa do zachęcenia Lądowego Lotosu-Radharani, żeby poszukała oceanu-Śyama (poszła i spotkała się z Nim) i ona sama również bardzo chce być świadkiem tego słodkiego spotkania3. Słowa ‘garvita kanane’smin’ pokazują, że duma Śri Radhy z powodu Jej szczęśliwego losu bycia najbardziej ukochaną Śyamasundara w Śri Vrindavanie jest uzasadniona, ponieważ tylko Ona posiada unikalną madana maha bhavę. Słowa ‘api nikhila latä stä saurabhäkta sa muïcan mågayati tava märgaà kåñëa-bhåìgo yad adya‘pokazują, że Krsna bezproblemowo zostawił przyjaciółki Ćandravali, Padmę i Śaibyię. Chociaż Candravali i inne Yutheśvarinie (gopinie pełniące role liderek grup) są całe przesycone zapachem maha bhavy, madana maha bhava Śrimati Radhiki cechuje się największą zdolnością do ujarzmiania Krsny-czarnej-pszczoły; jest to ukazane w tym wersecie. Niektórzy uważają ten werset za zwrócenie się Śripada do Śri Rupy Manjari w svarupavesi. To twierdzenie jest również podtrzymywane przez mahatmów. Kiedy Śri Rupa Manjari usłyszała pochwały o sobie w pierwszym wersecie, uśmiech wykwitł na jej twarzy. Widząc to, Tulasi wskazała na rozkwitający lądowy lotos przed nią i gloryfikowała swoją gurudevi jeszcze raz, opisując jej piękno i dobry los. Śrila Viśvanatha Cakravarti wychwala piękno manjariń w następujący sposób w ‘Krsna Bhavanamricie’ (3.2):
tä vidyud udyuti jayi prapadaika rekhä vaidagdhya eva kila mürtibhütas tathäpi
yütheçvarétvam api samyag arocayitvä däsyämåtäbdhim anusasnur ajasram asyäù
„Każda linia na palcach nóg manjariń pokonuje przepych jasności błyskawicy. One są uosobieniami błyskotliwości i chociaż posiadają kwalifikacje by być yutheśvariniami (liderkami grup gopiń), nie mają wcale smaku do tego. Zawsze pozostają zanurzone w oceanie nektaru służby dla Śri Radhiki.” Innymi słowy, zawsze są tak entuzjastyczne w pełnieniu służby oddania, że uważają przyjaźń ze Śri Radhą za nieznaczącą. Pomimo, że Śri Radha jest nadrzędną, Tulasi (Śrila Raghunatha das Gosvami) lekko sobie z Niej żartuje w swojej svarupavesi, jakby była z Nią na równi, nazywając Ją Sakhi i zarazem ukazuje Jej bezgraniczne chwały.
ayi sthalakamalini, vån däraëya puñpamaëi,
puñpa-guccha vikäçera chale.
häsyakara atiçaya, yukti-yukta taha hoy
täi sabe garaviné bole.
" Och, lądowy lotosie, klejnocie wszystkich kwiatów Vrindavany! Pod pretekstem kwitnięcia, śmiejesz się z poza swoich płatków! Twój śmiech jest usprawiedliwiony, gdyż nazywana jesteś garavini, dumną dziewczynką!"
yehetu se kåñëa-bhåìga, tyaji anya latä-saìga,
yadi-o sugandhi-yuta sab
tava patha anveñaëa, koriteche anuksana
ihätei säjiche gaurava.
(Çré Rasika-Candra däsa)
"Ponieważ, ta pszczoła-Krsna porzuciła towarzystwo wszystkich innych pnączy, pomimo, że są bardzo pachnące, i wciąż szuka tylko Ciebie na drodze, stałaś się bardzo dumna!"
1Ta rozrywka jest opisana przez Śri Kiśora Gopala Gosvamiego, najstarszego syna Śrila Ananda Gopala Gosvamiego.
2Ta rozrywka jest opisana przez Śri Kiśora Gopala Gosvamiego
3Ta uwaga jest poczyniona przez Śri Kiśora Gopala Gosvamiego
Komentarze
Prześlij komentarz