Vilapa Kusumanjali Werset 12
WERSET 12
AMÅTÄBDHI RASA PRÄYAIS TAVA NÜPURA ÇIÏJITAIÙ
HÄ KADÄ MAMA KALYÄËI BÄDHIRYAM APANEÑYATE
amåta - nektar; abdhi - ocean; rasa – duchowy smak; präyaiù - wielki; tava - Twoje; nüpura -
dzwoneczki u kostek; çiïjitaiù – dzięki pobrzękiwaniu; hä - O!; kadä - kiedy; mama - moją; kalyäëi – piękna lub pomyślna dziewczyna; bädhiryam - głuchota, apaneñyate - usuniesz.
O Kalyäni (piękna lub przynosząca pomyślność dziewczyna)! Kiedy pobrzękiwanie Twoich dzwoneczków u kostek, które jest jak ocean, pełnej nektaru rasy, uleczy moją głuchotę?
Komentarz: W wersecie poprzedzającym przedstawiona została wizja ukazująca jak rzadko osiągane jest ukochane bóstwo, aż do punktu pojawienia się pragnienia ujrzenia Jej nawet we śnie. W tym wersecie Śri Raghunatha modli się: „O Kalyani! Kiedy dzwonienie dzwoneczków u Twoich kostek, które jest jak ocean nektaru, usunie moją głuchotę?” Dźwięki dzwoneczków u kostek Śri Radhy są porównane do oceanu rasy i nektaru. Ta rasa jest smakowana w duchowej tożsamości. Anuragi Śripada Bilvamangala Thakura (Lilaśuka) był zafascynowany pobrzękiwaniem dzwoneczków u kostek Śri Govindy w swojej „Krsna Karnamrcie” (17) i powiedział:
mama cetasi sphuratu ballabé vibhor maëi nüpura praëayi maïju çiïjitam
kamala vane cara kalinda kanyakä kalahaàsa kaëöha kala küjitädåtam
„Oby słodkie pobrzękiwanie wysadzanych klejnotami dzwoneczków u kostek ukochanego Gopi (Krsna, ukochany Radhy), które dźwięczą jak świergot łabędzi w lotosowym zagajniku Yamuny, zamanifestowało się w moim umyśle!” Śrila Krsna Dasa Kaviraja pisze w swoim komentarzu do tego wersetu, że dzwonienie dzwoneczków u kostek Krsny jest tak smakowite, gdyż w tym czasie On podąża za Śrimati Radhiką. W jaki więc sposób możemy opisać słodycz pobrzękiwania dzwoneczków Śri Radhiki (kiedy Govinda spieszy za Nią)? Co tu więc mówić o słodyczy dźwięków wydawanych przez dzwoneczki Śri Radhiki?! Śrila Prabodhananda Sarasvati pisze:
pädäìgulé nihita dåñöim apatrapiñëum düräd udékñya rasikendra mukhendu bimbam
vékñe calat pada-gatià caritäbhirämäà jhaìkära nüpuravatéà bata karhi rädhäm
(Rädhä Rasa Sudhänidhi - 16)
„Kiedy będę mógł ujrzeć Śri Radhę w Jej czarującej postaci z nieśmiało opuszczonym wzrokiem na Jej własne palce nóg, kiedy z daleka wpatruje się w księżycową twarz Krsny, króla koneserów, krocząc z pobrzękującymi dzwoneczkami?” Niekończące się strumienie maha bhavy wypływające z Radhiki, kiedy doświadcza ekstazy oglądania Krsny, spryskują dzwoneczki u Jej kostek i sprawiają, że ich pobrzękiwanie jest oceanem nektaru.
Śri Raghunatha dasa mówi: „Proszę, pozwól mi posmakować tylko jednej kropli słodkiego nektaru tych dźwięków!” Jego serce jest przepełnione tym silnym pragnieniem i to pragnienie ciągle rośnie, sprawiając, że rozpacza w ten sposób. Słowa nie są w stanie opisać tych lamentów. Dzięki tym modlitwom możemy doświadczać doznań Śrila Raghunatha dasa Gosvamiego. Nie do wszystkich można zwrócić się z tak miłosnym uczuciem, 'Kalyani': Wszechpomyślna Svamini! Słodycz tego określenia nie wskazuje na skupieniu się serca na czymkolwiek z tego materialnego świata. Te transcendentalne rozrywki rozkwitają w sercu w taki sposób, że nic z widzialnego świata nie może być więcej postrzegane w sercu. Materialna świadomość zamula serce praktykującego wielbiciela. Nie można tego doświadczyć dzięki suchej wiedzy, lecz tylko dzięki czystej miłości, charakteryzującej się intensywnym uczuciem posiadania obiektu miłości.1 W związku z tym Śri Krsna mówi:
yä niçä sarva bhütänäà tasyäà jagarti saàyamé
yasyäà jägrati bhütäni sä niçä paçyato muneù
(Bhagavad Gitä 2,69)
„To, co jest nocą dla wszystkich istot, w tym stanie (transcendentalnego szczęścia) samokontrolujący się święty pozostaje rozbudzony. A ten (tymczasowy, materialny błogostan) w którym wszystkie istoty pozostają aktywne jest nocą dla osoby samozrealizowanej.” Kto, oprócz osoby, która rozbudziła swoją wewnętrzną tożsamość może zwracać się do Radharani w ten sposób, nazywając Ją Kalyani? Wielki mędrzec Śukadeva był zdumiony uczuciami „posiadania”, kierowanymi do Krsny przez Jego kochających wielbicieli we Vrajy i powiedział Maharajy Pariksitowi:
na cäntar na bahir yasya na pürvaà näpi cäparaà
pürväparaà bahiç cäntar jagato yo jagac ca yaù
taà matvätmajam avyaktaà martya-liìgam adhokñajam
gopékolukhale dämnä babandha präkåtaà yathä
(Śrimad Bhägavata 10.9.13-14)
„Pan, który jest nazywany Adhoksaja, ten, którego nie można postrzegać za pomocą materialnych zmysłów, nie ma wnętrza i zewnętrza, nie ma przodu i tyłu. Przenika świat od zachodu do wschodu, wewnątrz i na zewnątrz i jest On jest całym światem, ale teraz pozwolił Sobie być przywiązanym do moździerza przez Swoją matkę-gopi jak zwykłe dziecko.” Tutaj, wszechobecny Pan traci Swoją wszechmoc (w rękach Swoich kochających wielbicieli). Co jest niemożliwe w świecie tattvy (duchowej prawdy), staje się możliwe w świecie lila: Pomimo że Krsna jest Najwyższym Panem, który nie może być postrzegany nawet przez wielkich mistyków, wciąż pozwala Swojemu przyjacielowi-pastuszkowi, Śridamie, wspinać się na Swoje ramiona po przegranej zabawie! uväha bhagavän kåñëaù çrédämänäà paräjitaù (Śrimad Bhägavata 10.18.24) Najwyższy Pan, którego lotosowe stopy nie mogą być postrzegane nawet przez wielkich mistyków, teraz trzyma Swoje lotosowe stopy na piersiach Swoich przyjaciół-pastuszków! Nie ma porównania do miłosnego związku jaki wielbiciel może posiadać z Panem. Jego ukochana siedzi w kunja, będąc rozgniewaną na Niego, a Pan stoi u wejścia do kuńja z oczyma przepełnionymi łzami jak żebrak jak potępieniec! Manamayi (dumna Radhika) teraz karci Go ze złością, mówiąc: yähi mädhava yähi keçava mä vada kaitava vädaà; täm anusara saraséruha locana yä tava harati viïädam (Gita Govindam) "Idź, Mädhava! Idź, Keśava! Nie chcę słuchać Twoich kłamstw! O lotosooki, po prostu idź za tą dziewczyną, która koi Twój smutek!” Prema faktycznie objawia się, kiedy rozwijają się uczucia 'On, lub Ona, jest mój/moja!' Pan Brahma modlił się do Krsny:
jänanta eva jänantu kià bahüktya na me prabho
manaso vapuïo väco vaibhavaà tava gocaraù
Pan Brahma powiedział: „Każdy może powiedzieć, że zna Cię w pełni. Pozwólmy im to robić! O Panie, co mogę więcej powiedzieć?! Nie jestem w stanie ogarnąć Twojej wielkości swoim umysłem, ciałem czy słowami! (Śrimad Bhägavata 10.14.38) Ale we Vrajy, krawiec przyjdzie do Krsny z miarką, by wziąć Jego rozmiary! Taka jest cudowna moc Miłości we Vrajy! Określenie 'Kalyani' jest rozświetlane przez słodki blask wzajemnego smakowania Siebie na wzajem przez Radhę i Krsnę. Acaryowie nauczają: „Musimy widzieć Śyamasundara z perspektywy Radharani, a Radharani z perspektywy Śyamasundara. Ona obdarza Śyamasundara szczęściem. Śri Krsna obdarza świat szczęściem, a Svamini uosabia Jego szczęście.2 W purva raga uosobienie szczęścia tęskni za Śri Radhą. Mahajanowie napisali:
campaka däma heri, cita ati kampita,
locana bohe anuräga
tuya rüpa antare, jägaye nirantara,
dhani dhani tohäri sohäga
„Radhe! Kiedy Subala daje Krsnie złotą girlandę z kwiatów Campaka, Jego umysł drży i łzy pełnej pasji miłości płyną z Jego oczu. O piękna dziewczyno! Twoja postać zawsze budzi wielką miłość w Jego sercu!”
våïabhänu nandini, japaye räti dini
bharama na bolaye än.
läkho läkho dhani, bolaye madhura väëé,
svapane na pätaye kän.
„On lamentuje dzień i noc: Vrsabhanu Nandini!, bez wypowiadania niczego innego z powodu oszołomienia. Pomimo, że setki tysięcy dziewcząt szepcze Mu słodkie słówka, On nie słucha ich nawet w snach!”
'rä' kohi 'dhä' pahum, kohoi na päroi,
dhärä dhari bohe lora
soi purukh maëi, loöäya dharaëé puna,
ko koho ärati ora
„On jest w stanie wymówić tylko pierwszą sylabę Twojego imienia, 'Ra', i z powodu ekstazy nie może wypowiedzieć drugiej, 'dha'. Jego oczy ronią strumienie łez. Ten klejnot pomiędzy mężczyznami tarza się po ziemi; kto jest w stanie opisać Jego cierpienie?”
govinda däsa tuyä, caraëe nivedalo,
känuka etohuà saàväda
nécaya jänaho, tachu dukha khaëòaka,
kevala tuyä parasäda.
„Govinda Dasa przedkłada te wieści o Kanu (Krsna) do Twoich lotosowych stóp: Wiedz, że On jest w beznadziejnym położeniu i, że tylko Twoja łaska (Kalyana) może ukoić Jego cierpienia!”
Śri Krsna obdarza świat pomyślnością, lecz Śrimati Radhika obdarza pomyślnością nawet Jego! Śri Govinda uważa Siebie za pobłogosławionego, kiedy jest w towarzystwie Radhiki. Czuje, że Jego świat jest pusty bez Niej, a Ona czuje to samo w stosunku do Niego. Córka Vrsabhanu myśli: „Zakochałam się w Tym, którego prawdopodobnie nie można zdobyć! I z powodu tej miłości nie jestem w stanie nawet umrzeć ze wstydu! Napominania ze strony Moich starszych nie mają końca! Jestem całkowicie kontrolowana przez innych! Co za sprzeczność! Dlaczego nie umrę? Papugi widzą Krsnę, lecz nie ma sposobu, bym Ja mogła Go oglądać!” Śyamasundara również płacze całą noc, tęskniąc za Nią, pomimo że jest ananda ghana vigraha, uosobieniem głębi transcendentalnego szczęścia. I kiedy otwiera Swoje oczy, myśli, że widzi jak Jego matka daje Mu ubranie, które jest żółtego koloru jak haldi. Z tego powodu znowu przypomina Sobie o Niej. Kto w tym świecie wie jak kochać tak jak Ona? Do dziś Śyama nie zna sposobu, dzięki któremu mógłby doświadczyć pełni Jej miłości, więc przyjął Jej nastrój i karnację i zamanifestował anuragę, podobną do tej, którą posiada Radharani, jako Śri Gauranga. W czasie ostatnich dwunastu lat Swoich zamanifestowanych rozrywek, Śri Gauranga płonął w ogniu miłości w rozłące. Co za stan dla uosobienia transcendentalnego szczęścia! Każdy por Jego włosów palił się! To jest agonia Kalyana-karini Krsny (Śri Radhika działająca dla szczęścia Krsny)! Swoją własną ręką Krsna ukończył werset 'Gita Govindy' słowami 'dehi padapallavam udaram' „Radhe! Podaruj Mi Swoje pomyślne, lotosowe stopy!” Jakby Krsna mówił do poety Jayadeva: „O Jayadeva! Dlaczego wahasz się to napisać? Moje całe życie spełnia się, kiedy trzymam te lotosowe stopy! Kto inny oprócz Niej wie jak kochać? Cały świat mówi do Mnie: „Daj, daj!”, tylko Ona mówi: „Weź!Weź!”
Kåñëa väïchä pürti rüpa kore ärädhane;
ataeva rädhikä näma puräëe väkhäne
(Caitanya Caritämrta)
„Ona czci Krsnę w postaci, która spełnia Jego pragnienia i dlatego 'Purany' nazywają Ją 'Radhiką'.” Ona jest Królową kuńja-altany, która sprawia, że rozogniony Śyama spełnia Swoje pragnienia, jakby był żebrakiem otrzymującym posiłek w królewskim pałacu. Śri Raghunatha dasa mówi: „Czynisz wszystko pomyślnym dla Krsny – jesteśmy bardzo szczęśliwi widząc to! Kiedy Twoje dzwoneczki u kostek, które pobrzękują, kiedy spełniasz wszystkie pragnienia Śyama, uleczą moją głuchotę, bym nie pragnął słuchania niczego innego?” Dzwonienie tych dzwoneczków ma miejsce podczas smakowania Śyama-rasy, ale te dzwoneczki nie dźwięczą tak sobie; one pobrzękują podczas uczty smakowania. Te dźwięki rozbudzą takie pragnienie oddania, że uszy nie będą chciały słuchać niczego innego. Takie jest poetyczne, drugorzędne znaczenie słowa 'badhirya', 'głuchota'.
Po chwili Śri Raghunatha dasa widzi słodką rozrywkę swoimi duchowymi oczyma: Radha i Krsna tańczą Rasa. Krsna stoi nieruchomo, a dzwoneczki u kostek Radhiki nadają rytm do słodkiej melodii Jego fletu, która jest cesarzem dźwięków, i zwiększają słodycz. Śyama zarazem smakuje słodkie pobrzękiwania dzwoneczków Radhiki jak również słodycz dźwięków Swojego fletu, które są jak ocean nektaru. Te dźwięki, ta melodia jest wielkim bogactwem królestwa Boga. śabda brahma-mayaà veëuà vädayantaà mukhämbuje (Brahma Samhitä) „Jego, podobne lotosom usta sprawiają, że flet wydaje dźwięki brahmana.” Ta słodycz sprawia, że wszystko jest błogie i zmienia naturalne zachowania wszystkich żywych istot. aspandanam gatimatam pulakas tarünäm (Ś. Bhäg. 10.21.19) „Unieruchamia poruszające się stworzenia i sprawia, że drzewa dostają gęsiej skórki z powodu ekstazy.” W ten sposób dźwięki dzwoneczków Radhiki potęgują słodycz oceanu fletu Krsny. Śrila Rupa Gosvami napisał:
dhvasta brahma maräla küjita bharair ürjeçvari nüpura
kväëair ürjita vaibhavas tava vibho vaàçé prasüta kalaù
labdhaù çasta samasta näda nagaré samräjyä lakñméà paräm
ärädhya pramadät kadä çravaëayor dvandvena mandena me
(Utkalikä Vallari 27)
„O wszechprzenikający Panie! Kiedy moje uszy osiągną królewskie bogactwo najlepszego z dźwięków, usłyszawszy melodię Twojego fletu, która miesza się z dźwiękami dzwoneczków Urjeśvari (Radhiki), które pokonują słodycz świergotu łabędzia Pana Brahmy i które wypełnią rozkoszą moje głuche uszy?” Śyama smakuje odgłosy dzwoneczków Śrimati i smak słodyczy oceanu nektaru rozbudza się w sercu Tulasi, dzięki smakowaniu go przez Śyama. Nagle jeden z dzwoneczków spada z lotosowej stopy Svamini i przestaje pobrzękiwać, sprawiając, że wydaje się jakby czegoś brakowało. Tulasi wyciąga rękę, by założyć dzwoneczek z powrotem i natychmiast duchowa wizja znika, zostawiając lamentującego Śri Raghunatha dasa: „Kiedy dźwięki Twoich dzwoneczków uleczą moją głuchotę?”3
Śri Rasika-Candra dasa śpiewa:
hä hä çrématé rädhike! maìgala svarüpe!; ämära çravaëa dvandva badhira anupe
tomära nüpura dhvani sudhä pärävära; se dhvani paçibe kobe çrävane ämära
paçiyä abhéñöha siddhe änande bäòhäbe; badhiratä vyädhi mora samüle näçibe
„Och, Śrimati Radhike! O uosobienie pomyślności! Moje uszy są głuche jak pień, a dźwięki Twoich dzwoneczków są jak ocean nektaru. Kiedy te dźwięki wejdą do moich uszu i zwielokrotnią szczęście, którego tam pragnę, niszcząc w ten sposób u podstaw chorobę głuchoty?
.
1Ostatni paragraf autorstwa Śrila Ananda Gopala Gosvamiego.
2Komentarz Śri Ananda Gopala Gosvamiego.
3Ta rozrywka jest opisana przez Śrila Ananda Gopala Gosvamiego.
Komentarze
Prześlij komentarz