Vilapa kusumańjali 5

 

WERSET 5

YO MÄÀ DUSTARA GEHA NIRJALA MAHÄKÜPÄD APÄRA KLAMÄT

SADYAÙ SÄNDRA DAYÄMBUDHIÙ PRAKÅTITAÙ SVAIRÉ KÅPÄ RAJJUBHIÙ

UDDHÅTYÄTMA SAROJA NINDI CARAËA PRÄNTAÀ PRAPADYA SVAYAÀ

ÇRÉ DÄMODARA SÄCCAKÄRA TAM AHAÀ CAITANYA-CANDRAÀ BHAJE

yaù – on; mäà – mnie; dustara – trudny do przejścia; geha – życie rodzinne; nirjala – bez wody; mahä – wielki; küpät – ze studni; apära – bezgraniczny; klamät – z nieszczęścia; sadyaù – nagle; sändra – głęboka; dayä – łaska; ambudhiù – ocean; prakåtitaù – z natury; svairé – niezależna; kåpä – łaska; rajjubhiù – przy pomocy lin; uddhåti – zbawił; ätma – Jego własną; saroja – kwiaty lotosu; nindi – pokonują; caraëa – stopy; pränta – koniuszki; prapadya – przyjmuję schronienie; svayaà – osobiście; çré dämadora – Çréla Svarüpa Dämodara; säccakära – przyjąć; taà – Jego; ahaà – ja; caitanya candraà – przypominającego księżyc Pana Caitanyę; bhaje – czczę.

Czczę, przypominającego księżyc, Pana Caitanyę, który za pomocą lin Swojej łaski, niespodziewanie wyciągnął mnie z głębokiej, pozbawionej wody studni życia rodzinnego, które jest tak trudne do porzucenia i pełne cierpień, dając mi schronienie u koniuszków Swoich lotosowych stóp, które pokonują piękno kwiatów lotosu i powierzył mnie pod opiekę Śri Svarupowi Damodarowi.

Komentarz: W swojej zewnętrznej świadomości, Śrila Raghunatha dasa, wychwala teraz najmiłosierniejszego Śrimana Mahaprabhu, dzięki którego łasce, stracił smak do królewskiego przepychu, który jest tak pożądany przez światowych ludzi. Kiedy ktoś doświadcza transcendentalnych doznań czystego oddania, uważa nawet wyzwolenie czy blask Brahmana za nieznaczące, a co tu mówić o królewskich bogactwach? mahäprabhura bhakta-gaëera vairägya pradhäna; yähä dekhi préta hoy gaura bhagavän (C.C.) „Wyrzeczenie jest bardzo ważne dla wielbicieli Mahaprabhu; kiedy Pan Gaura widzi beznamiętność Swoich wielbicieli jest bardzo zadowolony.” Po objawieniu Sanatanie Gosvamiemu dogmatów na temat oddania, Pan Caitanya wysłał go do Vrindavany, mówiąc: käìthä karaìgiyä mora käìgäla bhaktagaëa; våndävane äile tära koriho pälana (C.C.) „Moi wielbiciele są bardzo ubodzy, posiadając tylko przedarte prześcieradła i kubki na wodę. Kiedy będziesz we Vrindavanie chroń i utrzymuj ich”, i w „Caitana Candrodaya Natace” jest powiedziane, że po przyjęciu sannyasy Pan osobiście powiedział Śri Advaita Acaryi: vinä sarva tyägaà bhavati bhajanaà nahyasupate „Bez wyrzeczenia się wszystkiego nie można czcić Krsny we właściwy sposób.” Z pewnością nie jest to wymysł Pana, ponieważ jest to również opisane w Śrimad Bhagavata, które jest uważane za esencję Wedanty, że wielbiciele, którzy wyrzekają się wszystkiego, podporządkowują się Panu całym sercem:

ye därägära puträpta präëän vittam imaà paraà

hitvä mäà çaraëaà yätäù kathaà taàs tyaktum utsähe

(Çrémad Bhägavata 9.4.65)

Pan powiedział Durvasa Muniemu: „Jak mógłbym zawieść Mojego wielbiciela, który porzucił żonę, dom, dzieci, krewnych i bogactwo, aby podporządkować się tylko Mi?” Śrila Raghunatha dasa Gosvami jest wiecznym towarzyszem Śriman Mahaprabhu, lecz również praktykował srogie wyrzeczenia wraz ze wzniosłą, miłosną służbą, aby dać doskonały przykład praktykującym wielbicielom i by rozświetlić ich ścieżki w służbie oddania.

Przed ofiarowaniem swoich, podobnych kwiatom, próśb do lotosowych stóp Śrimati Radharani, ciało i umysł Śri Raghunatha są oświetlane przez blask współczucia Śriman Mahaprabhu i gloryfikuje on lotosowe stopy tego najmiłosierniejszego Pana, mówiąc, że jest On prakåtitaù sändra dayämbudhiù, z natury głębokim oceanem miłosierdzia. Pamiętając o łasce Pana, dzięki której zrozumiał cierpienie płynące z życia rodzinnego, uważając swoje bogactwa, które dorównywały bogactwom niebiańskiego króla Indry i swoją żonę, która była piękna jak anioł, za jadowite ukąszenie węża lub skorpiona, a swoje życie domowe za ciemną, pozbawioną wody studnię, umysł Raghunatha był zaskoczony. Dzięki miłosnej karze z rąk Nitai Canda, który jest tożsamy z Mahaprabhu i którego ciało topnieje ze współczucia, otrzymał znak od Mahaprabhu, że nadszedł czas dla niego, by wyrzekł się życia rodzinnego i otrzymał łaskę wielbicieli Mahaprabhu. W końcu Mahaprabhu pojawił się w osobie jego guru, Yadunandany Acaryi i pomógł mu uciec z domu, każąc mu szukać rodzinnego kapłana, gdy kończyła się noc. W ten sposób Pan wyciągnął Raghunatha z pełnej nieszczęść, głębokiej studni życia rodzinnego za pomocą lin Swojej łaski. Będąc ciągniętym linami łaski Pana, Raghunatha zdołał dotrzeć do lotosowych stóp Pana w Purushottamie (Puri), idąc dwanaście dni bez snu i jedzenia. Tam serce Raghunatha zostało ukojone w cieniu stóp Mahaprabhu, które pokonują piękno kwiatów lotosu!

svarüpädi gosäé ächen bosiyä; heno käle raghunätha mililä äsiyä

aìgane düre rahi koren praëipäta; mukunda daööa kohe - ei äilä raghunätha

prabhu kohe - äiso tenho dharilo caraëa; uöhi prabhu kåpäya täre koilo äliìgaëa

svarüpädi sab bhaktera caraëa vandilo; prabhu kåpä dekhi sabe äliìgaëa koilo

prabhu kohe-kåñëa kåpä baliñöha sabhä hoite;tomäke käòhilo viñaya viñöhä garta hoite

raghunätha mone kohe - kåñëa nähi jäni; tomära kåpäya käòhilo ämä, ei ämi mäni

(Caitanya Caritämåta Antya, Chapter 6)

„Pan siedział razem ze Swarupem Damodarem i innymi wielbicielami, kiedy przybył Raghunatha, żeby się z Nim spotkać. Stojąc na dziedzińcu Raghunatha złożył pokłony, a Mukunda Datta powiedział: „O, spójrzcie! Raghunatha przyszedł!” Pan powiedział: „Podejdź!” i Raghunatha chwycił Jego lotosowe stopy, lecz Pan powiedział mu, żeby wstał i wtedy miłosiernie go objął. Następnie Raghunatha pokłonił się do stóp Svarupa Damodara i pozostałych wielbicieli. Wszyscy wielbiciele objęli go, widząc jak wielką łaską obdarzył go Pan. Pan powiedział: „Łaska Krsny jest silniejsza od wszystkiego, gdyż uwolniła cię od życia zmysłowego, które jest jak rów do którego ludzie udają się za potrzebą.” Raghunatha pomyślał sobie: „Nie znam Krsny; wiem tylko, że zostałem zbawiony dzięki Twojej łasce!”

Śri Dasa Gosvami mówi: svayaà çré dämodara säccakära „Pan osobiście powierzył mnie pod opiekę Śri Svarupa Damodara.” Raghunatha, który zwykł żyć jak książę, był zmęczony podróżą. Niewiele jadł i mało spał po drodze i czuł, że jego delikatne ciało jest osłabione.

raghunäthera kñéëatä mälinya dekhiyä; svarüpera kohe kåpä ärdra citta hoiyä

ei raghunäthe ämi soàpilo tomäre; prabhu bhåtya rüpe tumi koro aìgékäre

tina raghunätha näma hoy ämära gaëe; 'svarüpera raghu' äji hoite ihära näme

eto kohi raghunäthera haste dharilo; svarüpera haste täre samarpaëa koilo

Widząc jak wyczerpany i brudny był Raghunatha, serce Pana stopiło się ze współczucia i powiedział On do Svarupa Damodara: „Powierzam Raghunatha pod twoją opiekę. Proszę przyjmij go jak mistrz przyjmuje sługę! Teraz mam trzech Raghunathów w Swojej grupie; od dzisiaj ten będzie znany jako ‘Raghunatha Svarupy’. Mówiąc to Pan chwycił rękę Raghunatha i wsunął ją w rękę Damodara.” Trzymając polecenie Pana na swojej głowie, Svarupa z uczuciem objął Raghunatha jeszcze raz. Raghunatha dasa tak bardzo pragnął zobaczyć Mahaprabhu, że szedł do Puri nie jedząc i nie śpiąc, zapomniawszy o swoim ciele i swoim domu. Widząc wyczerpaną twarz Raghunatha, Bhakta-vatsala Mahaprabhu powiedział Swojemu osobistemu słudze, Govindzie, by dał Raghunathowi prasada Pana Jagannatha, po wcześniejszym wykąpaniu się w oceanie i darśanie Pana Jagannatha w świątyni. Następnie Pan poszedł wykonywać Swoje południowe obowiązki. Wielbiciele byli zdumieni, widząc jak słodko i miłosiernie Pan przyjął Raghunatha i wychwalali jego wielkie szczęście. Raghunatha przyjmował prasada od Govindy przez pięć dni i wtedy pomyślał, że byłoby lepiej dla wyrzeczonego wielbiciela wychodzić na dwór i żebrać o swoje posiłki w pobliżu Bramy Lwa w Świątyni Jagannatha. Słysząc o wyrzeczonym zachowaniu Raghunatha od Govindy, Pan był bezgranicznie szczęśliwy.

çuni tuñöa hoiyä prabhu kohite lägilä; bhälo koilo vairägé dharma äcarilä

vairägé koribo sadä näma saìkértana; mägiyä khäiyä kore jévaëa rakñaëa

vairägé hoiyä yebä kore paräpekñä; kärya siddhi nahe, kåñëa koroye upekñä

vairägé hoiyä kore jihvära lälasa; paramärtha yäya tära, hoya rasera vaça

„Pan był bardzo zadowolony i powiedział: „Dobrze zrobił, że rozpoczął takie wyrzeczone życie! Osoba wyrzeczona powinna zawsze intonować święte imię i utrzymywać się przy życiu żebrząc o trochę jedzenia. Jeśli osoba wyrzeczona zaczyna polegać na innych, nie osiągnie doskonałości i Krsna mu nie pomoże. Jeśli taka osoba pragnie zadowalać swój język, jej życie duchowe zostanie zrujnowane, ponieważ będzie kontrolowana przez smaki tego świata.” Pewnego dnia Raghunatha, będąc kopalnią klejnotów pokory, zapytał Mahaprabhu, przez Svarupa Damodara, jakie są jego obowiązki. Pan uśmiechnął się i powiedział: „Nawet Ja nie znam prawd na temat celu i metod jego osiągnięcia, tak dobrze jak Svarupa. On uczy o tych rzeczach nawet Mnie! Niemniej jednak, jeśli posiadasz jakąkolwiek wiarę w Moje słowa, posłuchaj, to powiem ci nieco w skrócie:

grämya kathä nä çunibe grämya värtä na kohibe; bhälo nä khäibe ära bhälo nä poribe

amäné mänada kåñëa näma sadä lobe; vraje rädhä-kåñëa sevä mänase koribe

„Nie rozmawiaj na żadne światowe tematy i nie słuchaj o nich od innych. Nie jedz wyszukanych potraw i nie ubieraj się modnie. Zawsze intonuj święte imię Krsny, nie oczekuj żadnych pochwał, okazuj wszelki szacunek innym i w umyśle służ Radha i Krsnie we Vrajy.” Te, pełne nektaru instrukcje zostały wypowiedziane bezpośrednio przez lotosowe usta Pana i zostały objawione Śripada Svarupowi Damodarowi. Po otrzymaniu tych pełnych nektaru instrukcji, Raghunatha dasa złożył pokłony lotosowym stopom Pana, a Pan objął go z miłością, zanim przekazał go jeszcze raz w ręce Svarupa Damodara. Wykąpawszy się w strumieniu z głębokiego oceanu łaski Pana, Raghunatha, który był kopalnią niezliczonych, podobnych klejnotom cech, stopniowo rozwinął niezwykłe odwiązanie od świata i miłosne oddanie do Śri Radha Krsny, które jest wyjątkowe i nowe w transcendentalnych annałach tradycji oddania. Śri Raghunatha porzucił żebranie przy Bramie Lwa i zaczął chodzić do misji dobroczynnej, uważając to za korzystniejsze dla rozwoju duchowego. Pan był bardzo zadowolony z decyzji Raghunatha i podarował mu kamień ze Wzgórza Govardhana oraz korale guńja, polecając mu czcić je w czysty i prosty sposób przy użyciu wody i listków Tulasi. Śri Sankararanya Sarasvati przyniósł te rzeczy z Vrndavany i wręczył je Panu. Pan osobiście w cudowny sposób czcił kamień i korale przez trzy lata zanim przekazał je Raghunathowi.

dui apürva vastu päiyä prabhu tuñöa hoilä; smaraëera käle gale pore guïjä mälä

govardhaner çilä kabhu hådaye netre dhare; kabhu näsäy ghräna loya, kabhu loya çire

netra jale sei çilä bhije nirantara; çiläke kohena prabhu 'kåñëa kalevara'

eimata tina vatsara çilä mälä dharilo; tuñöa hoiyä çilä mälä raghunäthe dilo

prabhu kohe - ei çilä 'kåñëera vigraha'; ihära sevä koro tumi koriyä ägraha

ei çilära koro tumi sättvika püjana; aciräte päbe tumi kåñëa prema dhana

„Pan był bardzo szczęśliwy, kiedy otrzymał te dwa wspaniałe prezenty. Zakładał korale guńja na szyję podczas rozpamiętywania rozrywek Krsny lub Jego mantr. Pan trzymał Govardhana-śila przed oczami lub kładł je na Swoim sercu; czasami wąchał je, a czasami trzymał na swojej głowie. Zawsze zraszał śila łzami miłości i mówił, że to jest ‘ciało Krsny’. W ten sposób Pan trzymał korale i kamień przez trzy lata i teraz przekazał je Raghunathowi, będąc z niego bardzo zadowolonym. Pan powiedział: „Ten kawałek skały jest formą Krsny. Czcij ją z wielką troską. Czcij ją w czysty sposób i z łatwością osiągniesz skarb miłości do Krsny.”

raghunätha sei çilä mälä yabe päilo; gosäira abhipräya ei bhävanä korilo

çilä diyä gosäi more samarpilä govardhane; guïjä mälä diyä dilä rädhikä caraëe

änande raghunäthera bähya vismaraëa; käya mane sevilena gauräìga caraëa

„Kiedy Raghunatha otrzymał kamień i korale od Pana, pomyślał: „Dając mi kamień, Pan ofiarował mi Wzgórze Govardhana i dając mi korale, ofiarował mi lotosowe stopy Radhiki.” Z powodu ekstazy, Raghunatha zapomniał o świecie zewnętrznym i służył lotosowym stopom Pana Gaurangi swoim ciałem i umysłem.

Wyrzeczenie Śrila Raghunatha stopniowo osiągnęło swoje najwyższe poziomy. Teraz przestał nawet przyjmować jedzenie z misji dobroczynnej. Kupcy zwykle wyrzucali prasada Pana Jagannatha, którego nie mogli sprzedać w ciągu trzech dni, krowom w pobliżu Bramy Lwa, uważając je za zepsute. Często nawet krowy nie były w stanie jeść tego prasada z powodu zapachu zgnilizny, który się z niego rozchodził, ale Raghunatha zbierał je i mył dużą ilością wody, wybierając twarde ziarna i zjadał je z miłością i oddaniem. Pewnego dnia Svarupa Damodara zobaczył Raghunatha zajętego w ten sposób i poprosił go o trochę prasada:

svarüpa kohe - aiche amåta khäo niti niti;

ämä sabhäya nähi däo ki tomära prakåti?

„Svarupa powiedział: „Zawsze spożywasz takie nektary; dlaczego nie podzielisz się również z nami? Co to za zachowanie?” Mahaprabhu usłyszał o tym od Govindy i osobiście poszedł tam jednego dnia i również zaczął jeść prasada od Raghunatha dasa. Kiedy Mahaprabhu chciał ugryźć następny kęs, Svarupa złapał Go za rękę i powstrzymał Go, mówiąc: „To nie jest odpowiednie dla Ciebie!” Pan był zdumiony smakiem prasada, które było przyprawione pełnym wiary wyrzeczeniem i oddaniem Raghunatha, i:

prabhu kohe - niti niti nänä prasäda khäi; aiche sväda ära kono prasäde nä päi

ei mata raghunäthe bära bära kåpä kore; raghunäthera vairägya dekhi santoña antare

„Pan powiedział: „Zawsze jem różne rodzaje dobrego prasada, ale nigdy nie smakowałem takiego wspaniałego prasada jak to!” W ten sposób Pan obdarzał Raghunatha Swoją łaską, będąc bardzo usatysfakcjonowanym jego beznamiętnością.” Dzięki łasce Pana, Raghunatha dasa tak bardzo odwiązał się od swojego ciała, że był zdolny do angażowania się w swój bhajan dwadzieścia dwie i pół godziny na dobę, a pozostałe półtorej godziny spędzał na spaniu. W niektóre dni nie spał prawie wcale, a nawet we śnie, śnił o Radha Krsnie! Przestrzegał instrukcji Mahaprabhu co do joty, dając w ten sposób cudowny przykład bhajanu całemu światu. Z tego powodu praktykujący wielbiciele wciąż pamiętają go z największą wiarą i oddaniem.

Śri Haripada Sila śpiewa:

jaya jaya çacéra nandana!

prema kalpataru vara, hema känti kalevara,

veda vedya puruña ratana

„Wszelka chwała synowi matki Saci, który jest spełniającym pragnienia drzewem miłości do Boga, którego ciało lśni złotym przepychem i który jest podobnym do klejnotu Bogiem, który jest jednocześnie wiedzą jak i tym, co ma być poznane.”

sudustara geha rüpa, nirjaländha mahäküpa,

nipatita dekhiyä tathäya

sadya kåpä rajju dväre, uddhära korilä more,

patita pävana gorä räya

„Widząc mnie upadłego, w głębokiej, pozbawionej wody studni życia rodzinnego, z której tak trudno się wydostać, On wyciągnął mnie linami Swojej łaski. Z tego powodu Pan Gora jest słusznie nazywany zbawicielem upadłych!”

vinindita çata dala, gaura pädapadma tala,

yathä bhakti makaranda jhare

nija pade gaurahari, sthäna diyä kåpä kori,

samarpilä svarüpa dämodara

„Miód oddania sączy się ze stóp Pana Gaury, które pokonują piękno kwiatów lotosu. Gaurahari miłosiernie obdarzył mnie schronieniem u tych lotosowych stóp i przekazał mnie Svarupowi Damodarowi.”

heno kåpämbudhi ye, parama éçvara se,

çré kåñëa caitanya candra näma

bhakata vatsala prabhu, bhaji ämi mahäprabhu,

nitya kori ananta praëäma

„Ten Najwyższy Pan, który jest oceanem łaski, jest nazywany Śri Krsna Caitanya Candrą. Czczę tego Mahaprabhu, który jest tak łaskawy dla Swoich wielbicieli i zawsze składam Mu niezliczoną ilość pokłonów.”

bhägavata cüòämaëi, raghunätha däsa gosvämé,

viläpa kusumäïjali granthe.

nijäbhéñöa pürëa tare, maìgaläcaraëa kore,

vandi gaura caraëäravinde

„W swojej książce, Vilapa Kusumanjali, klejnot koronny świętych wielbicieli, Śrila Raghunatha dasa Gosvami, czyni pomyślną inwokację, gloryfikując lotosowe stopy Pana Gaury w celu spełnienia swoich świętych aspiracji!”