Vilapa Kusumańjali Werset 14

 

WERSET 14

YAD AVADHI MAMA KÄCIN MAÏJARÉ R¶PA P¶RVÄ

VRAJABHUVI BATA NETRA DVANDVA DÉPTIÀ CAKÄRA

TAD AVADHI TAVA VÅNDÄRAËYA-RÄJÏI PRAKÄMAÀ

CARAËA KAMALA LÄKÑÄ SAÀDIDÅKÑÄ MAMÄBH¶T

yat - co; avadhi – aż do; mama - mój; käcit - trochę; maïjaré - służka; rüpa pürvä -

o imieniu Rüpa; vrajabhuvi - we Vrajy; bata - och!; netra - oko; dvandva - para; déptià - błyszcząca;

cakära - zrobił; tad avadhi – od tego czasu; tava - Twoja; våndäraëya - Vrndävana; räjïi - O Królowo!; prakämaà – silne pragnienie; caraëa - stóp; kamala - lotos; läkñä - maść; saàdidåkñä – ujrzeć; mama - moja; abhüt – stać się.

O Królowo Vrndavany! Odkąd pewna służka o imieniu Rupa wypełniła moje oczy światłem Vrajabhumi, odczuwam silne pragnienie ujrzenia czerwonej maści ozdabiającej Twoje lotosowe stopy!

Komentarz: We wcześniejszym wersecie Śri Raghunatha ujrzał bardzo słodką wizję śuklabhisary Śrimati (rendez-vous w świetle księżyca) i kiedy ta wizja znikła, doświadczył niemożliwego do zniesienia bólu rozłąki. Im większe szczęście jest odczuwane podczas spotkania, tym większe nieszczęście jest odczuwane podczas rozłąki. Służki Śri Radhy są uosobieniami służby oddania i kiedy są pozbawione tej służby, odczuwają wielki ból! Tylko miłosierne spojrzenie Svamini może ożywić służkę. Nawet na poziomie praktyki, wielbiciel musi w pewnym stopniu tego doświadczać. Kiedy nie ma doświadczenia, bhajan jest uznawany jako pozbawiony życia. „Intonuję święte imię, ale nie smakuję słodyczy imienia. Spełniam wszystkie rodzaje służby oddania jak słuchanie, intonowanie i czczenie bóstw, po prostu jak maszyna!” W 'Śrimad Bhagavata' jest powiedziane – tak jak ciało jest odżywiane, wzmacniane i uwalniane od głodu z każdym połykanym kęsem, tak oddanie, doświadczanie Boga i wyrzeczenie od zadowalania zmysłowego, pojawią się wszystkie równocześnie podczas praktyki bhajanu.

bhaktiù pareçänubhavo viraktir anyatra caiña trika eka kälaù

prapadyamänasya yathäçnataù syus tuñöih puñöiù kñud apäyo'nughäsam

(Śrimad Bhägavata 11.2.42)

Nie brakuje osób pomagających na ścieżce bhajanu. Nawet jeśli wielbiciel upadnie, zawsze stoją za nim ludzie, którzy go podniosą.¹ Półbogowie modlili się do Śri Krsny, kiedy przebywał w łonie Swojej matki, w następujący sposób:

tathä na te mädhava tävakäù kvacid bhraçyanti märgät tvayi baddha sauhådäh

tvayäbhiguptä vicaranti nirbhayä vinäyakänékapa mürdhnasu prabho

(garbha-stuti, 'Śrimad Bhägavata' 10.2.33)

„O Madhava! Wielbiciel nigdy nie upada ze ścieżki sadhany jak mogą upaść uczeni teoretycy czy dumne i obraźliwe osoby (zagadnienie to zostało przedyskutowane we wcześniejszym wersecie z 'Bhagavata'), ponieważ jest on związany miłością do Ciebie. O Panie! Zawsze ich chronisz, by nieustraszenie mogli kroczyć po głowach wszystkich różnych przeszkód i być pobłogosławionymi dzięki osiągnięciu służby dla Twoich lotosowych stóp.” vinäyakänékapa mürdhnasu viçeñena caranti nirbhayatvena tän eva mahä vighnavargeçän vighnakaraëärtham ägatän sopänänéva kåtvä çré vaikuëöha-padam ärohantéty arthaù. teñäm bhakti vighne hy anutäpaù syät tena ca çré bhagavato mahaté kåpä syäd iti (Vaisnava Tosani tika). „Będą kroczyć po głowach przeszkód” znaczy, że chociaż wielkie przeszkody mogą pojawić się na ścieżce awansującego wielbiciela, wielbiciel ten po prostu przejdzie po nich jakby pokonywał stopnie na schodach i w ten sposób dotrze do Śri Vaikunthy, pełnej szczęścia siedziby Boga. Innymi słowy, jeśli wielbiciel upada, bardzo żałuje tego w swoim umyśle i w rezultacie, uczucia pokory, lęku i entuzjazmu pomogą mu osiągnąć wielką łaskę Pana i być pobłogosławionym.”

Doświadczenie podczas praktyki bhajanu Radha-dasya jest nieuniknione. To jest jakby służka słyszała wzywającą ją Svamini! Jakby głos Svamini, której serce topi się ze współczucia, był namaszczony nektarem miłości, kiedy przywołuje Swoją służkę. Nie można tego osiągnąć dzięki odrobinie dobrej fortuny! Kiedy takie transcendentalne wizje (sphurti) stają się widoczne, to jest jakby działo się to naprawdę, a kiedy wizja znika,wielbiciel rozpacza z łamiącym serce głosem, będąc całkowicie zaabsorbowanym tymi wizjami. W ten sposób sączy się niezakłócony strumień doznań podczas samych wizji, jak również po ich zniknięciu. Smak sadhany praktykującego wielbiciela, również nie jest trywialny. Lecz grzesznik taki jak ja jest pozbawiony tego smaku; Intonuję, ponieważ mam określoną ilość rund do wymantrowania, lecz nie smakuję nektaru świętego imienia. Dlaczego mój bhajan ma być skończony po wyintonowaniu moich rund? Ilość powinna zależeć od smaku – to jest polecane. Wielbiciel powinien posiadać naturalną miłość do swojego bhajanu, tak jak materialista ma naturalną miłość do swojej żony, dzieci i pieniędzy. Serce powinno być wypełnione entuzjazmem; wielbiciel powinien wędrować tu i tam, wykrzykując: „Gdzie jesteś Radharani?!” Taraka brahma nama (transcendentalny smak świętego imienia) 'hare Krsna' jest w ósmym przypadku, wołaczu. Pan powinien być wzywany całym sercem poprzez intonowanie tych imion, tak jak matka wzywa swoje zagubione dziecko, lub jak mąż jest wzywany przez swoją wierną i kochającą żonę, kiedy wyjeżdża za granicę. „Jestem Twoją służką, ale nigdy Cię nie widziałam! Gdzie jesteś, w którym kuńja, czy za którym drzewem się chowasz? Proszę ukaż mi się teraz!”

dekhä diyä präëa räkho, maritechi ei dekho,

karuëä kaöäkña koro däna

doìhe sahacaré saìge, madana mohana bhaìga,

çré kuëòe kalapa taru chäya,

ämäre karuëä kori, dekhäibe se mädhuré.

tabe hoy jévana upäya

„Uratuj moje życie ukazując mi się! Zobacz, umieram! Proszę rzuć miłosierne spojrzenie na mnie! Moje życie może być uratowane tylko wtedy, kiedy ukażesz mi Swoje słodkie Ja z Madana Mohanem i Swoimi sakhiniami, stojąc w cieniu drzewa pragnień nad brzegiem Radhakunda!” Śrila Raghunatha Dasa Gosvami płacze z powodu rozłąki, zalewając swoimi łzami miłości brzeg Radhakunda. Nagle transcendentalna wizja przychodzi do niego. Svamini woła go w tej duchowej wizji: „Tulasi!” Jak słodko Ona woła! Jej głos jest jak strumień nektaru schładzający serce Tulasi, cierpiące z powodu rozłąki. Kiedy Tulasi rozgląda się, widzi stojącą przed sobą Svamini. Ile, rozświetlonych mahabhavą, łez współczucia spływa z Jej oczu, kiedy woła Swoją służkę z troskliwym sercem przepełnionym współczuciem i głosem przesyconym nektarem miłości! Ten słodki jak miód głos Svamini jest jak nektar nadziei, który Tulasi nosiła w swoim sercu przez tak długi czas: „Powiedz Mi Tulasi! Dlaczego chcesz widzieć tylko Mnie?” Śri Raghunatha dasa, w swojej duchowej świadomości, odpowiada w tym wersecie: „O Svamini! Odkąd spotkałam tę Śri Rupę Manjari, która jest Twoim miłosiernym prezentem i która otworzyła moje oczy, ucząc mnie służby dla Ciebie, zapragnęłam ujrzeć czerwoną maść ozdabiającą Twoje lotosowe stopy!”²

Śrimati Rupa Mańjari jest uosobieniem smaków służby i jest liderką wszystkich służek Śri Radhy. Jej najlepszą przyjaciółką jest Tulasi Mańjari. W swojej 'Sva Sankalpa Prakaśa Stotram', Śri Dasa Gosvami ukazuje pragnienie uczenia się wszelkiego rodzaju służb od ośmiu przyjaciółek Śri Radhiki (asta sakhi), ale same modlitwy, szczególnie modlitwy o poufną służbę dla Boskiej Pary, są bezpośrednio kierowane do lotosowych stóp Śrimati Rupy Mańjari!

samänaà nirvähya smara sadasi saàgrämam atulaà

tad äjïätaù sthitvä milita tanu nidräà gatavatoù

tayor yugmaà yuktyä tvaritam abhisaàgamya kutukät

kadähaà seviñye sakhi kusuma puïja vyajana bhäk

„O sakhi, Rupa Mańjari! Kiedy Boska Para kończy Swoją erotyczną bitwę na schadzce Kupidyna, Ich ciała łączą się podczas snu. Kiedy ja, na Ich znak, szybko podejdę do Nich i z zapałem będę Im służyć, wachlując Ich kwietnym wachlarzem?”

mudä kuïje guïjad bhramara nikare puñpa çayanaà

vidhäyärän mälä ghusåëa madhu véöi viracanam

punaù kartuà tasmin smara vilasitäny utkada manasos

tayos toñäyälam vidhumukhi vidhäsyämi kim ahaà

„Dziewczyno o księżycowej twarzy! Kiedy Boska Para zapragnie erotycznych igraszek jeszcze raz na Swoim łożu z kwiatów w kuńja pełnym brzęczących pszczół, czy wtedy zadowolę Ich, przygotowując Im w wielkim szczęściu, girlandy, kunkumę, wino z miodu i liście betel?”

W swojej 'Prarthana Giti', Śrila Narottama Dasa Thakura opisał jak praktykujący wielbiciel, który osiąga doskonałość w swojej służbie jako służka (sadhana siddha kinkari) jest przedstawiany Boskiej Parze przez Śri Rupę Mańjari:

prabhu lokanätha kobe saìge loyä jäbe; çré rüpera päda-padme more samarpibe

ei nava däsé boli çré rüpa cähibe; heno çubha kñaëa mora koto dine hobe

çéghra äjïä koriben - däsi hethä äya! sevära susajjä kärya koroho tvaräya

änandita hoiyä hiyä tära äjïä bole; pavitra monete kärya koribo tatkäle

sevära sämagré ratna thälete koriyä; suväsita väri svarëa jhärite püriyä

doìhära sammukhe lo'ye dibo çéghragati; narottamera daçä kobe hoibe emati

çré rüpa paçcäte ämi rohibo bhéta hoiyä; doìhe puna kohiben ämä päne cäiyä

sadaya hådaye doìhe kohiben häsi; kothäy päile rüpa ei nava däsé?

çré rüpa maïjaré tabe doìha väkya çuni; maïjulälé dilo more ei däsé äni!

ati namra citta ämi ihära jänilo; sevä kärya diyä tabe hethäya räkhilo

heno tattva doìhäkära säkñäte kohiyä; narottame seväya dibe niyukta koriyä

„Kiedy mój mistrz, Lokanatha Gosvami zabierze mnie ze sobą i ofiaruje mnie u lotosowych stóp Śri Rupy (Gosvami lub Mańjari)? Kiedy nadejdzie ta błogosławiona chwila w której Śri Rupa Mańjari spojrzy na mnie i nazwawszy mnie 'tą nową służką', szybko mi rozkaże: „O dasi! Podejdź tu! Szybko przygotuj parafernalia do swojej służby!”? Moje serce przepełni się radością, kiedy tak mi poleci i będę mogła służyć z czystym sercem. Będę trzymała moje parafernalia do służby na wysadzanej klejnotami tacy, napełnię złoty dzbanek pachnącą wodą i szybko podejdę do Radhy i Krsny. Kiedy Narottama Dasa osiągnie tę pozycję? Zawstydzona, będę stała za Śri Rupą, kiedy Radha i Krsna będą spoglądali na mnie, uśmiechając się i zapytają Rupę z przychylnym nastawieniem: „O Rupa! Skąd wzięłaś tę nową służkę?” Słysząc ich pytanie, Śri Rupa Mańjari powie Im: „Mańjulali Mańjari (duchowe imię Śrila Lokanatha Gosvamiego) przekazała mi tę służkę, bym mogła przyprowadzić ją do Was! Wiedząc, że jest bardzo pokorna, zaangażowałam ją w służbę dla Was!” Po wyjaśnieniu wszystkiego, Rupa zaangażuje Narottama dasa w służbę dla Nich.”

W ten sposób główna służka Śri Radhy, Śrimati Rupa Mańjari, zstąpiła na „ziemię” wraz ze Śri Caitanya Mahaprabhu w okresie Kali w postaci Śrila Rupy Gosvamiego, by nauczać przesłania o rozrywkach rasika we Vrndavanie, które zostało zatracone z biegiem czasu. Śrila Narottama Dasa Thakura śpiewa:

prema bhakti réti yoto, nija granthe suvekata

likhiyächen dui mahäçaya

yähära çravaëa hoite, premänande bhäse cite,

yugala madhura rasäçraya

„Tych dwóch świętych objawiło wszystkie ścieżki miłosnego oddania w swoich książkach. Dzięki słuchaniu tych tematów, serce pływa w ekstatycznej miłości i każdy znajduje schronienie w madhura rasie (erotycznych doznaniach).”

yugala kiçora prema, lakña bäëa yeno hema

heno dhana prakäçilo yärä

jaya rüpa sanätana, deho more prema dhana

se ratana more gole härä

„Oni objawili miłość Młodzieńczej Pary z Vrndavany, która jest czysta jak złoto stopione sto tysięcy razy. Wszelka chwała Rupie i Sanatanie! Proszę obdarzcie mnie tym skarbem miłości! Będę nosił ten skarb jak naszyjnik z klejnotów na swojej szyi!”

Śrila Rupa Gosvami podarował światu wzniosłe, naukowe pisma o rasie, książki takie jak 'Bhakti Rasamrta Sindhu' i 'Ujjvala Nilamani' w których naucza praktykujących wielbicieli o prawdach rasy (duchowych smaków), premy (miłości do Boga) i sadhany (praktyki oddania), by niektórzy, szczęśliwi praktykanci mogli zasmakować poufnych prawd o Bogu. Skomponował również modlitwy, pochwały, poezję i sztuki teatralne w których objawił duchowe smaki rozrywek Radhy i Krsny i nastrój Ich służek (mańjari bhava). Śrila Ramananda Raya, główny z wielbicieli rasika na świecie, najpierw zaprezentował te arcydzieła Śri Caitanyi Mahprabhu przy chatce Śrila Haridasa Thakura w Puri. W 'Caitanya Caritamrcie' Śri Krsna dasa Kaviraja pisze:

eto çuni räya kohe prabhura caraëe; rüpera kavitva praçaàsi sahasra vadane

kavitva nä hoy ei - amåtera dhära; näöaka lakñaëa sab siddhäntera sära

prema paripäöé ei adbhuta varëana; çuni citta karëera hoy änanda ghürëana

tomära çakti vinu jéve nahe ei väëé; tumi çakti diyä kahäo heno anumäni

Słysząc to, Ramananda Raya przedłożył do lotosowych stóp Pana: „Wychwalam poezję Rupy tysiącami ust. To nie jest poezja – to jest strumień nektaru. Zawiera wszystkie definicje dramaturgii i kwintesencję wszystkich filozoficznych konkluzji. Te cudowne opisy ukazują jego miłosną biegłość i kiedy uszy słuchają ich, doświadczają odurzenia ekstatyczną miłością. Bez Twojego upełnomocnienia, żadna żywa istota nie może przemawiać w ten sposób. Dlatego podejrzewam, że upełnomocniłeś go, by przemawiał w ten sposób!” Pan osobiście potwierdził później, że Śrila Ramananda Raya nie mylił się:

prabhu kohe - prayäge ihära hoilo milana; ihära guëe ihäte ämära tuñöa hoilo mana

madhura prasanna ihära kävya sälaìkära; aiche kavitva vinu nahe rasera pracära

sabhe kåpä kori ihäre deha ei vara - vraja lélä prema rasa varëe nirantara

„Pan powiedział: „Kiedy spotkałem go w Prayag, Mój umysł był zadowolony z jego cech. Jestem bardzo zadowolony z jego poezji wraz ze wszystkimi ozdobnikami; bez takiej poezji nie może być nauczania o rasie. Wszyscy powinni okazać mu swoje miłosierdzie i obdarzyć go tym błogosławieństwem – oby zawsze opisywał prema-rasę Vraja-lila!”

Tulasi mówi Svamini: „Dzięki łasce Rupy Mańjari jestem teraz skupiona na służbie dla Ciebie i teraz pragnę ujrzeć czerwoną maść na Twoich, podobnych lotosom, stopach! I nie tylko ujrzeć – 'samdidrksa', przyglądać się. I kiedy będę zachwycać się tą czerwoną maścią jeszcze bardziej, gdy będzie połyskiwać na czarniawym tle? Byłoby to bardzo słodkie, gdyby Twoja czerwona maść uintensywniała się na czarniawej piersi Śyama! Chcę widzieć żarliwość Twojego ukochanego do przepięknego pokolorowania Jego piersi tą maścią. Nie pragnę widzieć tylko Ciebie, również chcę widzieć Twojego Śyama, kiedy jest Twój! Chociaż naprawdę nie pragnę widzieć Śyama na mocy otrzymania schronienia u Twoich lotosowych stóp, to automatycznie będę Go również oglądać.” rädhikä caraëa reëu, bhüñaëa koriyä tanu, anäyäse päbe giridhäré (Prema Bhakti Candrikä) „Kiedy przyozdobisz swoje ciało pyłem ze stóp Śri Radhiki z łatwością otrzymasz towarzystwo Giridhari.” Takie jest poufne znaczenie słowa 'samdidrksa'. Nie ma końca strumieniowi wizji Raghunatha.³

Śri Rasika-Candra dasa śpiewa:

çuno ayi våndävaneçvari!

yei hoite vraja mäjhe, tava paricaryä käje,

niyojiyä çré rüpa maïjaré

kåpä kori du'nayane, cähilä däséra päne,

tad avadhi bäòhilo piyäsa.

tomära caraëa yuge, ujjvala alakta räge,

darçana korite abhiläña

„O Królowo Vrndavany! Posłuchaj mnie! Odkąd Śri Rupa Mańjari zaangażowała mnie tutaj we Vrajy w służbę oddania dla Ciebie, spojrzawszy miłosiernie na tę służkę Swoimi oczami, moje pragnienie ujrzenia wspaniałej maści na Twoich lotosowych stopach ogromnie wzrosło!”

tribhuvane anupama, çyämarüpa manorama,

tähä heri yoto sukha päi.

tähe yadi läge tava, yävakera cihna lava,

daraçane sukha adhikäi.

„Kiedy ujrzę ślady maści na Twoich podeszwach, będę odczuwać nawet większą rozkosz, niż po ujrzeniu pięknej postaci Śyama, która nie ma sobie równych w trzech światach!”

.

1Do tego miejsca komentarz Śri Ananda Gopala Gosvamiego.

2Do tego miejsca komentarz Śri Ananda Gopala Gosvamiego.

3Ta rozrywka jest opisana przez Śrila Ananda Gopala Gosvamiego.