Vilapa kusumańjali 7

 

WERSET 7

ATY UTKAÖENA NITARÄÀ VIRAHÄNALENA

DANDAHYAMÄNA-HÅDAYÄ KILA KÄPI DÄSÉ

HÄ SVÄMINI KÑAËAM IHA PRAËAYENA GÄÒHAM

ÄKRANDANENA VIDHURA VILAPÄMI PADYAIÙ

ati – ekstremalny; utkaöena – wielki; nitaräà – zawsze; viraha – rozłąka; analena – w ogniu; dandahyamäna – będąc palone; hådayä – serce dziewczyny; kila – naprawdę; käpi – pewna; däsé – służka; hä – niestety!; svämini – Pani; kñanaà – przez chwilę; iha – tutaj; praëayena – z miłością; gäòham – intensywna; äkrandanena – płacząc; vidhurä – cierpi; vilapämi – rozpaczam; padyaiù – wersetami.

O Svamini (moja Pani, Radhe)! Serce tej służki stale płonie w wielkim ogniu rozłąki z Tobą. Cierpiąc w ten sposób i płacząc z wielką miłością, wypłakuję poniższe wersety!

Komentarz: W pierwszych trzech wersetach Śrila Raghunatha Dasa Gosvami ofiarował modlitwy z pozycji swojej duchowej tożsamości, w następnych trzech wersetach w swojej zewnętrznej tożsamości, a dalej, począwszy od tego wersetu, ofiarowuje jedną po drugiej, podobne kwiatom, prośby do lotosowych stóp Śrimati Radharani, zaabsorbowany swoją duchową tożsamością jako Rati czyli Tulasi Manjari. To kompletne, transcendentalne skupienie na nastroju służenia Radharani, całkowicie przykryło wszystkie inne aktywności. Jego zewnętrzne działania również nie są materialne, gdyż jest on wiecznym towarzyszem Mahaprabhu, lecz teraz zapomniał nawet o swojej wewnętrznej świadomości! Jakże cudownie głębokie jest jego skupienie na czystej służbie dla Śri Radharani! Sir Dasa Gosvami nie posiada żadnego innego oparcia prócz stóp Sri Radhy i z tego powodu jego serce tak bardzo płonie w ogniu rozłąki z Nią! Utkata virahanala – dotkliwy płomień rozłąki! Oświadcza, że stracił całą nadzieję i nie może dłużej żyć bez powiedzenia Jej tego. Brakuje mu Sri Radharani, niczego innego mu nie brakuje. Po prostu błaga: „O Premamayi Radhe (Ty, która jesteś pełna boskiej Miłości)! Gdzie jesteś! Jestem twoją służką i Ciebie pragnę! Lubię Śyamasundara tylko dlatego, że jest On Twoim ukochanym! Całkowicie podporządkowałam się Tobie! Wysłuchaj choć raz mojej prośby i proszę, zauważ mnie!” Im bardziej zbliża się czas aprakata kala (odejście) Sri Raghunatha, tym bardziej skupia się na swojej manjari svarupie i tym bardziej pragnie ujrzeć i służyć Śri Radharani jako maha premavati sevika (bardzo kochająca służka). Płomienie wielkiego ognia miłości w rozłące wydobywają się z tego ‘Vilapa Kusumanjali’. Z jednej strony błagania i płacze wywołane tym wielkim bólem rozłąki pokonują nawet głębię najgłębszego oceanu, a z drugiej strony wyśmiewają dzikość najwyższych i najpotężniejszych płomieni.

Można zapytać teraz jak tego rodzaju oczywista agonia może być uznana za cel życia, skoro wszystkie cele życia powinny prowadzić do szczęścia. Naturalne jest to, że osoba, która nie doświadczyła premy (miłości do Boga), szczególnie Vraja premy, będzie zadawać takie pytania. Chociaż uczucia rozłąki z Krsną wydają się być godne pożałowania, są one w rzeczywistości szczególną kulminacją transcendentalnej ekstazy. Prema posiada dwie formy – jedną jest połączenie, a drugą rozdzielenie. W rezultacie kochający wielbiciele zawsze pływają w oceanie bardzo bolesnej miłości w rozłące jak również w oceanie najprzyjemniejszej miłości w spotkaniu. Tych uczuć w żadnym wypadku nie można porównywać do zwykłych uczuć radości i smutku, doświadczanych w tym materialnym świecie; tylko wielbiciele, którzy tego doświadczyli, wiedzą to.

ei prema yära mone, tära vikrama sei jäne,

yeno viñämåta ekatra milana

(C.C. Madhya 2,51)

„Każdy, kto posiada tę premę w sercu, zna jej potęgę. Ona jest jak mieszanka trucizny i nektaru.” W odniesieniu do tego, Srimat Sanatana Gosvami napisał w ‘Brhat Bhagavatamrcie’ (1.7.125-126):

präg yady api premakåtät priyänäà viccheda dävänala vegato'ntaù

santäpa jätena duranta çokä-veçena gäòham bhavatéva duùkhaà

tathäpi sambhoga sukhäd api stutaù sa ko'py anirväcyatamo manoramaù

pramoda-räçiù pariëämato dhruvaà tatra sphuret tad rasikaika vedyaù

„Chociaż początkowo serce kochającego wielbiciela płonie w leśnym pożarze oczywistego nieszczęścia i rozpaczy, wywołanych rozłąką, wciąż jest to największa radość, większa nawet od transcendentalnego szczęścia płynącego ze spotkania z Krsną, niemożliwa do opisania piękna pełnia ekstazy. Tylko wielbiciele rasika (którzy rozkoszują się transcendentalnymi emocjami) znają tę prawdę.” Srila Sanatana Gosvami podaje przykład w swoim komentarzu do tego wersetu: yathägni pratiyogé ghana himädi sparçena padädy aìgeñu jäyamäna parama mahä jäòyasya jvalad aìgära sparçavad abhijña syät. tatra hi yathäìgära sparça pratétir mithyä parama mahä jäòyam eva satyaà tathäträpi duùkhasya pratéter mithyätvam eva sukhasyaiva satyatvaà vijïeyaà. Tak jak stopa lub inna część ciała, kiedy jest dotykana przez lód, który jest przeciwieństwem ognia, czuje jakby była palona przez rozżarzony węgielek, a z drugiej strony czuje wielką lodowatość po dotknięciu przez ten sam węgielek, podobnie pozorne cierpienie z powodu uczuć rozłąki nie jest prawdziwe. W rzeczywistości jest doświadczane wyłącznie jako szczęście.”

Dlatego zawsze widzimy tak wiele uczuć miłości w rozłące z Krsną wśród mieszkańców Vrajy. Rozłąka czyni ich miłość tak wzniosłą i wielką. Mogą oni smakować ten zaawansowany stan miłości, lecz nie wszyscy wielbiciele mogą osiągnąć tak wysoki poziom ‘rozkosznego bólu w rozłące’ Vrajavasich. Pomiędzy Vrajavasimi, Sri Radha jest najbardziej ukochaną Krsny. Kiedy Krsna opuścił Vraję, by udać się do Mathury, Ona ukazała symptomy divyonmady, boskiego szaleństwa, kulminację miłosnej ekstazy, która była później doświadczana przez Srimana Mahaprabhu, który przyjął nastrój ekstatycznej miłości Sri Radhy, kiedy przebywał w Gambhirze w Puri. Z sześciu Gosvamich, Srila Raghunatha Dasa Gosvami był jedynym bezpośrednim świadkiem zdumiewających Gambhira-lila Mahaprabhu i dlatego niewielka obecność tych symptomów boskiej miłości w rozłące jest również w nim widoczna. Jednakże nie można doświadczyć tych rzeczy, dopóki ktoś identyfikuje się z materialnym ciałem.

Sri Raghunatha, cierpiąc bóle rozłąki z Radhiką, płacze i wzdycha nad brzegami Radhakunda: „O Svamini! Nie jestem w stanie dalej znosić bólu rozłąki z Tobą!” Jak jasno objawia wielki ból rozłąki, który odczuwa w sercu, zwracając się do Radharani w ten sposób! Język serca może być wyrażony tylko w samotności. Jest to pełnia smutku. Jak słodko Raghunatha Dasa zwraca się tutaj do Radharani, nazywając Ją Svamini! Zwracając się w ten sposób, ujawnia swoje skupienie na doświadczaniu „zatrucia” płynącego z rozłąki. Nie ma tu nawet cienia cielesnej świadomości w umyśle Raghunatha; jest on teraz teraz Tulasi Manjari. Praktykujący wielbiciele również powinni skupić się na swoich svarupaveśach, ponieważ nikt nie dostanie odpowiedzi od Svamini bez bycia całkowicie wolnym od mayi. Kiedy tylko umysł wędruje gdzieś indziej, wtedy jakby Svamini uciekała, mówiąc: „Najpierw stań się moją! Kiedy w pełni podporządkujesz się Mi, pozostając przy Mnie jak Mój cień, wtedy otrzymasz odpowiedź ode Mnie!” Sri Raghunatha przepełnia się tą świadomością, kiedy płacze i przekazuje swoje bóle serca w swoich wersetach. „O Svamini! Nie mam nikogo w tym świecie poza Tobą! Z kim innym miałbym przebywać? Nie jestem w stanie znosić więcej ciężaru życia, bez widzenia Cię i służenia Tobie!” W ten sposób Sri Raghunatha Dasa Gosvami pozostawał w tym samym stanie, co Mahaprabhu, kiedy szlochał: tomära darçana vine, adhanya ei rätri dine, ei käla nä yäya käöäna „Kiedy Cię nie widzę, dnie i noce są wypełnione bólem, a czas stoi w miejscu.”

Z powodu swojego cierpienia wywołanego rozłąką, Sri Raghunatha pisze: kapi dasi. „Jestem Twoją upadłą służką, dlatego moje serce płonie w ogniu pragnienia pełnienia osobistej służby dla Ciebie!” Nastrój służek jest identyczny z nastrojem Radharani. Tak jak Radhika jest uosobieniem pełni maha bhavy, tak Jej służki są uosobieniami seva rasy (smaków służby). Ich svarupy (wewnętrzne sentymenty) składają się z tego smaku służby. Nikt nie rozumie pragnień Radha-Krsny tak jak one, dlatego cierpią tak bardzo, będąc pozbawionymi służby oddania dla Nich. Nikt inny poza nimi nie posiada kwalifikacji potrzebnych do zrozumienia i doświadczania wewnętrznych uczuć Svamini. Nawet przyjaciółki (sakhinie) Svamini nie są tak kwalifikowane! Pewnego dnia Svamini, będąc rozgniewana na Krsnę, który przychodzi do Jej kunja, przebrany za dziewczynkę, próbując Ją udobruchać, daje znak Tulasi by wyrzuciła Go z kunja:

çaöho'yaà nävekñyaù punar iha mayä mäna dhanayä

viçantaà stréveçaà subala-suhådaà väraya girä

idaà te säkütaà vacanam avadhäryocchalita-dhés

chaläöopair gopa pravaram avarotsyämi kim ahaà

(Utkalikä Vallaré 59, Rüpa Gosvämé)

„Nie spojrzę już więcej na tego oszusta! Zatrzymam całe bogactwo Mojego honoru! Przyjaciel Subala (Krsna) wszedł do Mojego kunja, przebrany za dziewczynkę! Zatrzymaj Go!” O Radhe! Kiedy, po usłyszeniu Twoich gniewnych słów, będę mogła powstrzymać najlepszego z pasterzy przed wejściem?” Więc Tulasi mówi Krsnie: „Ty gałganie! Tutaj nie ma demonów, których mógłbyś zbałamucić w tym Swoim czarującym przebraniu jako Mohini! Jesteśmy kinkariniami Radhy, możemy przejrzeć wszystkie Twoje sztuczki! Zrozum Swoje oszukaństwo i zmykaj z tego kunja! iìgite bujhibo sob käj (Narottama Dasa Thakura): 'Zrozumiem wszystkie swoje obowiązki po prostu dzięki Jej wskazówkom.’ Nawet Krsna nie mógł zrozumieć wewnętrznych uczuć Radhiki i właśnie z tego powodu został Gaurą. Gorące pragnienie wyrosło w Nim, żeby zrozumieć wielkość miłości Jego Preyasi (ukochanej), więc smakował tę miłość za pomocą Jej nastroju i karnacji. Nie możesz znać ciężaru czegoś, dopóki tylko patrzysz na to; musisz to podnieść! Kiedy Krsna zrozumiał ciężar miłości Jego Preyasi, skończył w poważnym stanie (w Gaura-lila)!

romaküpa raktodgama, danta sab häle; kñaëe aìga kñéëa hoy, kñaëe aìga phule

gambhérä bhitore rätrye nähi nidrä lava; bhittye mukha çira ghañe - kñata hoy sab

„Krew sączyła się z porów jego skóry, a jego zęby poluzowały się; raz Jego ciało chudło, a raz pęczniało. Nawet nie zmrużył oka w Gambhirze; Tarł twarzą o ściany i całą ją pokaleczył.”

kähä nähi çuni ye ye bhävera vikära; sei bhäva hoy prabhura çaréra pracära

hasta padera sandhi yoto vitasti pramäëe; sandhi chäri bhinna hoy carma rahe sthäne

hasta pada çira sab çaréra bhitore; praviñöa hoy - kürma rüpa dekhiye prabhure

{C.C.}

„Całe ciało Pana doznawało ekstatycznych transformacji o których nikt wcześniej nie słyszał! Stawy Jego palców rąk i nóg porozdzielały się; tylko skóra pozostała na swoim miejscu (palce trzymały się razem dzięki skórze). Czasami ręce, nogi i głowa Pana chowały się w Jego korpus i wyglądał jak żółw.” Taki był stan Najwyższego Pana, pełni niedualnej prawdy, kiedy postanowił doświadczyć ekstatycznej miłości Radhy do Niego! Jednakże kinkarinie rozumieją wszystko naturalnie! Rozumieją czego Svamini potrzebuje podczas Swoich rozrywek z Krsną i wiedzą, które rozrywki będą odgrywane i odpowiednio ozdabiają kunja, zanim Oni tam przybędą. Przygotowują łoże tylko dla jednej osoby i z jedną poduszką – wiedzą z doświadczenia, które rozrywki będą odgrywane! Sakhinie wiedzą, że kinkarinie mają dostęp do poufnych zabaw, więc angażują je odpowiednio: lalitä ädeça päiyä, sevana koribo jäiyä, priya sakhé saìge harña mone (Narottama Dasa Thakura) „Otrzymawszy polecenie od Lality, szczęśliwa, pójdę wykonać moje zadanie z moimi najdroższymi przyjaciółkami.” Nastrój służek jest identyczny z maha bhavą. Sri Radharani jest uosobieniem mahabhavy; Ona jest prawdziwym klejnotem Cintamani, który spełnia wszystkie pragnienia Krsny:sei mahä-bhäva hoy cintämaëi sära; kåñëa väïchä pürëa kore - ei kärya yära (C.C.) „Ta mahabhava jest kwintesencją klejnotu Cintamani, miłości do Boga i służy spełniając wszystkie pragnienia Krsny.” Służki są jak kamienie Cintamani, które spełniają pragnienia Boskiej Pary, dlatego Krsna z żałością modli się do nich o niemożliwą do opisania łaskę Radharani.

yasyäs te bata kiìkaréñu bahuçaç cäöuni våndäöavé

kandarpaù kurute tavaiva kim api prepsuù prasädotsavam

(Rädhä Rasa Sudhänidhiù – 94)

„O piękna córko króla Vrsabhanu! Transcendentalny Kupidyn (Krsna) Vrndavany zawsze przypochlebia się Twoim służkom na tak wiele sposobów, pragnąc doświadczać festiwalu Twojej nieopisanej łaski!” W ten sam sposób Radharani przyjmuje schronienie również w kinkariniach, które nie są różne od Jej serca, kiedy pragnie spotkać się z Krsną. W swoich umysłach, Sri Sri Radha-Madhava wychwalają cudowną biegłość tych kinkariń w pełnieniu służby. Pewnego dnia, podczas tańca Rasa, Krsna gra na Swoim flecie i Svamini tańczy, kiedy jeden z Jej dzwoneczków u kostek odpada. Dzwonienie tych dzwoneczków zwiększa piękno dźwięków fletu Krsny, ale teraz Krsna traci ich wsparcie. Syama demonstruje słodycz Swojego tańca, kiedy nie zauważony przez innych, zakłada dzwoneczek z powrotem na kostkę Radhy. Myśli Sobie: „Nie byłem w stanie służyć Radhice z tak głębokim uczuciem jak robią to Jej kinkarinie!” Dlatego po doświadczeniu słodyczy miłości Radhiki, Śriman Mahaprabhu, przepełniony emocjami avatara Boga, który posiada wszystkie, różne nastroje oddania, również rozwinął pragnienie smakowania słodyczy służby manjariń!¹

Jak wspaniałe jest czyste skupienie się Sri Raghunatha na służbie dla Radhy! Mówi on: vilapämi käpi däsé „Jestem znana jako Twoja służka, Twoja prawdziwa służka i moje życie płonie w ogniu rozłąki z Tobą!” My również praktykujemy bhajana w nastroju acaryów, dlatego musimy również w jakiś sposób osiągnąć ten stan. „Mogę nie posiadać kwalifikacji, ale ten, który ofiarował mnie u Twoich lotosowych stóp w celu pełnienia służby dla Ciebie jest Twoją kwalifikowaną służką. Dlaczego nie akceptujesz kogoś, kto został Tobie podarowany? Kiedy miłosierny Sri Gurudeva ofiarowuje mnie Twoim lotosowym stopom, musisz mnie przyjąć.” guru kåñëa-rüpa hon çästrera pramäëe; guru-rüpe kåñëa kåpä koren bhaktagaëe (C.C.). „Pisma dowodzą, że guru jest formą Krsny. Krsna obdarza Swoją łaską wiebicieli w formie guru.” „Z drugiej strony jest to podarunek od Twojego ukochanego – czy możesz go odrzucić?” Przykład radha-nistha zademonstrowany przez Srimat Dasa Gosvamipada jest naśladowany przez podporządkowanych rasika bhagavatów. Cielesna świadomość niszczy życie osoby takiej jak ja – dehe nä koriho ästhä; morile se yama çästä; duùkhera samudra karma-gati (P.B.C.) „Nie pokładaj swojej wiary w materialnym ciele, bo, gdy ono umiera, podlega karze Yamaraja. Droga karmy jest oceanem nieszczęść.”

Ze świadomością całkowicie skupioną na svarupaveśi, Sripada, którego jedynym celem jest radha-dasya, mówi: „Ogień rozłąki wywołany niewidzeniem Ciebie, bardzo pali moje serce. Jestem bardzo nieszczęśliwy i głośno płaczę!” W ten sposób pokazuje, że jest palony przez wewnętrzny smutek, manifestujący się na zewnątrz. Sri Raghunatha z żałością modli się: ‘Ha Svamini! Bawisz się w lesie nad Radhakunda! To kunda jest Twoim ulubionym miejscem we Vrajy! Nie ma piękniejszego miejsca do zabaw dla Ciebie i Twojego Priyatama niż właśnie to! Jednak mam takiego pecha, że nie mogę Cię znaleźć, chociaż mieszkam w tym lesie nad Twoim kunda!’ Umysł Sri Raghunatha jest zdumiony widząc naturalne piękno, słodycz formy i cechy Priyaji i oglądając naturalne piękno Radhakunda, nie jest w stanie dłużej żyć nie widząc Jej. Jego powietrza życia dochodzą do jego gardła z powodu tej rozłąki i padając nad brzegami Radhakunda rozpacza:

chinna svarëa vinindi cikkaëa rucià smeräà vayaù sandhito

ramyäà rakta sucéna paööa vasanäà veçena vibhräjitäm

udghürëac chitikaëöha-piïcha vilasad veëéà mukundaà manäk

paçyantéà nayanäïcalena muditäà rädhäà kadähaà bhaje

(Utkaëöhä daçakam - 1)

„Kiedy będę służył Sri Radharani, której karnacja karci przepych stopionego złota, która jest uśmiechającą się dziewczynką w okresie dojrzewania, która jest pięknie ubrana w lśniące, czerwone, jedwabne sari, której warkocz pokonuje piękno rozkosznie tańczącego pawia i która czarująco rzuca ukradkowe spojrzenia na Mukundę?” Czasami mówi:

yasyäù känti tanüllasat parimalenäkåñöa uccaiù sphurad

gopé-vånda mukhäravinda madhu tat prétyä dhayann apy adaù

muïcan vartmani vambhraméti madato govinda bhåìgaà sa täà

våndäraëya vareëya kalpa-latikäà rädhäà kadähaà bhaje

(Utkaëöhä daçakam - 2)

„Chociaż Govinda-pszczoła bardzo lubi pić miód (miłości), który sączy się z pięknych, lotosowych twarzy gopiń, On nagle zostawia je, by szukać dookoła najlepszego, spełniającego pragnienia pnącza we Vrndavanie, będąc nęconym niezwykłym zapachem Jej cudownego ciała. Kiedy będę czcił tę Radhę? I czasami znowu zaczyna płakać, mówiąc:

çrémat kuëòataöé kuòuìga bhavane kréòä kalänäà guruà

talpe maïjula malli komala dalaiù klåpte muhur mädhavam

jitvä mäninam akña-saìgara vidhau smitvä dågantotsavair

yuïjänäà hasituà sakhéù param aho rädhäà kadähaà bhaje

(Utkaëöhä daçakam - 3)

„Kiedy będę mógł służyć Sri Radharani, która śmiejąc się, angażuje Swoje sakhinie, wraz z festiwalem ukradkowych spojrzeń, w wyśmiewanie Madhava, nauczyciela wszystkich wyrafinowanych gier, który jest bardzo dumny ze Swoich umiejętności gry, po pokonaniu Go w grze w kości na łożu z miękkich płatków jaśminu w kunja-kutirze nad brzegiem Jej pięknego kunda?” W tym nastroju Sri Raghunatha błaga o służbę i widzenie swojej Pani na setki różnych sposobów: vilapämi käpi däsé.

rädhä kåñëa präpti lägi sadä utkaëöhita; sadä hä hä kära kñaëe sthira nahe cita

anuräga paräkäñöhä çré rädhä govinde; divä niçi nähi jäne matta premänande

(Bhakti Ratnäkara)

„Srila Raghunatha Dasa Gosvami bardzo pragnął ujrzeć Radhę i Krsnę, zawsze rozpaczał, nie doznając spokoju serca nawet na chwilę. Był w najwyższym stopniu przywiązany do Sri Radha Govindy i będąc szalonym z powodu miłosnej ekstazy, nie wiedział czy jest dzień czy noc.”

Służba dla Sri Radhy jest bhava grahya, rozumiana tylko z (właściwym) uczuciem. Doświadczenie słodyczy i piękna tej służby jest niezrównane! Krsna jest uosobieniem wszystkich miłosnych smaków, a Sri Radha jest uosobieniem pełni maha bhavy. Mahabhava Svarupini Sri Radhy sprawia, że Rasika Sekhara (król smakoszy) Krsna, który jest również nazywany rasa brahmanem, rozkoszną transcendencją, smakuje pełnię słodyczy erotycznych, transcendentalnych smaków. Srimat Rupa Gosvami napisał: ityasyäà kåñëa saukhyärtham eva kevalam udyamaù (U.N.) „Wszystkie wysiłki Vraja-gopiń, które posiadają samartha-rati (najwyższą, bezprzyczynową miłość do Krsny), mają na celu sprawienie przyjemności Krsnie.” Podobnie, wszystkie wysiłki służek Radhiki mają na celu sprawienie przyjemności Radhice i Madhavie. W rzeczywistości, one zatracają się w ekstazie służby oddania dla Boskiej Pary i są również pobłogosławione słodkim smakiem Yugala Kiśora. Srila Narottama dasa Thakura ilustruje jak manjarinie smakują słodycz Radhy i Krsny w czasie służby w następujący sposób:

hari hari! ära ki emon daçä hobo

chäòiyä puruña deha, kobe vä prakåti hobo

duhu aìge candana poräbo

„Hari! Hari! Kiedy porzucę to ciało mężczyzny, by stać się dziewczynką, nakładającą pastę sandałową na Ich ciała?”

öäniyä bändhibo cüòä, nava guïjähäre beòä,

nänä phule gäìthi dibo hära

péta-vasana aìge, poraibo sakhi sange

vadane tämbüla dibo ära

„Założę koronę na głowę Krsny i zawieszę na niej korale guńja, razem z sakhiniami zrobię girlandę z różnych kwiatów, ubiorę Krsnę w Jego żółte dhoti i włożę listki betelu do Jego ust.”

duhu rüpa manohäré, dekhibo nayana bhari,

nélämbare räi säjäiyä

nava ratna jari äni, bädhibo vicitra veëé,

dibo tähe mälaté gäìthiyä

„Wypełnię moje oczy Ich czarującymi postaciami. Ubiorę Rai w niebieskie sari i uplotę cudowny warkocz dla Niej wraz ze sznurem z nowych klejnotów i girlandą z kwiatów malati.”

se nä rüpa mädhuré, dekhibo nayana bhari,

ei kori mane abhiläña

jaya rüpa sanätana, deho more ei dhana,

nivedaye narottama däsa

„W swoim umyśle pragnę wypełnić moje oczy Ich słodkimi postaciami. Chwała wam, Rupo i Sanatano! Proszę obdarzcie mnie tym skarbem! O to się modli Narottama dasa!”

Niemożliwy do zniesienia płomień zaczyna palić się w sercu kochającego wielbiciela, kiedy nie może pełnić służby oddania. Najlepszym sposobem czczenia Boskiej Pary, Radhy i Krsny jest ścieżka ukazana przez Sri Dasa Gosvamiego: jest to ścieżka czczenia, która nie polega na niczym innym poza: „Gdzie jesteś Radharani?” Bez oglądania lotosowych stóp Radharani, świat jest pusty. Wielbiciel jest rozszalały przez Jej atrakcyjną słodycz i piękno z jednej strony i rozgorączkowany w sercu przez wielki niepokój i pragnienie z drugiej strony. Według wielkich wielbicieli, Sri Bilvamangala Thakura ukazał najwyższe symptomy miłości w ciele sadhaki. Kiedy cierpiał z powodu rozłąki ze Sri Krsną, powiedział w ‘Krsna Karnamrcie’ {63}:

kadä nu kasyäà nu vipad daçäyäà kaiçora gandhiù karuëämbudhir naù

vilocanäbhyäà vipuläyatäbhyäm älokayiñyan viñayé karoti

Kiedy Vaisnavowie, którzy towarzyszyli Bilvamangala Thakurze, próbowali go pocieszyć, mówiąc mu, że miłosierny Krsna z pewnością ukaże się mu, on powiedział: „Och! W której, bardziej przerażająco niebezpiecznej chwili niż ta, młodzieńczy ocean łaski ukaże się nam ze Swoimi wielkimi oczyma?” Ten werset pokazuje, że serce Sripada Bilvamangala było oszalałe z przywiązania do wielkiej słodyczy Krsny z jednej strony i przez jego gorące pragnienie ujrzenia Go z drugiej strony.

mädhuryäd api madhuraà manmathatä tasya kim api kaiçoram

cäpalyäd ati capalaà ceto bata harati hanta kià kürmaù

(Kåñëa Karëämåta 65)

„Jakże niemożliwa do opisania jest młodzieńczość Krsny, który jest ojcem Kamadeva (Pradyumna), który porusza umysł! On jest słodszy od samej słodyczy i bardziej psotliwy od samej psotliwości! Co mam robić? Młodzieńczość Krsny skradła moje serce!” Sri Dasa Gosvami jest na poziomie maha bhavy, gdyż jest on Tulasi Manjari we Vrajy i służba dla Sri Radhy jest jego życiem. Dlatego doświadcza najwyższego poziomu pragnienia pełnienia służby!

Służba oddania dla Radhy jest nawet bardziej pożądana niż służba oddania dla Krsny. Raganuga bhakti zależy od duchowej chciwości i ta chciwość pojawia się w duszy, a nie w tępym, materialnym umyśle. Naturalne pragnienie tego, budzi silną tęsknotę w sadhace do osiągnięcia ukochanego bóstwa i to zaabsorbowanie powoduje, że wielbiciel zapomina o materialnym świecie. Kiedy ktoś skupia się na swojej duchowej tożsamości (siddha svarupa), może wtedy porzucić swoją fałszywą identyfikację z materialnym ciałem. Kiedy wielbiciel doświadczy smaku, zapachu, formy, dźwięku i dotyku swojego ukochanego bóstwa, wtedy zaczyna bardzo pragnąć osiągnąć swojego ukochanego i zawsze się modli: „Podporządkowani Tobie wielbiciele doświadczają najwyższego szczęścia, lecz ja jestem taki nieszczęśliwy, że nic nie czuję! O Vrndatavi! (Vrndavano)! Gdzie jest ta Boska Para, powiedz mi! W którym kunja mam szukać? Wzywam Ich, ale Oni nie odpowiadają! Jak mogę być szczęśliwy?” W ten sposób praktykujący wielbiciel powoli osiąga stan boskiego szaleństwa. Tylko wtedy, kiedy Svamini pojawia się czasami jak błysk błyskawicy – tylko wtedy będzie pocieszenie! Jak bardzo Srila Dasa Gosvami rozpacza! Wydaje się jakby jego serce pękło! Jak słodko mówi ‘Ha Svamini!’ Jak intensywne jest jego pragnienie, by być słyszanym przez Nią! On woła całym swoim sercem: „Ha Svamini! Ta upadła dusza upadła nad brzegiem Twojego kunda, porzucając wszystkie czynności, pragnąc ujrzeć tylko Ciebie! Jesteś zajęta Swoimi rozrywkami, posłuchaj moich błagań z tych wersetów, kiedy się bawisz!”² Doświadczając tego ognia rozłąki, Sri Raghunatha zawodzi i rozpacza:

he svämini våndävaneçvari!

tomära virahänale, divä-niçi hiyä jvale,

atyutkaöa sahite nä päri

„O Svamini! O Vrndavaneśvari! Moje serce płonie w ogniu rozłąki z Tobą w dzień i w nocy! Ta rozłąka jest tak intensywna, że nie mogę jej znieść!”

ämi ye adhama däsé, sadä duùkha nére bhäsi,

hoiyächi kätara antara

bosi govardhana päçe, tomära daraça äçe

sevä lägi käìdi nirantara

„Jestem taką upadłą służką i zawsze pływam w wodach rozpaczy (lub: w moich łzach rozpaczy). Bardzo cierpiąc w sercu, siedzę przy Wzgórzu Govardhana, pragnąc ujrzeć Cię i płaczę pragnąc pełnić służbę dla Ciebie!”

sakala vyäpara tyäji, tava pade dhyäne säji

katipaya kavita raciyä

kori ati vilapana, praëaya amåta kaëa

diye more juòäo äsiyä

„Porzuciłem wszystko, by medytować o Twoich lotosowych stopach i napisałem kilka poematów. Bardzo ciepię, więc proszę ukoi moje serce jedną kroplą Twojej, przesyconej nektarem miłości!” (padakartä Çréla Rasika-Candra Däsajé)

.

1Ta rozrywka jest opisana przez Srila Ananda Gopala Gosvamiego.

2Ten paragraf jest wypowiedziany przez Srila Ananda Gopala Gosvamiego.