Vilap Kusumańjali Werset 11

 

WERSET 11:

SVAPNE'PI KIÀ SUMUKHI TE CARAËÄMBUJÄTA

RÄJAT PARÄGA PAÖAVÄSA VIBHÜÑAËENA

ÇOBHÄÀ PARAM ATITARAM AHAHOTTAMÄÌGAÀ

VIBHRAD BHAVIÑYATI KADÄ MAMA SÄRTHA-NÄMA

svapne – we śnie; api - nawet; kià - co; sumukhi - O Ty, o jasnej twarzy!; te - Twoje; caraëa -

stopy; ambujäta - lotos; räjat - błyszczący; paräga - pyłek; paöaväsa – pachnący pyłek; vibhüsaëena – dzięki ozdobieniu; çobhäà - piękne; paräm - najbardziej; atitaräm - wspaniałe; ahaha - Och!; uttamäìgaà – najwyższa lub najlepsza część ciała; vibhrad - trzymając; bhaviñyati – stanie się; kadä - kiedy; mama - moja; särtha näma - właściwie nazwana.

O Sumukhi (dziewczyno o jasnej twarzy)! Kiedy, choćby tylko we śnie, będę usprawiedliwiona, nazywając moją głowę, najlepszą częścią (uttamänga) mojego ciała, ozdobiwszy ją błyszczącym, pachnącym pyłkiem z Twoich lotosowych stóp?

Komentarz: Im bardziej intensywna była duchowa wizja rozrywek Radhy i Krsny doświadczana przez Śri Raghunatha, tym cierpienie z powodu rozłąki stawało się dotkliwsze, kiedy wizja znikała, i tym większe pragnienie ponownego doświadczania rzadko osiąganej formy, cech i rozrywek Svamini manifestowało się w jego sadhakaveśi. Śripada Baladeva Vidyabhusana pisze w swoim komentarzu do pierwszego wersetu 'Utkalika Vallari', Śrila Rupy Gosvamiego:

alabdhäbhéñöasyäbhéñöotkaëöhayä vigalita cittasya talläbhe sväyogyatva sphürtyäbhyudita dainyasya bhaktasya sakrando'çru nirjharaù patatéti, „Kiedy wielbiciel nie może doświadczać swojego ukochanego bóstwa, ponieważ jego duchowa wizja znika, jego serce topi się z pragnienia i głębokie uczucie pokory przeszywa jego serce. Płacze nieprzerwanie, czując jak bardzo jest niekwalifikowany.” Śri Raghunatha dasa Gosvami znajduje się dokładnie w takim położeniu. W swojej svarupaveśi mówi: „Jesteś rzadko postrzegana bezpośrednio. Czy, choćby we śnie, będę uprawniona do nazywania mojej głowy, najwyższą częścią mojego ciała, dzięki noszeniu na niej pachnącego pyłku z Twoich lotosowych stóp? Tylko wtedy, kiedy moja głowa nosi ten pachnący pyłek, jest ona słusznie określana najlepszą częścią ciała!” Jak bardzo on tego pragnie! Chociaż, rozumie, że chce czegoś, co jest trudne do osiągnięcia, to nie jest w stanie porzucić nadziei. äpanä ayogya dekhi mone päo kñobha; tathäpi tomära guëe upajäya lobha (C.C). „Chociaż widzę, że jestem niegodny, mój umysł dalej pożąda Twoich przymiotów.” Chociaż widzi, że jest całkowicie pozbawiony kwalifikacji, jego umył jest wciąż pobudzany nadzieją otrzymania Jej słodkiej łaski. Śrila Rupa Gosvami pisze:

säkñätkåtià bata yayor na mahattamo'pi

kartuà manasy api manäk prabhutäm upaiti

icchannayaà nayanayoù pathi tau bhavantau

jantur vijitya nijagära bhiyaà hriyaà ca

athavä mama kià nu düñanaà bata våndävana cakravartinau

yuvayor guëa mädhuré navä janam unmädayatéha kaà na vä

(Utkalikä Vallari 34-35)

„O Królu i Królowo Vrndavany! Chociaż największe dusze nie mogły nawet na chwilę uzyskać Waszej bezpośredniej audiencji, ta upadła dusza pragnie jej, połknąwszy swój strach i wstyd! Jednak jaki jest w tym mój błąd? Kto nie byłby zauroczony wiecznie świeżą słodyczą Waszych cech?”

Serce Sri Raghunatha jest wielce pobudzone, kiedy smakuje słodycz i piękno Śrimati oraz słodycz Jej atrybutów i rozrywek. Tak jak Agatsya Muni wypił wody wszystkich siedmiu oceanów, tak teraz pragnienie Raghunatha wypija ocean jego cierpliwości i osusza go całkowicie. Doskonałość bhajanu acaryów może być widziana w słodyczy ich czynności. Kiedy osoba na ścieżce oddania jest atakowana przez maję, popełnia obrazy i nie może smakować radości oddania. Jak słodkie są nauki acaryów! Kiedy przyjmowane jest prasada, oni mówią: „Strzeżcie się, O święci! Nie zanurzajcie się teraz w zadowalaniu języka! Pamiętajcie, że jesteście tutaj tylko po to, by smakować resztki jedzenia pozostawione przez Pana!” W ten sposób wszystkie fizyczne czynności jak spanie i jedzenie powinny być wykonywane jako składniki bhajanu. Kiedy te rzeczy są widziane jako materialne czynności, wielbiciel zostaje zwiedziony.

W tym wersecie Śri Raghunatha modli się do lotosowych stóp Śrimati w swojej svarupaveśi. Jak słodko zwraca się do Niej, mówiąc „ayi sumukhi”! Ile słodkich lila pamięta, kiedy widzi Jej piękną twarz! Krsna jest miłosnym bohaterem w nastroju „dhira-lalita”, który jest beztroski i kontrolowany przez Swoje ukochane. Nie jest obciążony utrzymywaniem świata. rätri dina kuïja kréòä kore rädhä saìge; kaiçora vayasa saphala koilo kréòä raìge (C.C.) „Dzień i noc zabawia się z Radhą w zagajnikach Vrndavany. W ten sposób czyni swoją młodość szczęśliwą, angażując się w Swoje miłosne zabawy.” Tak jak Krsna, Radha również jest cały czas zaabsorbowana zabawami i kiedy Krsna widzi Jej piękną twarz (Sumukhi), która jest przepełniona rasą maha bhavy, On również zatraca się w erotycznych rozrywkach, zapominając o wszystkim innym.”¹

çré mukha sundara vara, hema néla känti dhara,

bhäva bhüñaëa koru çobhä.

néla péta väsa dhara, gauré çyäma manohara,

antarera bhäve duhu lobhä

(Prema Bhakti Candrikä)

„Ich niezrównanie piękne twarze, które jaśnieją złotą i niebieską karnacją, są upiększone ozdobami ekstatycznej miłości. Złoty i niebieski są ich kolorami, a Ich stroje są niebieskie i złote, wskazując, że pałają miłością do Siebie w Swoich sercach i, że pragną Siebie nawzajem.”

Przy Swojej matce jest On dzieckiem, przy Putanie jest wszechwiedzący, a przy Radharani jest tylko ignorantem (mugdha, lub zauroczonym)! Kiedy o brzasku leży w Jej ramionach w kuńja, Jego Boskość jest neutralizowana przez maha bhavę Radharani. Papugi śpiewają na drzewach i On nawet nie pamięta, że Jego matka może przechodzić w pobliżu. On nie śpi – jest to nazywane rasalasą (boskim, erotycznym zmęczeniem). Po chwili Jego Absolutna wiedza zostaje przeniknięta Absolutną Miłością Radhiki.² Chociaż jest Bogiem, Najwyższą Osobą, Wiecznym i Niezniszczalnym, Samo-zadowolonym itd., ze strachem wraca do Swojego domu, kiedy stara małpa Kakkhati raz za razem ostrzega o brzasku, że do kuńja nadchodzi Jatila:

pada ädha calata khalata puna beri; puna pheri cumbaye duhun mukha heri

duhun jana nayane galaye jaladhära; roi roi sakhégana coloi nä pära

kñeëe bhaye sacakita nayane nehära; galita vasana phula kuntala bhära

nüpura äbharaëa äïcare nelo; duhuì ati kätare duhuì pathe gelo

puna puna heraite herai nä päi; nayanaka lorahi vasana bhigäya

„Krsna robi pół kroku w stronę domu, lecz zaraz obraca się, by pocałować Radhę jeszcze raz. Strumienie łez spływają z Ich oczu, kiedy wpatrują się w Swoje twarze. Sakhinie płaczą. One również nie mogą się ruszyć. Radha i Krsna patrzą na Siebie z oczyma wypełnionymi niepokojem, kiedy Ich ubrania i girlandy obluzowują się. Kiedy ruszają, Ich dzwoneczki u kostek i pozostałe ozdoby zsuwają się z Ich nóg i rąk. Niespokojnie ruszają w Swoich kierunkach, ciągle spoglądając za Siebie i zraszają Swoje ubrania łzami, dopóki nie mogą Się już więcej widzieć,.”

Która inna dziewczęca miłość jest zdolna do wytworzenia takiego pragnienia w Śri Krsnie, transcendentalnym Kupidynie z Vrindavany? Nie można tego zrozumieć bez doświadczenia w oddaniu, a będąc usytuowanym w materialnej świadomości. Śri Śukadeva mówi: „Strzeżcie się, O wielbiciele! Ten, który doprowadza do szaleństwa cały świat nie jest zwykłym Kupidynem. Jest On duchowym klejnotem oczarowującym Kupidyna, „kama ghana vigraha”, uosobieniem mocy pragnienia! W komentarzu pt. „Tosani” do wersetu 10.32.2 ze „Śrimad Bhagavata” jest napisane: nänä väsudevädi caturvyüheñu ye säkñän manmathaù svayaà kämadevaù. na tu tadéya çakty aàçäveçé präkåta manmathavad asäkñäd rüpäù teñäm api manmathaù manmathatva prakäçakaù cakñuç cakñur ity ädivat. „Pradyumna, który jest zaliczany do Caturvyuhy (ekspansja Pana Wisznu zamanifestowana jako cztery osobistości) w Dvarace, jest samym Kupidynem, Bogiem Miłości, a Śri Krsna jest Jego źródłem. Tak jak zdolność widzenia jest źródłem oczu lub 'okiem oczu', tak Śri Krsna jest wzbudzającą mocą, tym, który roznamiętnia materialnego agitatora, Kupidyna, mikroskopijną kroplą z oceanu Swojej wszech-oczarowującej mocy!” Ale kinkarinie służą Tej, która oczarowuje nawet Jego! „jagata mohana krsna tahara mohini” (C.C.) „Krsna oczarowuje świat, lecz Radha oczarowuje nawet Krsnę!” Będąc zauroczonym w ten sposób, Krsna w końcu przyswoił Jej nastrój i Jej karnację. Śri Locana dasa Thakura śpiewa: rädhära dheyäne hiyä, ki säje säjilo go, ei gorä tanu tära säkhi „On medytował o Radharani w Swoim sercu, co jest udowodnione Jego cudownością w tym złotym ciele.” Która podporządkowana kinkari nie pragnie osiągnięcia tak wzniosłej służby? Dlaczego Krsna stoi w zgiętej w trzech miejscach pozie? Żeby móc dotknąć spódniczki Radhiki swoją stopą! Tylko wielbiciele rasika to wiedzą.³

Śri Raghunatha dasa płacze: „Nie śmiem nawet marzyć o ujrzeniu Cię bezpośrednio! Nie objawisz mi się nawet w moich snach? Pachnący pyłek z Twoich lotosowych stóp powinien ozdobić moją głowę, tylko wtedy moja głowa osiągnie spełnienie! Całe stworzenie stało się użyteczne dzięki zstąpieniu Radhy i Krsny, ponieważ Ich duchowa, pełna blasku słodycz jaśnieje jeszcze mocniej w bezbarwnym, materialnym stworzeniu, tak jak świeca świeci jaśniej w ciemności. Materialny świat został stworzony, by uczynić lila Radhy i Krsny bardziej słodkimi i kolorowymi, nie po to, by niezależne żywe istoty cierpiały i cieszyły się owocami swoich działań! To jest cel drugorzędny.⁴

Ten werset jest związany ze słodką rozrywką. W swojej duchowej tożsamości jako Tulasi Manjari, Śri Raghunatha dasa przyprowadził Radhę i Krsnę do pustego kuńja nad brzegiem Radhakunda. Jakimi Oni są ekspertami w Swoich słodkich zabawach! Cesarzowa Vrndavany spełnia takie pragnienia Krsny, o których nie byłby w stanie nawet pomarzyć! Tulasi obserwuje Ich słodkie rozrywki przez szpary w ścianach nikuńja. Po zakończeniu miłosnych zabaw, oczarowany Bohater siada u stóp Svamini, wpatrując się w Jej słodką twarz bez jednego mrugnięcia. Rozumiejąc, że nadszedł jej czas służenia, Tulasi wchodzi do kuńja. Krsna trzyma lotosowe stopy Śrimati na Swojej piersi, przeszyty symptomami ekstatycznej miłości. krsna sukha vilasera nidhi: Ona jest klejnotem rozkosznych rozrywek Krsny. Cóż za cudowna, miłosna maestria! Ciało Krsny jest pokryte gęsią skórką i łzy miłości płyną z Jego oczu. Jego pierś jest wilgotna od potu i pachnący puder z Jego piersi zaczyna osadzać się na stopach Svamini. Widząc to, Tulasi chichocze, zakrywając usta swoją dłonią. Widząc jej śmiech, Svamini trąca szczęśliwą Tulasi swoją nogą tak, że pachnący talk z piersi Krsny przyozdabia jej głowę, czyniąc ją godną określania jej jako najlepszej i najwyższej części ciała (uttamanga).⁵

Śri Rasika-Candra Dasa śpiewa:

he sumukhi rädhe ki kohobo häy!

tava sré caraëa tala, yeno phulla çatadala,

svapane-o na herinu täya

„O Radhe, o jasnej twarzy! Niestety! Co mogę powiedzieć? Podeszwy Twoich stóp są jak kwiaty lotosu, ale ja nie widziałem ich nawet w snach!”

tähe ye paräga reëu, paöaväsa sama janu,

bhüñaëa svarüpa anupama

kobe tähä çire dhari, bäòäiya sumädhuré,

uttamäìga hobe särtha-näma

„Pył na tych podeszwach jest jak pachnący pyłek i jest niezrównaną ozdobą! Kiedy posypię swoją głowę tym pyłkiem, zwiększając jej słodycz i czyniąc jej określenie – „uttamanga” (najlepsza część ciała), błogosławioną?”

e boòo bharasä mone, tava kåpä mahä dhane,

svapane-o na hobo vaïchita

sakhégaëa mäjhe tava, cihnata hoiyä rava,

sadä ei monera väïchita

„W umyśle kultywuję gorące pragnienie, by nie być pozbawionym wielkiego bogactwa Twojej łaski nawet w snach! Mój umysł zawsze pragnie bym była zaliczona do grona Twoich przyjaciółek”

.

1Do tego miejsca komentarz Śri Ananda Gopala Gosvamiego.

2Komentarz Śrila Ananda Gopala Gosvamiego.

3Cytat z „Krsna Bhavanamrty”, autorstwa Viśvanatha Cakravarti.

4Cytat z komentarza Śri Viśvanatha Cakravarti do „Śrimad Bhagavata”, werset 10.14.37

5Ta rozrywka jest opisana przez Śrila Ananda Gopala Gosvamiego.