Vilapa kusumańjali 4

 

Werset 4

PRABHUR API YADUNANDANO YA EÑA

PRIYA YADUNANDANA UNNATA PRABHÄVAÙ

SVAYAM ATULA KÅPÄMÅTÄBHIÑEKAÀ

MAMA KÅTAVÄÀS TAM AHAÀ GURUÀ PRAPADYE

prabhuù – pan; api – również; yadu-nandanaù – Yadunandana Äcärya; yaù – który; eñaù – on; priya – drogi; yadunandana – Kåñëa, potomek Yadawów; unnata – wzniosły; prabhävaù – moc; svayaà – we własnej osobie; atula – niezrównana; kåpä – łaska; amåta – nektar; abhiñekaà – skropił; mama – moje; kåtaväàs – zrobił; tam – jemu; ahaà – ja; guruà – mojemu nauczycielowi; prapadye – przyjmuję schronienie

Przyjmuję schronienie w moim nauczycielu, Yadunandanie Acaryi, który jest tak potężny, ponieważ jest bardzo drogi Yadunandanowi, Śri Krsnie i który osobiście skropił mnie nektarem swojej niezrównanej łaski.

Komentarz: Teraz skupienie Śrila Raghunathy na jego duchowej tożsamości jako Rati Manjari tymczasowo kończy się i w swojej zewnętrznej świadomości, gloryfikuje swojego inicjującego guru, Yadunandanę Acaryę. Ale nawet ta, jego, tak zwana ‘zewnętrzna’ świadomość jest duchowa, ponieważ jest bezpośrednim towarzyszem Sri Caitanyi Mahaprabhu. Z jaką pokorą i gorliwością Raghunatha wychwala swojego guru! Jak słodka jest jego pamięć o łasce, którą go obdarzył! çréguru caraëe rati, ei se uttama gati, ye prasäde püre sarva äçä ”Przywiązanie do lotosowych stóp Śri Guru jest najwyższym celem i dzięki jego łasce, wszystkie pragnienia są spełniane.” (Narottama Dasa Thakura). Raghunatha dasa pałał obłąkańczą miłością do Śri Gaurangi Mahaprabhu i chociaż wielokrotnie próbował uciec z aresztu domowego swojego ojca, żeby przyłączyć się do Mahaprabhu w Nilacali (Puri), jego ojciec zawsze łapał go i przyprowadzał z powrotem do domu. Dzień i noc pilnowało go pięciu strażników, czterech służących i dwóch braminów. Z jednej strony przyciągała go potężna łaska Mahaprabhu, a z drugiej strony był związany życiem rodzinnym, które jawiło się jak godne pożałowania więzienie; słowa nie są w stanie opisać wielkiej tęsknoty Raghunatha. Pewnego dnia Śri Yadunandanacarya przyszedł do Śri Raghunatha i uwolnił go pod pretekstem zaangażowania Raghunatha w swoje domowe obowiązki. Acarya miał bramina-ucznia, który służył rodzinnemu bóstwu, lecz który porzucił tę służbę. Acarya zabrał Raghunatha dasa z jego domu, by szukać bramina, mówiąc również o potrzebie zaangażowania go w czczenie bóstw.

ardha-pathe raghunätha kohe gurura caraëe;ämi sei vipre sädhi päöhäibo tomä sthäne

tumi sukhe ghara yäho, more äjïä hoy;ei chale äjïä mägi korilo niçcoy

„Kiedy byli w połowie drogi do domu Acaryi, Raghunatha zwrócił się do lotosowych stóp guru: „Znajdę bramina i przprowadzę go z powrotem do ciebie; wróć, proszę, w pokoju do domu!” W ten sposób upewnił się o pozwoleniu od swojego guru. Gdy kończyła się noc i wszyscy spali, Raghunatha uznał to za dobrą sposobność do wyruszenia do Nilacali i do całkowitego podporządkowania się lotosowym stopom Śri Caitanyi Mahaprabhu. Jego gurudeva osobiście przyszedł, by uwolnić go z mocnego węzła materialnego życia i w ten sposób spryskał go niezwykłym nektarem swojej łaski. Ktoś może zapytać: W jaki sposób Raghunatha mógł odnieść sukces w życiu duchowym, skoro nie wypełnił polecenia swojego guru (nie przyprowadził bramina-renegata do domu swojego guru)? Odpowiedzią jest: Raghunatha rozumiał, że najwyższe polecenie jego guru, by wyrzec się materialnego życia i podporządkować się Mahaprabhu, było nieporównanie ważniejsze od nieznaczącego polecenia sprowadzenia bramina-kapłana z powrotem. Książę Raghunatha był ukochanym uczniem Yadunandanacaryi i uwolnił się od nieprzezwyciężonych więzów życia materialnego i podporządkował się lotosowym stopom Śri Caitanyi, dając całemu światu doskonały przykład wyrzeczenia i oddania. Jak zadowolony musiał być guru! Każdy wielbiciel dla którego jego oddanie jest jego całym życiem z łatwością zrozumie, które polecenie powinien wykonać i w którym momencie. W ten sposób Raghunatha służył swojem guru we właściwy sposób i dzięki temu stał się wielkim i sławnym wielbicielem Pana. Dlatego on pisze: svayam atula kåpämåtbhiñekaà kåtavän: „Osobiście skąpał mnie w nektarze swojej niezrównanej łaski”. W rezultacie łaski swojego guru, Raghunatha został zaliczony do najsławniejszych towarzyszy Pana Caitanyi. Kiedy bengalscy wielbiciele wrócili z corocznej pielgrzymki do Puri na cztery miesiące sezonu deszczowego, ojciec Raghunatha zapytał Sivananda Senę o swojego syna i ten powiedział mu:

çivänanda kohe - tenho hoy prabhura sthäne; parama vikhyäta tenho, kevä nähi jäne

svarüpera sthäne täre koriyächen samarpaëa; prabhura bhakta-gaëera teìho hoy präëa sama

rätri dina kore teìho näma saìkértana; kñaëa mätra nähi chäòe prabhura caraëa

parama vairägya - nähi bhakñya paridhäna; yaiche taiche ähära kori räkhaye paräëa

„Sivananda powiedział: „Tak, on jest z Panem i wszyscy go znają; kto by go nie znał? Pan przekazał go w opiekę Svarupie Damodarze i jest on tam życiem wielbicieli! Intonuje święte imię dniami i nocami i nie opuszcza stóp Pana nawet na chwilę! Jest najbardziej wyrzeczony, prawie nie jedząc i skąpo się ubierając. W jakiś sposób pozostaje jednak przy życiu!”

Dogmat-guru (guru tattva) jest wytłumaczony przez użycie słów ‘ priya yadunandana unnata prabhävaù’: stał się potężny, ponieważ jest bardzo drogi Panu Yadunandanowi (Krsnie). Guru jest cudownym połączeniem Boga i wielbiciela, manifestacją Boga w formie czystego wielbiciela:

yady api ämära guru caitanyera däsa; tathäpi jäniye tänre tähäri prakäsa

(C.C. Ädi 4,45)

„Chociaż mój guru jest sługą Pana Caitanyi, wciąż postrzegam go jako bezpośrednią manifestację Pana.”

säkñäd dharitvena samasta çästrair uktas tathä bhavyata eva sadbhiù

kintu prabhor ya priya eva tasya vande guroù sré caraëäravindaà

(Gurvañöakam, Çréla Viçvanätha Cakravartépäda)

„Czczę lotosowe stopy mojego guru, który, zgodnie ze wszystkimi pismami i wielkimi, świętymi wielbicielami, jest Samym Panem Hari, który jednak jest również drogi Panu, będąc Jego czystym wielbicielem.” Kiedy aspirujący wielbiciel widzi czyste, pełne oddania zachowanie guru, rozwija głęboką, wewnętrzną wiarę w niego, rozumie, że jest on drogim wielbicielem Pana i służy mu girlandami i jedzeniem, które zostały ofiarowane Panu. Uważając go za nieróżnego od Boga, nie znaczy, że należy mu ofiarowywać rzeczy, które nie zostały najpierw ofiarowane Panu. Również nie należy uważać guru po prostu za następnego wielbiciela, lecz należy widzieć go jako inkarnację łaski Pana i pod tym względem nie różnego od Pana. Śrila Jiva Gosvami pisze w Bhakti Sandarbhie (237): tat prasädo hi sva sva nänä pratikära dustyäjyänartha hänau parama bhägavat prasäda siddhau ca mülam. „Łaska najlepszego wielbiciela jest oryginalną przyczyną wykorzenienia tych złych zwyczajów, które praktykantowi może udać się z trudem porzucić dzięki wielu własnym wysiłkom.”

kåpämaya dékñä-guru, prema-bhakti kalpataru,

çré yadunandana näma yära

çré kåñëera priya ati, tära pade rahu mati,

janme janme prabhu ye ämära.

unnata prabhäva-yuta, kåpämaya adbhuta,

prema-bhakti dätä çiromaëi

mo'heno adhama jane, kåpämåta variñaëe

abhiñiktä korilä äpani

„Mój diksa-guru, Yadunandacarya, jest pełen łaski jak drzewo pragnień miłości do Boga. Oby mój umysł pozostawał u jego lotosowych stóp, gdyż jest on bardzo drogi Śri Krsnie. On jest moim mistrzem życie po życiu. Posiada rozwinięte moce duchowe, jest cudownie miłosierny i jest klejnotem koronnym wszystkich tych, którzy obdarzają miłosnym oddaniem i który osobiście skropił nektarem swojej łaski taką upadłą duszę jak ja.”