Vilapa Kusumanjali Werset 13
VERSE 13:
ÇAÇAKABHÅD ABHISÄRE NETRA-BHÅÌGÄÏCALÄBHYÄÀ
DIÇI VIDIÇI BHAYENODGH¶RËITÄBHYÄÀ VANÄNI
KUVALAYADALA KOÑÄËY EVA KLÅPTÄNI YÄBHYÄÀ
KIM U KILA KALANÉYO DEVI TÄBHYÄÀ JANO'YAM
çaçakabhåd – w księżycową noc; abhisäre - podczas rendez-vous; netra - oczy; bhåìga -
pszczoły; aïcaläbhyäà - ukradkiem; diçi – cztery główne kierunki; vidiçi – cztery pośrednie kierunki; bhayena – ze strachem; udghürëitäbhyäà – obracając się; vanäni - zagajniki; kuvalaya – gatunek niebieskiego lotosu; dala - płatki; koñäëi - wnętrza; eva – z pewnością; klåptäni - zrobione; yäbhyäà – z którymi; kim u - co; kila - naprawdę; kalanéyo – warty oglądania; devi - O Bogini!; täbhyäà – przez oboje oczu; jana ayam – ta osoba.
O moja Bogini! Kiedy wychodzisz na spotkanie z Krsną w księżycową noc, Twoje oczy z przestrachem rozglądają się we wszystkich kierunkach jak trzmiele, zmieniając cały las we wnętrza płatków niebieskiego lotosu. Czy ta osoba nie będzie oglądana przez te oczy?
Komentarz: Wszystkie wersety 'Vilapa Kusumanjali' ukazują słodycz miłości Śrila Raghunatha Dasa Gosvamiego do Śrimati Radhiki. Słodycz Jej postaci ciągle porusza jego serce. Pomimo że jest wiecznie wyzwolony, wciąż smakuje słodycz oddania w praktyce. Pokazuje to jak smakowite jest oddanie nawet na etapie praktyki (sadhana bhakti) i że odrobina premy jest obecna nawet na tym początkowym etapie. Mamy sadhana bhakti, bhava bhakti i prema bhakti, które jakościowo nie różnią się od siebie, jednak każdy następny poziom ilościowo przewyższa wszystkie poprzednie. Gdyby tak nie było, to w jaki sposób pragnienie smakowania rasy budziło by się w sercach wiecznie doskonałych wielbicieli? Ich prema również istnieje do pewnego stopnia w praktykującym wielbicielu, który podąża ich śladami. Smak, który pochodzi z sadhany, usuwa całą świadomość zewnętrznego świata i wszystkie zewnętrzne wysiłki będą związane z pragnieniem serca, by osiągnąć ukochane bóstwo. Pragnienie miłosnego oddania jest istotą siły życiowej sadhany i jeżeli ktoś praktykuje sadhanę właściwie, wtedy to pragnienie z pewnością zostanie rozbudzone. Jak bardzo osoba jak ja pragnie zadowalania zmysłów! Nawet w snach widzę tylko obiekty zmysłowe! Ci, którzy praktykują bhajana będą myśleć tylko o swoim ukochanym bóstwie.1 Śrila Viśvanatha Cakravarti opisuje wpływ premy na serce kochającego wielbiciela w następujący sposób: tataç cäsya bhaktajanasyätmätméya gåha vittädiñu çata sahasraço bhavatyo yäç citta våttayo mamatä rajjubhis teñu teñu nibaddha eva pürvamäsan tä eva citta våttéù sarvä eva tatas tato'vahelayaivonmocya sva çaktyä mäyikér api tä mahä rasaküpa spåçyamäna padärtha mäträëéva säkära cidänanda jyotirmayékåtya täbhir eva mamatäbhiù sarväbhis tatas tato vicitäbhiù sva çaktyaiva tathäbhüté kåtäbhiù çré bhagavad rüpa näma guëa mädhuryeñu yo nibadhnäti so'yaà prema mahä kiraëamäléva udayiñyamäna eva nikhila puruñärtha nakñatra maëòaléù sahasaiva viläpayati: „Na poziomie sadhany wielbiciel jest wciąż związany przez setki tysięcy lin identyfikacji z posiadanym majątkiem, pieniędzmi, rodziną i przyjaciółmi, lecz kiedy pojawia się prema, liny te z łatwością zostaną uduchowione i mocno przywiążą wielbiciela do piękna transcendentalnych postaci, cech i rozrywek Pana. Prema wschodzi jak słońce, sprawiając, że ciemność ignorancji i gwiazd, wszystkich innych dążeń ludzkich, blednie na niebie serca.”2 W każdej prawidłowo spełnianej sadhanie musi wystąpić takie doświadczenie. „Jak wielu rzeczy brakuje mi w życiu, lecz nigdy nie tęsknię za Radharani! Mój umysł jest zajęty myślami o obiektach zmysłowych, nie posiadam entuzjazmu do praktykowania bhajanu i nie doświadczam jak bardzo nieznaczący jest ten świat. Nie jestem w stanie nawiązać słodkiego związku z Radharani – jakiego rodzaju wielbicielem jestem?” Praktykujący wielbiciel powinien napominać siebie w ten sposób. Kiedy rozbudzi się smak do bhajanu, materialny świat będzie przypominał rozszalały leśny pożar i wielbiciel będzie płakał z pragnienia pełnienia służby dla swojego ukochanego bóstwa. Śrila Narottama Dasa Thakura śpiewa:
hä hä prabhu koro doyä karuëä sägara; michä mäyä jäle tanu dahiche ämära
kobe heno daçä hobe sakhé saìga päbo; våndävane phula gäìthi doìhäke poräbo
sanmukhe rohiyä kobe cämara òhuläbo; aguru candana gandha doìhe aìge dibo
sakhéra äjïäya kobe tämbüla yogäbo; sindüra tilaka kobe doìhäke poräbo
viläsa kautuka keli dekhibo nayane; candra-mukha nirakhibo bosäye siàhäsane
sadä se mädhuré dekhi manera lälase; koto dine hobe dayä narottama däse
(Prarthana)
„O Panie! O oceanie łaski! Moje ciało płonie w fałszywej sieci mayi! Kiedy znajdę się w towarzystwie sakhiń, naciągając kwietne girlandy we Vrndavanie i wieszając je na szyjach Radhy i Krsny (będąc mańjari)? Stanę przed Nimi i będę Ich wachlowała miotełką z włosia jaka i nasmaruję Ich ciała aguru i pastą sandałową. Na polecenie sakhiń podam Im liście betel i ozdobię ich tilakami i sindurą. Będę oglądać Ich księżycowe twarze podczas odgrywania zabawnych rozrywek i posadzę Ich na lwim tronie. Kiedy nadejdzie dzień w którym Narottama dasa będzie świadkiem tych słodkich rozrywek? Mój umysł tęskni za Ich łaską!”
Kiedy życie jest pełne oddania, wtedy nie będzie w nim brakować premy. viñayäntarair
anavacchedyä tätparyäntaram asahamänä (Priti Sandarbha). „Oddanie nie jest zakłócane przez inne rzeczy i nie toleruje ukrytych motywów.” Jeśli, dzięki łasce Śri Guru, święta chciwość budzi się w sercu aspiranta, na pewno osiągnie on ten smak. Bhajana oznacza dążenie. Praktykujący wielbiciel czuje, jakby oddalał się od swojego ukochanego bóstwa i będzie płakał: „O Radhe! Gdzie jesteś?” Każda pojedyncza dusza jest uprawniona do stania się służką Radhiki; jest to wspaniały, rzadki dar Śriman Mahaprabhu. „Śri Radha jest uosobieniem maha bhavy, czy maya odciągnie mnie od Niej? O Radhe! Czy będę chłostana przez mayę, będąc Twoją służką?” Serce będzie tłamszone w ten sposób. Czy Svamini może zignorować gorącą modlitwę kogoś, kto porzucił wszystko dla Niej? Biorąc Śyama za rękę, przyjdzie, by oglądać miłosne czynności wielbiciela 'bhaktera prema ceñöä dekhi kåñëera camatkära' (C.C.) „Krsna jest zdumiony, widząc miłosne wysiłki Swoich wielbicieli.” Pan jest koneserem bahkti-rasy, miodu oddania. Powiedział Arjunie:
patraà puñpaà phalaà toyaà yo me bhaktyä prayacchati
tad ahaà bhakty upahåtam açnämi prayatätmanaù
yat karoñi yad açnäsi yaj juhoñi dadäsi yat
yat tapasyasi kaunteya tat kuruñva mad arpaëam
{Bhagavad Gitä, 9.26-27}
„Zjem tylko ofiarowanie z liści, kwiatów, owoców i wody, które zostały złożone Mi w darze z miłością. O synu Kunti! Cokolwiek robisz, cokolwiek jesz, cokolwiek ofiarowujesz, cokolwiek dajesz w datku, jakiekolwiek wyrzeczenia spełniasz – zadedykuj wszystko Mi!” Wielbiciel również pragnie otrzymać miłosierne spojrzenie Pana. Jakże słodki jest związek pomiędzy wielbicielem, a Panem!
Kiedy Śri Raghunatha dasa wypowiada ten werset, widzi słodką rozrywkę swoimi duchowymi oczami. Widzi siebie jako Tulasi Manjari ubierającą Svamini na Jej randez-vous w księżycową noc. W celu kamuflażu, ubiera Ją w odpowiedni strój i ozdoby, więc przebiera Ją w podobne łabędziowi, białe sari, smaruje Jej ciało białą pastą sandałową i przyozdabia Ją w perły i diamenty i wydaje się jakby Svamini wtapiała się w światło księżyca.3
ki kohobo räika hari anuräga; niravadhi manahi manobhava jäga
sahaje rucira tanu säji koto bhäti; abhisaru çärada pünamika räti
dhavala vasana tanu candana püra; aruëa adhare dharu viñada kapüra
kavaré upore karu kunda vithära; kaëöhe vilambita motima hära
kairave jhäàpalo karatala käìti; malayaja candana balayako päìti
cändaki kaumudé tanu nahe cina; yaichana kñéra néra nahe bhina
chäyä vairé na choòalo bäda; caraëe çaraëa koru yäminé ädha;
gopäla däsa kohe - sucatura goré; nüpura rasana tuli mukha puré
„Co mogę powiedzieć o pełnej pasji miłości Rai do Hari? Kupidyn stale przypomina o sobie w Jej umyśle! Jej ciało w naturalny sposób błyszczy pięknem, kiedy idzie na rendez-vous jesienną nocą podczas pełni księżyca. Jej ciało jest okryte białym strojem, zamiast codziennego niebieskiego sari i jest pokryta białą pastą sandałową. Czerwone usta posmarowała białą szminką z kamfory, Jej warkocz jest ozdobiony girlandą z kwiatów Kunda i naszyjnik z pereł kołysze się na Jej szyi. W Swojej dłoni trzyma biały lotos Kairava i linie białych kropek z pasty sandałowej pokrywają Jej, wysadzane klejnotami bransoletki. Dlatego nie można Jej rozpoznać, tak jak nie można oddzielić światła księżyca od samego Księżyca, a woda nie może być oddzielnie postrzegana od mleka, które zostało do niej wlane. Cień, który towarzyszy każdej wcielonej duszy w księżycową noc i w świetle dnia jako nieodłączny wróg, nie może Jej skrzywdzić, gdyż noc już podporządkowała się Jej, mówiąc: „Zgoda, za Tobą nie będzie podążał cień!” Dalej Gopala dasa śpiewa: „Oto sprytna Gori (złota Radhika) wychodzi, luzując dzwoneczki u kostek (aby ich dźwięki nie zdradziły Jej).” Śrila Rupa Gosvami napisał w 'Ujjvala Nilamani':
lajjayä säìga-léneva niùçabdäkhila maëòanä
kåtävaguëöhä snigdhaika sakhé yuktä priyaà vrajet
„Wydaje się jak gdyby dziewczyna wtopiła się w Swoją własną nieśmiałość. Usztywniła wszystkie Swoje ozdoby i zakryła się Swoim welonem, idąc na abhisarę ze Swoimi kochającymi przyjaciółkami.”
Svamini trzyma rękę Tulasi i idzie za nią leśną ścieżką rozglądając się ze strachem dookoła i mówiąc: „Tulasi! Mój los jest w twoich rękach! Prowadź Mnie!” Jej czarujące spojrzenia czynią las Vrndavany piękniejszym od troskliwie chronionych, wewnętrznych płatków, dopiero co rozkwitłego, niebieskiego lotosu. Cudowny czar Jej oczu wywołuje fale piękna na łonie naturalnego piękna przyrody. Svamini boi się, ale Tulasi dodaje Jej otuchy, mówiąc: „Chodź, chodź! Czego się boisz? Jestem tu z Tobą!”4 Svamini spogląda na Tulasi, która napełnia Ją odwagą. Czuje się podbudowana i w milczeniu idzie dalej. Tulasi opiekuje się Svamini. Błogosławiona jest ta służka, która może pełnić taką służbę! Daje oparcie Svamini, która Sama jest oparciem dla Śri Govindy, który z kolei jest schronieniem dla całego stworzenia! Tulasi mówi: „Doprowadzę Cię i oddam Cię w ręce Tego, który z niecierpliwością czeka, mając nadzieję na spotkanie z Tobą!” Jakże niezrównanie piękne jest serce tej służki! „Jak bardzo nieszczęśliwy jestem, będąc pozbawionym tej pełnej nektaru radha-dasyi, pomimo że wiem o niej wszystko! Cały czas identyfikuję się z moim materialnym ciałem i nigdy nie myślę o sobie jako służce Radhy. Szaleję za zyskiem, uznaniem i zaszczytami! Łaska jest jedyną nadzieją!” Tulasi prowadzi Svamini, czyniąc Ją odważną.
pürati manoratha gati anivära; gurukula kaëöaka ki koroye pära
surata çiìgära kiriti sama bhäsa; milali nikuïje koho govinda däsa
(Pada Kalpataru)
„Cykl spełniania się pragnień nie może być powstrzymany. Czy ciernisty gąszcz Jej patronów może być przekroczony?” Govinda dasa mówi: „Ona błyszczy jak uosobiony splendor sławy i chwały erosa, kiedy spotyka się z Govindą w nikuńja.”
Tulasi wchodzi do kuńja ze Śri Radhą, która jest cała w bieli jak sława i chwała ozdoby miłosnej przyjemności. Śyama z niecierpliwością czeka i zanurza się w oceanie rasy, kiedy spostrzega nadchodzącą Tulasi ze Svamini. Trzymając rękę Svamini, Tulasi mówi: „Księżycowa nocy! Bój się swoich patronów! Podobna dniowi iluminacjo! Z niezrównaną wprawą przyprowadziłam tutaj Twoją Sukumari (delikatna dziewczyna)! Tutaj! Obejmij Swoją ukochaną!”, i umieszcza dłoń Svamini w dłoni Krsny. Kiedy Śri Raghunatha dasa wyciąga swoją rękę, nie łapie niczego. Objawienie znika i zaczyna rozpaczać: „Niestety, O Svamini! Kiedy ujrzę Twoje bezgranicznie słodkie spojrzenie? Powietrza życia Raghunatha dochodzą do jego gardła, kiedy odczuwa agonię miłości w rozłące.5
Śri Rasika-Candra Dasa śpiewa:
häya devi! kobe hobe sudina emon
çärada purëimä nisi, jyotsnä plävita diçi,
abhisäre koribe gamana
„Och, O Bogini! Kiedy nadejdzie ten błogosławiony dzień, gdy wyruszysz, by spotkać się z Krsną w jesienną noc, zalaną światłem księżyca?
mone boòo bhaya päi, diçi diçi neharäi,
netra bhåìga hoibe caïcala
cähite nayana kone, çyämala çré våndävane,
vikaçibe kuvalaya dala
„W głębi bardzo się boisz i Twoje niespokojne, podobne pszczołom oczy rozglądają się we wszystkich kierunkach. Kiedy spoglądasz na niebieskawą Śri Vrndavanę kącikami oczu, rozkwitają płatki lotosu Kuvalaya.”
se kåpä kaöäksa kaëe, kobe e däséra päne,
cähibe go nija karuëäya
ei se sukhera sära, ihä vinä kichu ära,
nähi cäi tuyä räìgä päy
„Kiedy miłosiernie rzucisz ukradkowe spojrzenie na tę służkę? To jest kwintesencja szczęścia! Nie pragnę niczego innego poza Twoimi lotosowymi stopami!”
.
1Do tego miejsca komentarz Śri Ananda Gopala Gosvamiego.
2Cytat z „Madhurya Kadambini”, Ósma ablucja.
3 Ostatni paragraf i cytat z 'Gity' autorstwa Śri Ananda Gopala Gosvamiego.
4Opis autorstwa Śri Ananda Gopala Gosvamiego.
5Końcowy paragraf autorstwa Śrila Ananda Gopala Gosvamiego.
Komentarze
Prześlij komentarz