Vilapa kusumańjali 6

 

WERSET 6

VAIRÄGYA YUG BHAKTI-RASAÀ PRAYATNAIR

APÄYAYAN MÄM ANABHÉPSUM ANDHAM

KÅPÄMBUDHIR YAÙ PARA DUÙKHA DUÙKHÉ

SANÄTANAÀ TAÀ PRABHUM ÄÇRAYÄMI

vairägya – wyrzeczenie; yuk – połączone z; bhakti – oddanie; rasaà – smak nektaru;

prayatnaiù – uważnie; apäyayat – sprawił, że pił; mäm – mnie; anabhépsum – niechętnie; andham – ślepy; kåpämbudhiù – ocean łaski; yaù – który; para – innych; duùkha – nieszczęście; duùkhé – współczuł; sanätanaà – Sanätana Gosvämé; taà – jemu; prabhum – pan; äçrayämi – chronię się w.

Oddaję się pod opiekę mojego pana, Sanatany Gosvamiego, który był oceanem współczucia i który zawsze litował się, widząc cierpienia innych. Pomimo że tego nie chciałem i byłem zaślepiony ignorancją, z wielką troską poił mnie nektarem oddania z domieszką wyrzeczenia.

Komentarz: W tym wersecie Śrila Raghunatha dasa Gosvami wychwala swojego instruującego nauczyciela Śrila Sanatanę Gosvamiego, następnego, wiecznego towarzysza Mahaprabhu. Ponieważ jest on wiecznym towarzyszem Pana, miłosne oddanie i wyrzeczenie się zadowalania zmysłów są wewnętrznymi bogactwami Raghunatha.

säòe säta prahara yäya yähära smaraëe; ähära nidrä cäri daëòa seho nahe kona dine

vairägyera kathä tära adbhuta kathana; äjanma nä dilo jihväya rasera sparçana

chiëòä käni käìthä vinu nä pore vasana; sävadhäne koilo prabhura äjïära pälana

{C.C. Antya 6}

„Pamiętał Radhę i Krsnę dwadzieścia dwie i pół godziny na dobę, a resztę dnia spędzał na jedzeniu i spaniu, a czasami nawet nie robił i tego. Historia jego wyrzeczenia jest wspaniała. Od urodzenia nie pozwalał swojemu językowi na zadowalanie zmysłowe. Nosił tylko wyjściowe ubrania i przepaskę i ściśle przestrzegał instrukcji Pana.” Pomimo tego Raghunatha był uosobieniem pokory i dlatego wciąż modlił się do Sanatany Gosvamiego: „Byłem zaślepiony ignorancją i z tego powodu nie chciałem smakować nektaru oddania, lecz Sanatana Gosvami, bardzo współczując takim cierpiącym duszom, poił mnie nektarem oddania zmieszanym z beznamiętnością.” Śrimat Sanatana Gosvami jest uosobieniem oddania i beznamiętności. Śripada Kavi Karnapura pisze:

gauòendrasya sabhä vibhüñaëa maëis tyaktvä ya åddhäm çriyaà

rüpasyägraja eña eva taruëéà vairägya lakñméà dadhe

antar bhakti rasena pürëa hådayo bähye'vadhütäkåtiù

çaibälaiù pihitaà mahäsara iva préti pradas tad vidäm

(Caitanya Candrodaya Näöaka 9.45)

„Starszy brat (Sanatana Gosvami) Śrila Rupy Gosvamiego był klejnotem na dworze Hussaina Shaha, króla Bengalu, lecz porzucił tę królewską boginię fortuny, by przyjąć młodą boginię fortuny beznamiętności (i.e. porzucił królewskie bogactwa i został pustelnikiem). Jego serce było wypełnione doznaniami oddania i chociaż zewnętrznie ubierał się jak avadhuta (pozbawiony zasad dzikus), to mógł być porównany do wielkiego, czystego jeziora pokrytego mchem, obdarzając boską miłością wszystkich tych, którzy słyszeli o oddaniu.” Śrila Sanatana Gosvami uważał Śrila Raghunatha Gosvamiego za swojego najlepszego przyjaciela i pomocnika. Osobiście ukazał to na początku swojego komentarza pt. ‘Śri Brhat Tosani’:

rädhä kåñëa prema viçeña puñöo gopäla bhaööo raghunätha däsaù

syatäm ubhau yatra suhåt sahäyau ko näma so'rtho na bhavet susiddhaù

„Kto nie osiągnąłby doskonałości, mając dwóch przyjaciół i pomocników, takich jak Gopala Bhatta i Raghunatha Dasa, którzy są wyjątkowo oddani w swojej miłości do Radhy i Krsny?” W zakończeniu do swojego ‘Laghu Tosani’, komentarza do Śrimad Bhagavata, Jiva Gosvami również nazwał Śri Raghunatha przyjacielem Śri Rupy i Sanatany:

yan mitraà raghunätha däsa iti vikhyätaù kñitau rädhikä-

kåñëa prema mahärëavormi nivahe ghürnan sadä dévyati

dåñöänta prakara prabhäbharam atityaivänayor bhräjator

yas tulyatva padaà matas tribhuvane säçcaryam äryottamaiù

„Raghunatha Dasa zasłynął na świecie jako przyjaciel Śri Rupy i Sanatany. Zawsze pływa w falach wielkiego oceanu miłości do Radhiki i Krsny. Najwięksi święci mówią, że nikt na całym świecie nie może się równać Rupie i Sanatanie, lecz niespodziewanie, Raghunatha Dasa osiągnął pozycję równą ich!” Pomimo tego, Śrila Raghunatha dasa, będąc kopalnią pokory, uważa Rupę i Sanatanę za wyższych od siebie i modli się do ich lotosowych stóp słowami:

yadéccher äväsam vrajabhuvi sarägaà pratijanur

yuva dvandvaà tac cet paricaritum äräd abhilañeù

svarüpaà sré rüpaà sagaëam iha tasyägrajam api

sphuöaà premnä nityaà smara nama tadä tvaà çåëu manaù

(Manaù Çikñä – 3)

„O umyśle! Jeśli pragniesz mieszkać życie po życiu we Vrajy i chcesz tam wiecznie służyć młodzieńczej parze (Radha-Krsnie), to zawsze pamiętaj z wielką miłością i składaj pokłony Śrila Svarupie Damodarze, Śrila Rupie Gosvamiemu jak również jego starszemu bratu Śri Sanatanie i pozostałym wielbicielom.”

Jest powiedziane: ‘raghunäthera niyama yeno päñäëera rekhä ‘, „Dyscyplina Raghunatha dasa jest jak linie wyżłobione w kamieniu.” Linie wyżłobione w kamieniu nie mogą być usunięte i podobnie Raghunatha dasa nigdy nie złamałby swoich ślubów nawet na odrobinę. Pierwszym z dziesięciu ślubów, które przedstawił w swojej ‘Sva Niyama daśakam’ jest:

gurau mantre nämni prabhuvara çacé-garbhaja pade

svarüpe çré rüpe gaëa-yuji tadéya prathamaje

giréndre gändharvä sarasi madhupuryäà vrajavane

vraje bhakte goñöhälayiñu param ästäm mama ratiù

„Obym najbardziej kochał swojego Guru, święte imię Krsny, lotosowe stopy syna Saci (Śri Caitanyi Mahaprabhu), Svarupa Damodara, Śri Rupę Gosvamiego i jego uczniów oraz jego starszego brata (Sanatana Gosvami), Górę Govardhana, Śri Radhakunda, Maturę, Vrindavanę, Vraję, wielbicieli i mieszkańców Vrajy.” W rzeczywistości Śri Raghunatha dasa przybył do Vrajy (po odejściu Srimana Mahaprabhu i Svarupa Damodara), by popełnić samobójstwo, rzucając się ze Wzgórza Govardhana, lecz Sanatana Gosvami, który lituje się nad nieszczęściami innych i który jest oceanem łaski, uratował mu życie.

caitanyera agocare, nija keça chiìdi kore,

virahe äkula vraje gelä.

deha tyäga kori mane, gelä giri govardhane,

dui gosäi tähäre dekhilä

dhari rüpa sanätana, räkhilä tära jévana,

deha tyäga korite nä dilä.

dui gosäi äjïä päiyä, rädhäkuëòa taöe giyä,

väsa kori niyama korilä

(Pada Kalpataru)

„Kiedy Pan Caitanya przeszedł w stan niezamanifestowany, Raghunatha ogolił głowę i wyruszył do Vrajy, wielce poruszony uczuciami miłości w rozłące. Planując popełnić samobójstwo, poszedł do Wzgórza Govardhana, gdzie spotkał dwóch Gosvamich, Rupę i Sanatanę, którzy uratowali mu życie, zabraniając popełnić samobójstwo. Na polecenie tych dwóch Gosvamich, Raghunatha poszedł do Radhakunda i tam osiadł, praktykując ścisłą dyscyplinę oddania.”

Sri Sanatana Gosvami powiedział: „Raghunatho! Łaska guru i Gaurangi jest wszystkim dla nas! Również chciałem popełnić samobójstwo przez rzucenie się pod koła wozu Pana Jagannatha, lecz Pan Caitanya, który jest Wewnętrznym Obserwatorem, wiedział, co planuję i zabronił mi tego, mówiąc:

sanätana! deha tyäge kåñëa yadi päiye; koöi deha kñaëeke to chäòite päriye

deha tyäge kåñëa nä päi, päiye bhajane; kåñëa präpti upäya kono nähi bhakti vine

deha tyägädi ei sab tamo dharma; tamo rajo dharme kåñëera nä päiye marma

(Caitanya Caritämåta Antya chapter 4)

„Sanatano! Gdybym mógł osiągnąć Krsnę popełniając samobójstwo, porzuciłbym miliony ciał w jednej chwili! Lecz nie możesz osiągnąć Krsny po prostu popełniając samobójstwo, możesz osiągnąć Go wyłącznie dzięki praktyce bhajanu! Oprócz oddania nie ma innej drogi prowadzącej do osiągnięcia Krsny! Samobójstwo jest mrocznym, pełnym pasji działaniem, dzięki któremu nigdy nie osiągniesz transcendentalnego Krsny.” „Dlatego, O Raghunatho! Na miłość Sri Gaurangi, bądź cierpliwy, przyjmij schronienie nad brzegiem Radhakunda i tam praktykuj bhajan!” Na polecenie Sanatany Gosvamiego, Sri Raghunatha porzucił plan popełnienia samobójstwa i zaabsorbował się rasą swojego bhajanu nad brzegami Radhakunda. W ‘Bhakti Ratnakarze’ jest powiedziane:

eka dina sanätana våndävana hoite; ethä äilä çré gopäla bhaööera väsäte

mänasa pävana ghäöe colilen snäne; dekhe - eka vyaghra jala piye seikhäne

raghunätha dhyänäveçe ächen bosiyä; vyäghra vane gela tära nikaöa hoiyä

kotokñaëe raghunätha cähe cäri päne; dekhena çré sanätana äisen snäne

bhümite poòiyä sanätane praëamilo; sanätana snehävaçe äliìgaëa koilä

raghunätha prati snehe kohe dhére dhére; våkñatala hoite ebe rohibe kuöire

jänäiya viçeña gosvämé gelä snäne; kuöérera ärambha hoilo sei dine

anya hita hetu raghunätha sei hoite; rahilena kuöére gosäira äjïä mate

„Pewnego dnia Sanatana Gosvami przyszedł tu (nad Radhakunda) z Vrndavany, by odwiedzić Sri Gopala Bhattę. Kiedy doszedł do miejsca kąpieli (na północnym brzegu Syamakunda) zwanego Manasa Pavana Ghatą (gdzie Śri Radhika codziennie bierze kąpiel przed czczeniem Boga Słońca), zauważył tam tygrysa pijącego wodę. Raghunatha Dasa również siedział tam, zaabsorbowany swoją medytacją, kiedy tygrys przeszedł obok niego, wracając do lasu. Po chwili Raghunatha Dasa rozejrzał się dookoła i zobaczył, że Sri Sanatana przyszedł się wykąpać. Upadł na ziemię, by złożyć pokłony Sanatanie Gosvamiemu, który z uczuciem objął go. Delikatnie i z troską Sanatana Gosvami powiedział Raghunathowi Dasowi: ‘Przestań przesiadywać pod tym drzewem i od teraz praktykuj w chatce!’ Po wyrażeniu się w tak jasny sposób, Sanatana Gosvami poszedł się wykąpać. Od tego dnia został wprowadzony system ‘kutira’ (Vaisnavowie z Radhakunda mieszkają teraz w małych chatkach, zamiast na otwartym powietrzu). Od tego czasu, dla dobra innych, Raghunatha Dasa mieszkał w chatce na polecenie Sanatany Gosvamiego.”

Pamiętając o miłości i współczuciu Sanatany Gosvamiego, Raghunatha dasa mówi: „Przyjmuję schronienie mojego mistrza, Sanatany Gosvamiego, który był oceanem współczucia i który zawsze ubolewał, widząc cierpienia innych. Chociaż nie chciałem i byłem zaślepiony ignorancją, on skwapliwie napoił mnie nektarem oddania zmieszanym z wyrzeczeniem.”

Srila Haripada Sila śpiewa:

jaya jaya çrépäda çré prabhu sanätana; gaura kåpä-pätra yini boòo mahäjana

bhägavata anugata bhakti-grantha yoto; sarva çästra mürtimän mahä bhägavata

para duùkha duùkhita ye karuëä sägara; abhiläña héna yini vairägya bhaskära

ajïänändha more dekhi karuëä korilä; parama vairägya yukta bhakti-rasa dilä

sei sanätana prabhu mora çikñä guru; sarvadä äçraya kori prema kalpataru

däsa gosvämé kore çubha maìgala smaraëa; haripada bhajana sampad rasäyana

„Wszelka chwała Śrila Sanatanie Gosvamiemu, który jest wielkim odbiorcą łaski Pana Gaury! Wszystkie jego książki podążają śladami wielkich wielbicieli (czyli: jego ksiązki są napisane w zgodzie ze Srimad Bhagavata); w rzeczywistości jest on uosobieniem wszystkich pism i jest największym wielbicielem! Jest oceanem współczucia, który litował się nad wszystkimi, którzy cierpią i był jak lśniące słońce odwiązania, całkowicie wolny od własnych pragnień! Widząc mnie zaślepionego ignorancją, okazał mi miłosierdzie i obdarzył mnie boskim nektarem oddania połączonym z największym odwiązaniem. Ten Sanatana prabhu jest moim instruującym nauczycielem i zawsze przyjmuję w nim schronienie, w drzewie wydającym owoce boskiej miłości. Pomyślne wprowadzenie do ‘Vilapa Kusumanjali’, Dasa Gosvamiego, jest eliksirem i skarbem bhajanu Haripada.”

.