Vilapa kusumańjali 10

 

VERSET 10:

DEVI TE CARAËA-PADMA DÄSIKÄÀ VIPRAYOGA-BHARA DÄVA PÄVAKAIÙ

DAHYAMÄNATARA KÄYA-VALLARÉÀ JÉVAYA KÑAËA NIRÉKÑAËÄMÅTAIÙ

devi - Bogini!; te - Twoje; caraëa - stopy; padma - lotos; däsikäà - służka; viprayoga -

rozłąka; bhara - cały; däva - las; pävakaiù – w płomieniach; dahyamänatara – będąc palonym; käya - ciało; vallaréà – podobne do pnącza; jévaya - ożyw; kñaëa – na chwilę; nirékñaëa - spojrzenia; amåtaiù – dzieki nektarowi.

O Bogini, jestem służką Twoich, podobnych lotosom stóp, której ciało,

przypominające pnącze, płonie w leśnym pożarze rozłąki z Tobą.

Proszę ożyw mnie natychmiast Swoimi, pełnymi słodyczy spojrzeniami!

Komentarz: Śri Raghunatha, w swojej svarupaveśi, rozpacza z powodu rozłąki ze Śri Radhą. Te uczucia rozdzielenia są jak cierpienia spowodowane wielkimi płomieniami leśnego pożaru. Mocno pragnąc ujrzeć swoją Praneśvari, upada nad brzegiem Radhakunda i głęboko rozpacza. On/ona nie jest zdolny do dźwigania brzemienia swojego, podobnego do pnącza ciała, które płonie w pożarze rozłąki z Iśvari i kwili w siedlisku niedoli jak opuszczona sierota. Ci, którzy podporządkowali się lotosowym stopom Śri Radhiki, nie znajdują więcej pocieszenia w tym świecie. Ich umysły i ich życia są unoszone jak drewniane instrumenty w strumieniu słodyczy Śri Radhy, która zalewa cały świat. W swojej „Vraja Vilasa Stavie”, Śrila Raghunatha Dasa Gosvami pisze: „yan madhuri divya sudha rasabdheh smrteh kanenapy ati lolitatma”: „Moje serce bardzo pobudza się, pamiętając nawet o kropli z boskiego oceanu Ich, pełnej nektaru rasy.” Wielcy nauczyciele oddania mówią: „Co jest naturalne dla doskonałych dusz, jest celem dla praktykujących wielbicieli”. Przykład ukazany przez wielkich wielbicieli oddania z zamierzchłej przeszłości jest kompasem dla praktykujących wielbicieli rasika z Vrindavany. Aby odświeżyć ten przykład, należy rozbudzić swoją svarupaveśę. Naturą cielesnej świadomości jest przywiązanie umysłu i inteligencji do tępej, ulegającej przemianom materii, ale piękno svarupaveśi nie ma związku ani relacji z niczym z tego materialnego świata. Jak taka osoba mogłaby lubić cokolwiek z materialnego świata? Raghunatha był bogaty jak Pan Indra, a jego żona była piękna jak anioł, jednak on porzucił wszystko i w pełni podporządkował się lotosowym stopom Śriman Mahaprabhu. Znam tyle osób na tym świecie, ale nie znam mojego ukochanego bóstwa! W swojej „Manah Śiksa”, Śri Raghunatha mówi: „Chociaż zdołałem porzucić pożądanie i złość i tym podobne, bezwstydna, żywiąca się psim mięsem kobieta, reprezentująca pragnienie wyróżnienia, wciąż tańczy w moim sercu! W jaki sposób piękna miłość może zatem dotknąć mojego serca?” „prathisthaśa dhrsta śvapaca ramani me hrdi natet katham sadhu prema sprśati śucir etan nanu manah”. To pragnienie wyróżnienia nie pozwala naturalnej miłości do lotosowych stóp ukochanego bóstwa, pojawić się w sercu. Pierwotną przyczyną tego zanieczyszczenia jest identyfikacja z materialnym ciałem. W swojej svarupaveśi, praktykujący wielbiciel musi doświadczyć, że „Nie mam nikogo innego oprócz Ciebie na tym świecie!”. Dopóki ktoś nie myśli w ten sposób, nie może podążać w kierunku lotosowych stóp ukochanego bóstwa. Z powodu pragnienia ujrzenia swojego ukochanego bóstwa, praktykujący wielbiciel nie może spokojnie usiedzieć. Czuje się jak łania przeszyta strzałą, więc z zapałem przybywa do Vrndavany, mając nadzieję ujrzenia swojego ukochanego. Śrila Narottama dasa Thakura śpiewa:

sukhamaya våndävana, kobe hobe daraçana,

se dhüli mäkhibo kobe gäya

preme gadagada hoiyä, rädhä-kåñëa näma loiyä,

käìdibo beòäbo ubharäya

„Kiedy ujrzę wspaniałą Vrndavanę i natrę swoje ciało jej pyłem? Kiedy będę mógł z miłością tarzać się po ziemi, intonując imiona Radhy i Krsny i obficie ronić łzy?

nibhåta nikuïja yäiyä, añöänga praëäma hoiyä,

òäkibo hä rädhänätha boli

kobe yamunära tére, paraça korobo nére,

kobe pibo karapuöe tuli

„Wejdę do altanki na uboczu i padnę na ziemię, wykrzykując: „O Panie Radhy! Kiedy pójdę nad brzeg Jamuny, zaczerpnę jej wód i będę pił je z moich dłoni?”

ära kobe emon hobo, çré räsa maëòala yäbo,

kobe gaòägaòi dibo täya

vaàçévaöa chäyä päiyä, parama änanda hoiyä,

poòiyä rahibo tära chäya

„Och, kiedy wejdę do kręgu tańca Rasa i będę się tam tarzał? Kiedy stanę się najszczęśliwszy, przykucnąwszy pod drzewem Vamśivata, mogąc pozostać w jego cieniu?”

kobe govardhana giri, dekhibo nayana bhari,

kobe hobe rädhäkuëòe väsa?

bhramite bhramite kobe, e deha patana hobe,

kohe déna narottama däsa.

„Kiedy nasycę moje oczy widokiem Wzgórza Govardhana i kiedy zamieszkam nad Radhakunda? Upadły Narottama dasa śpiewa: „Kiedy moje ciało zemdleje podczas odwiedzania tych miejsc?”

Śripada Prabodhananda Sarasvati powiedział: „kada syam śri radhe cakita iha vrndavana bhuvi”, „Ha Radhe! Kiedy będę mógł zamieszkać we Vrndavanie i w wielkim uniesieniu, pamiętać fale Twoich wspaniałych rozrywek? Kiedy będę się rozglądał wszędzie za Tobą, myśląc: Teraz przyszłaś, dobrze to rozumiem!?” To pragnienie doświadczania, szybko zamanifestuje lila przed naszymi oczyma. „Chociaż mieszkam we Vrndavanie, niczego nie doświadczam. Mogę tyle rzeczy powiedzieć o tym miejscu, lecz w rzeczywistości moje serce jest puste. Chciałbym otrzymać jakieś rezultaty mojej praktyki oddania. Nawet jeśli mogę spędzać mój czas z nadzieją, że „Jesteś moją Panią!”, to osiągnę Cię!”

Śri Raghunatha dasa mówi: „devi te carana padma dasikam”, „O Bogini, Śri Radhe! Jestem służką Twoich lotosowych stóp! Podobne do pnącza ciało tej upadłej służki płonie w leśnym pożarze rozłąki z Tobą! Mój umysł jest podporządkowany Tobie – dahyamänatara kaya-vallarim. Wtedy, jakby Svamini pytała go: „Och, czyż twoje serce nie pragnie Mnie? W jaki więc sposób możesz Mnie osiągnąć?” Ona jest nieograniczonym oceanem łaski i wie doskonale jak przyciągnąć Swoje służki do Swoich lotosowych stóp, sprawiając, że pragną Ją osiągnąć. Jak bardzo smakuje Ona palące tęsknoty Jej kochających wielbicieli! Służka bardzo tęskni i Svamini przyprowadza Śyamasundara, by słuchać jej błagań. Pan cieszy się smakami oddania. Śri Krsna powiedział do Bilvamangala Thakura: „Jestem przy tobie i jestem bardzo szczęśliwy, słuchając twoich błagań w rozłące ze Mną. Ponieważ twoje słowa przyniosły tak wielką rozkosz Moim uszom, nazwę twoją książkę 'Krsna Karnamrtą', 'Nektarem dla uszu Krsny'!”

Tęsknota Śri Raghunatha rozdziera serce. Jego, podobne do pnącza ciało płonie w wielkim pożarze leśnym miłości w rozłące i nie jest on w stanie dłużej przetrwać bez okazania tego. „Jestem służką Twoich lotosowych stóp, które przynoszą ukojenie nawet cierpiącemu sercu Śyamasundara, kiedy przykłada je do Swojej piersi. Podobne pnączu ciało tej upadłej służki płonie w leśnym pożarze rozłąki z Tobą. Proszę, natychmiast ożyw mnie Swoim, pełnym nektaru spojrzeniem!¹

Śrila Raghunatha dasa Gosvami jest wielbicielem nitya siddha (wiecznie doskonały), lecz tęsknoty sadhana siddhów, wielbicieli, którzy osiągnęli doskonałość w kochaniu Boga w tym życiu, również są cudowne! Śrila Siddha Krsna dasa Babaji, który żył w Govardhana, modli się w następujący sposób:

hä hä präëeçvari! tuyä viccheda anale; niravadhi präëa mora dhiki dhiki jvale

e duùkha sägara hoite uddhära koriyä; çré caraëe räkho more kiìkaré koriyä

heno dina ki hobe tava çré mukhera väëé; karëete çunibo ära nüpurera dhvani

tomära lävaëyämåta nayana cañake; kobe vä koribo päna paränanda sukhe

äghräna koribo tava aìga parimala; pulake pürëita hobe mora kalevara

kobe tavocchiñöämåta dibe kåpä kori; päiyä kåtärthä hobe e nava kiìkaré

tumi mora japa tapa tumi mora dhyäna; janmävadhi tomä vinä nähi jäni äna

käntäli sahita tumi yathäya vihara; kåpä kori sei sthäne more däsé koro

kände déna kåñëa däsa dante tåëa dhari; abhiläña pürëa mora koro hemagauri

„O Królowo mojego życia! Moje serce nieustannie płonie w ogniu rozłąki z Tobą! Proszę uwolnij mnie z tego oceanu nieszczęść, trzymając mnie u Swoich lotosowych stóp i czyniąc mnie Swoją służką! Kiedy usłyszę wyborne słowa płynące z Twoich pięknych ust i dzwonienie dzwoneczków u Twoich stóp! Kiedy z najwyższą ekstazą będę pił nektar Twojego nieopisanego piękna moimi oczyma i kiedy będę wąchał zapach Twojego ciała, sprawiając, że wszystkie włosy na moim ciele uniosą się? Proszę, pobłogosław tę nową służkę, oddając jej wspaniałe resztki jedzenia, które zostały pozostawione przez Twoje lotosowe usta! Jesteś moim japa, moim wyrzeczeniem i moją medytacją i od narodzin nie znam nikogo oprócz Ciebie! Gdziekolwiek bawisz się ze Swoim ukochanym i Swoimi przyjaciółkami, proszę zabierz mnie tam jako Swoją służkę. Tak rozpacza upadły Krsna dasa, trzymając źdźbło trawy w swoich zębach i modląc się: O złota piękności! Proszę, spełnij moje pragnienia!

Jak spędzam dzień, mając tak wspaniałych nauczycieli! Niektóre z tych pragnień i entuzjazm pojawią się w życiach tych, którzy naturalnie spełniają swój bhajan. Jak bardzo rozpacza Śri Raghunatha! Jakby pękło jego serce! Nagle, jak błyskawica, nowa, duchowa wizja przychodzi do niego. Widzi jak Śyama ozdabia Svamini, podczas gdy Śri Rupa Manjari trzyma parafernalia w swoim ręku. Śyama maluje ryby Makari na policzkach Radhiki, ale to nie wychodzi dobrze, bo Jego ręce trzęsą się z miłosnej ekstazy. Widząc jak Śyama jest zaabsorbowany dekorowaniem Jej, Svamini delikatnie uśmiecha się. Ten uśmiech jest jak nektar – co jeśli spłynie? Krsna nie pozwoli, żeby spłynął, więc zbiera go w naczynia Swoich ust (całując Ją). Svamini rzuca niespokojne spojrzenie na twarz Śyama i oczarowuje Go tym całkowicie. Śri Raghunatha dasa jest pochłonięty smakowaniem tej wspaniałej rozrywki w swojej siddha svarupie. Widząc niekompetencję Śyama, Svamini spogląda w stronę Tulasi, dając jej znak, że powinna przejąć malowanie od Śyama. Serce Tulasi przepełnia się szczęściem, kiedy otrzymuje to polecenie, ale kiedy wstaje, wizja znika i Śri Raghunatha dasa wraca do swojej zewnętrznej percepcji i upada nad brzegiem Radhakunda, płacząc i lamentując. Płonąc w niekończących się uczuciach rozłąki, postrzega Radhakunda jako rozwartą paszczę tygrysa:

çünyäyate mahä-goñöhaà giréndro'jägaräyate

vyäghra tuëòäyate kuëòaà jévätu rahitasya me

(Prärthanäśraya Caturdaśakam – 11)

„Z powodu rozłąki z sercem mojej ukochanej, wydaje mi się, że te rozległe pastwiska Vrajy są całkowicie puste, Wzgórze Govardhana stało się jak pyton, a Radhakunda jak rozwarta paszcza tygrysa!”

Te boskie miejsca zabaw tak bardzo przypominają kochającemu wielbicielowi o jego ukochanych bóstwach, kiedy jest pozbawiony osobistej służby dla Nich, że sam ich widok wywołuje wielki ból rozłąki. Śri Raghunatha płacze i modli się: „jivaya ksana niriksanämrtaih”, „pamiętam o miłosiernych spojrzeniach, które Svamini rzuca na nią/niego, kiedy Ona daje jej/mu polecenie spełniania tak słodkich służb. Te spojrzenia są „amrta” („a” = „nie”, i „mrta” = „śmierć”) i są one jedynym lekarstwem, które może go ożywić, więc gorąco modli się: „Proszę, obdarz tę upadłą służkę choć jednym, miłosiernym spojrzeniem!”

Śri Rasika-Candra Däsa śpiewa:

çuno devi nivedana, ämi tava däsé jana,

cira päda padma sevä ratä

tomära virahänale, sadä mora tanu jvale,

dävänale yeno vana-latä

„O Bogini, wysłuchaj mojej prośby: jestem Twoją służką, od dawna zadedykowaną Twoim lotosowym stopom! Moje ciało płonie w ogniu rozłąki z Tobą jak pnącze w leśnym pożarze.”

tava kñaëa nirékñaëa, amåtera prasravana,

kaëa mätra cähi ämi tära

kåpä kori koro däna, väïchäo däséra präëa,

tomä boi gati nähi ära

„Twoje spojrzenie jest jak strumień nektaru i chcę otrzymać tylko jedną kroplę z niego. Proszę daj mi ją i uratuj w ten sposób życie Twojej dasi! Nie mam innego schronienia oprócz Ciebie!”

.

1Od: "Przykład dany..." do tego miejsca, komentarz autorstwa Śri Ananda Gopala Gosvamiego.