Vilapa kusumańjali 8

 

Werset 8

DEVI DUÙKHA KULA SÄGARODARE

DÜYAMÄNAM ATI DURGATAÀ JANAM

TVAÀ KÅPÄ PRABALA NAUKAYÄDBHUTAÀ

PRÄPAYA SVA PADA-PAÌKAJÄLAYAM

devi – O Bogini!; duùkha-kula – nieszczęść; sägara – ocean; udare – pośrodku;

düyamänam – doświadczając; ati – bardzo; durgataà – bezradna; janaà – osoba; tvaà –

Twoja; kåpä – łaska; prabala – wielka; naukayä – za pomocą łodzi; adbhutaà – cudowna;

präpaya –spraw bym osiągnął; sva – Twoją; pada paìkaja – lotosowe stopy; älayam – siedziba.

O Bogini! Bezradnie cierpię w samym środku oceanu nieszczęść! Proszę zabierz mnie do cudownej siedziby Swoich lotosowych stóp w potężnej łodzi Swojej łaski!

Komentarz: Kiedy umysł jest bardzo pobudzony uczuciami rozłąki, wielbiciel może czuć się bezradny i nieszczęśliwy, niezdolny do zmiany stanu w którym się znajduje. Chociaż czuje się zdruzgotany bólem rozłąki, wie, że nie ma innego sposobu niż bezpośrednie spotkanie ze Sri Radhiką i służba. Srila Raghunatha dasa Gosvami czuje jakby pływał w samym środku oceanu nieszczęść, które nie mają sobie równych w tym materialnym świecie. Żadna ilość materialnego i duchowego cierpienia nie może się z nimi równać. Pewnego dnia Sri Gurudevi (Parvati) zapytała swojego boskiego męża, Sriman Mahadeva (Pan Śiwa) o wyjątkowość miłości Śri Radhy i Pan Śiwa odpowiedział jej:

lokätétam ajäëòa koöi gam api traikälikaà yat sukhaà

duùkhaà ceti påthag yadi sphuöam ubhe te gacchataù küöatäm

naiväbhäsa tulaà çive tad api tat küöa-dvayaà rädhikä

premodyat sukha duùkha sindhu bhavayor vindeti bindor api

(Ujjvala Nélamaëi, Sthäyi prakaraëa - 171)

„O Sive! (Parvati) Gdybyś utworzyła oddzielne kopce szczęścia i nieszczęścia wszystkich trzech światów jak i wszystkich światów duchowych, nie byłyby one równe nawet kropli szczęścia (podczas spotkania) i nieszczęścia (podczas rozstania), które odczuwa Sri Radhika w Swojej miłości do Krsny!”

Również kinkarinie doświadczają tego szczęścia i nieszczęścia do pewnego stopnia, gdyż są nieróżne od Sri Radhiki w swoich sercach i posiadają pewną ilość Jej maha bhavy, która została im dana i z tego powodu, kiedy kochający wielbiciel słyszy, nawet z oddali, wysokie, tańczące fale przewalające się w przerażającym oceanie cierpień wywołanych rozłąką, których doświadcza Sri Raghunatha, natychmiast może zrozumieć: Żaden aspirujący wielbiciel na całym świecie nie może mówić w ten sposób. Tylko czysty wielbiciel może. Wtedy obraz smutnej, podobnej do Księżyca twarzy Sriman Mahaprabhu, uosobienia vipralambha rasy (nastroju miłości w rozłące), kiedy smakował uczucia rozłąki Sri Radhy z Krsną w Gambhirze, zarysuje się na tablicy jego umysłu.

Kiedy powietrza życia sięgną gardła z powodu silnych uczuć miłości w rozłące, wtedy ponownie wizja bóstwa może ukazać się wielbicielowi i pomoże mu dalej pozostać przy życiu. Wtedy jego szczęście nie ma granic i myśli, że znowu jest blisko swojego ukochanego! Ta powtarzająca się sekwencja spotkań i rozstań doprowadza wielbiciela do niemożliwego do opisania stanu. To jest szczególna cecha miłości we Vrajy i jest znana jako największy skarb Vraja-rasa-upasaka (praktykanta smaków Vrajy):

tathedam änanda bharätmakaà vä-thavä mahä çokamayaà hi vastu

bhavanti sampatty udayena yasya sadä mahonmatta viceñöitäni

(Båhad Bhägavatämåta)

„Czy ta prema jest znana jako największe szczęście (podczas spotkania) czy jako największe nieszczęście (podczas rozstania), nie można stwierdzić, lecz kiedy wzrasta, sprawia, że wielbiciel zawsze zachowuje się jakby był kompletnie szalony!”

Kiedy wizja ukochanego znika, ból rozstania staje się tak dotkliwy, że usuwa z pamięci dopiero co doświadczane szczęście płynące ze spotkania. W takim stanie tylko następna taka wizja może utrzymać wielbiciela przy życiu. Praktykujący wielbiciel również powinien mieć pewne doświadczenie tego w swojej praktyce bhajanu. Im więcej doświadczeń ktoś posiada, tym bardziej jest zaawansowany. W ‘Srimad Bhagavata’ jest pokazane, że dzięki jednokrotnemu złożeniu pokłonów z właściwą świadomością, wszystkie duchowe aspiracje Akrury Mahaśayi zostały spełnione. Ile smaku jest w jednym pokłonie!

padäni tasyäkhila lokapäla kiréöa juñöämala päda reëoù

dadarça goñöhe kñiti kautukäni vilakñitäny abja yaväìkuçädyaiù

tad darçanähläda viviåddha sambhramaù premnordhva lomäçru kalä kulekñanaù

rathäd avaskandya sa teñv aceñöata prabhor amuny aìghri rajämsy aho iti

(Çrémad Bhägavata 10.38.25-26)

Sri Sukadeva powiedział Maharajowi Pariksitowi: „ O Królu! Akrura zobaczył odciski stóp Krsny (posiadające specjalne znaki kwiatu lotosu, ziarenka owsa, kostura i inne) ze swojego wozu na łąkach Vrajy. Korony wszystkich zarządców wszechświata (półbogów) są posypane pyłem z tych stóp. Ekstatyczna miłość i szacunek Akrury wzrosły, kiedy ujrzał te znaki. Jego włosy zjeżyły się, a oczy wypełniły łzami ekstatycznej miłości. Zeskoczył z wozu na ziemię i wykrzyknął: „Och! Jakże zdumiewające! Jakże zdumiewające!”, tarzając się w pyle odcisków stóp i ofiarował pokłon.” Po chwili otrzymał darśan Krsny i Baladevy. Pragniemy takich doświadczeń we wszystkich aspektach oddania! Kiedy widzimy te doświadczenia wielbiciela, wydaje się jakby Pan prowadził go za rękę. Czy wielbiciel może kontynuować swoją praktykę jeśli nie jest nawet w najmniejszym stopniu zaznajomiony ze swoim bóstwem? „Nie mogłem zapoznać się z Nią, która jest wszystkim dla mnie! Nigdy nawet nie pomyślałem o byciu służką Śri Radhy, którą mój miłosierny Guru mi przedstawił! Moja cielesna świadomość jest tak wielka, wszystko jest przeciwne nastrojowi, który pragnę osiagnąć! Jaką stratą jest nasze życie, kiedy nie możemy nawet w najmniejszym stopniu poznać Jej, która sprawia, że nawet Najwyższy Pan wszystkich materialnych i duchowych światów mdleje, kiedy rzuca na Niego ukradkowe spojrzenie! Praktykujący wielbiciel jest przyciągany do lotosowych stóp Radharani przez swoje silne pragnienie osiągnięcia ich. „Svamini! Jeśli chociaż raz pojawisz się w moich myślach lub we śnie, będę szczęśliwy! Proszę odpowiedz, O Svamini! Powiedz tylko raz ‘Jesteś Moja!’ Siedzę tutaj po prostu czekając na to i nic więcej!” Kiedy wielbiciel tak bardzo czeka, wszystko inne staje się nieznaczące dla niego i powoli będzie przyciągany do lotosowych stóp Radharani przez swoje doświadczenia. Blask emanujący z paznokci stóp Sri Radhy oświetli serce każdego wielbiciela, który rozwija takie, niemożliwe do opisania, oddanie. Krsna przyjdzie do każdego, kto medytuje o lotosowych stopach Sri Radhiki i kto słucha i intonuje o Niej, nie będąc nawet wzywanym! çré rädhe çré rädhe väëé yei dike yära mukhe çuni, sei dike dhäya mora mana „Za każdym razem kiedy słyszę słowa ‘Sri Radhe Sri Radhe!’ z czyichś ust, Mój umysł podąża w tym kierunku!” Nawet król kochanków, Lalji (Krsna), będzie tym zdumiony! Nawet On będzie musiał przyjść. ‘Srimad Bhagavata’ (1.2.17) mówi, że Sri Krsna przebywa w sercach tych, którzy słuchają i śpiewają o Nim i usuwa wszystkie materialne zanieczyszczenia z ich serc, czyniąc je miejscami godnym do zasiadania przez Niego:

çåëvatäà sva kathä kåñëaù puëya çravaëa kértanaù

hådy antaù stho hy abhadräëi vidhunoti suhåt satäm

Serce Svamini jest nawet miększe! Według mahajanów (wcześniejszych nauczycieli) Ona mówi: ämära kothä bole yei ämära mata hoy sei, bosiyä kohinu våndävane „Każdy, kto mówi o Mnie jest taki jakim/jaką0 bym jego/ją chciała, żeby był/była (bardzo Mnie zadowala). Powiedziałam to, będąc we Vrndavanie!” W rzeczywistości, bez łaski Srimati Radharani, nie można osiągnąć Krsny. Srila Narottama dasa Thakura śpiewa:

rädhikä caraëa reëu, bhüñaëa koriyä tanu,

anäyäse päbe giridhäré

rädhikä caraëäçraya, ye kore se mahäçaya,

täre mui yäi bolihäré

„Każdy, kto przyozdabia swoje ciało pyłem ze stóp Radhiki z łatwością osiąga Giridhari. Wychwalam, każdą wielką duszę, która przyjmuje schronienie u lotosowych stóp Radhiki!”

jaya jaya rädhä näma, våndävana yära dhäma,

kåñëa sukha viläsera nidhi,

heno rädhä guëa gäna, na çunilo mora käna,

vaïchita korilo more vidhi

„Chwała, chwała świętemu imieniu Radhy, która mieszka we Vrindavanie i która jest klejnotem rozrywek Krsny! Jestem poszkodowany przez los, który nie pozwolił mi słuchać o chwałach Radhy!”

tära bhakta saìge sadä, rasa lélä prema kathä,

ye kore se päy ghanaçyäma

ihäte vimukha yei, tära kabhu siddhi näi,

nähi yeno çuni tära näma

„Każdy, kto przebywa w towarzystwie wielbicieli Radhy i rozmawia o Jej rasie, Jej rozrywkach i Jej miłości, osiągnie Ghanaśyama (Krsna), ale każdy, kto jest temu przeciwny, nigdy nie osiągnie doskonałości. Nie słuchajmy nawet imion tych osób.”

kåñëa näma gäne bhäi, rädhikä caraëa päi,

rädhä näma gäne kåñëa candra.

saìkñepe kohinu kothä, ghucäo monera byathä,

duùkhamaya anya kathä dhanda

„O bracie! Intonując imię Krsny, osiągniesz lotosowe stopy Radhiki, a intonując imię Radhy, otrzymasz Krsna-candrę. Opowiedziałem ci o tym pokrótce, więc teraz ukoi ból w swoim umyśle. Wszystkie inne tematy są po prostu żałosne!”

Dlaczego Sri Raghunatha dasa nazywa pasterkę ‘boginią’ (devi) w tym wersecie? devé

kohe dyotamänä paramä sundaré {C.C. Ädi 4.84} "Devé" oznacza ‘najbardziej jaśniejąca’ lub ‘najpiękniejsza’. Ale to piękno jest wykonane z girlandy boskiej miłości, inaczej nie mogłoby uczynić Rasika Sekhara (Krsna, król smaków) szczęśliwym! Zostało to ukazane w transcendentalnej wizji. ‘Devi’ oznacza również ‘godna czczenia’. Przez kogo jest Ona czczona? kià vä kåñëa püjya kréòä vasati nagaré „ Czyli Ona jest siedzibą czczenia rozrywek Krsny. Źródłosłów ‘div’ ma kilka znaczeń. Jednym z nich jest ‘krida’ czyli ‘swawolny’. divyati kréòati asyäm. Krsna bawi się ze Sri Radhą, dlatego jest Ona nazywana ‘devi’. Oczywiście Krsna również bawi się z innymi ukochanymi, lecz Sri Radha jest oryginalnym źródłem wszystkich tych małżonek, więc jest powiedziane ‘vasati nagari’, Ona jest źródłem. Ona jest nie tylko ukochaną Krsny, jest Ona również obiektem Jego czci.

Teraz obraz słodkich lila pojawia się w umyśle Sri Raghunatha. Sri-Sri Radha-Madhava zabawiają się w kunja i Tulasi, która nie różni się sercem i ciałem od Svamini, wachluje Ich. W czasie Ich miłosnych rozrywek, w których Krsna odgrywa pasywną rolę jako kwalifikowany Bohater, Krsna mdleje z ekstazy, przepełniony Jej madana maha bhavą, lecz Anuragavati (pełna pasji Radhika) nie jest usatysfakcjonowana. Ona Sama oczarowała Jej kwalifikowanego Bohatera i teraz On nie wie, co dalej robić! Podczas festiwalu Kupidyna, Svamini uderza Swojego Bohatera Swoim lotosem. Tulasi chichocze widząc to i ten śmiech doprowadza Syamasundara do szału. Jest to jedna z niezrównanych służb kinkariń, które mogą być smakowane tylko przez wielbicieli rasika. Svamini siada na łożu, Jej strój jest potargany, ale wciąż jaśniejący (dyotamana). Jakby słodycz sączyła się ze wszystkich części Jej ciała. Nasz Bohater jest oszalały z tej słodyczy. lélä ante sukhe ihära ye aìga-mädhuré; tähä dekhi sukhe ämi äpanä päsari (C.C.) „Kiedy widzę słodycz Jej ciała po zakończeniu miłosnych rozrywek, nie posiadam Się z ekstazy!” Wtedy Svamini mówi do Krsny: „O Piękny! Ubierz Mnie z powrotem, zanim Moje sakhinie tu wrócą i zaczną się śmiać ze Mnie!”

Wtedy nasz Bohater szybko siada u stóp Svamini, by Ją udekorować.¹ Praneśvari mówi: „Rozsmaruj maść (czerwona maść nanoszona na stopy) na Moich stopach!” Lalji zaczyna pracę, trzymając Jej stopy na Swojej piersi i zanurza się w Ich słodyczy, kiedy na nie patrzy. Zniecierpliwiona Svamini mówi: „Co Ty robisz? Szybko, nałóż tę maść! Co powiedzą Moje przyjaciółki, kiedy zobaczą Mnie w takim stanie?” Lecz nasz Bohater przyciska Jej stopy do Swojej piersi, całuje je i smaruje je maścią trzęsącymi się rękoma, jak gdyby znalazł w końcu klejnot, ale nie wiedział gdzie go schować: aneka yatane, ratana päiyä, thuite öhäé nä päya. Trochę maści zostaje na niebieskawej piersi Syama, sprawiając, że wygląda jak wschodzące słońce z głębokiej ciemności, lub jak czerwony lotos rozkwitły na czarnawych wodach Jamuny. Ta jaśniejąca, czerwona maść uroczych stóp Radhiki pokonuje piękno znaku Srivatsa, klejnotu Kaustubha i piękno złotej linii, reprezentującej boginię fortuny na piersi Krsny!²

Syama jest oczarowany pięknem stóp Sriji (jagata mohana kåñëa tähära mohiné, Kåñëa oczarowuje świat, lecz Radhika oczarowuje nawet Krsnę, C.C.), więc Ona mówi: „O Piękny! Rozumiem! Nie jesteś w stanie tego zrobić! Tulasi, chodź! Ty rozsmaruj maść!”, sprawiając, że Syama myśli Sobie: „Niestety! Jaki jestem niekwalifikowany!” Otrzymawszy polecenie od Svamini, Tulasi delikatnie popycha Syama i mówi: „Rusz się! Przez Ciebie nie można tego zrobić! Ja to zrobię!” Kiedy tylko Tulasi wyciąga dłoń, by złapać stopy Svamini, transcendentalna wizja znika i Tulasi zaczyna rozpaczać, myśląc: „Teraz bezradnie pogrążam się w oceanie rozpaczy! Twoje lotosowe stopy są moją siedzibą! Proszę zabierz mnie tam w cudownej łodzi Swojej łaski przez ocean cierpień!”³

çuno çuno ayi devi çrémati rädhike! tomara viyoga duùkha samudra adhikä

ämi to poòiyä ächi tähära udare; satata santapta ati hotechi antare

niralamba täya ämi nä jäni säìtära; tomära ye kåpä mätra bharasä ämära

ye prabala kåpä-taré diyä e samaye; loho tumi nija pada-paìkaja älaye

{Çré Rasika-Candra Däsa}

„Posłuchaj, posłuchaj, O Bogini, Srimati Radhiko! Wpadłem w środek wielkiego oceanu nieszczęść, powstałego w wyniku bycia rozdzielonym od Ciebie i moje serce cały czas płonie! Jestem bezradny, bo nie umiem pływać. Twoja łaska jest moją jedyną nadzieją! Zabierz mnie teraz do siedziby Swoich lotosowych stóp w potężnej łodzi Swojej łaski!”

.

1Jest to nazywane śringarą, tak jak wzajemne pragnienia mężczyzny i kobiety do uprawiania miłości są nazywane śringarą: puàsaù striyäà striyäù puàsi saàyogasya ca yä spåhä; sa çåìgära iti khyäto rati-kréòädi käraëam.

2 Kavi Karëapüra, Alaìkära Kaustubha

3Od „Kiedy wizja…” do tego miejsca, komentarz napisany przez Sri Ananda Gopala Gosvamiego.