Vilapa kusumańjali 15

 

WERSET 15:

YADÄ TAVA SAROVARAÀ SARASA BHÅÌGA SAÌGHOLLASAT

SARORUHA KULOJJVALAÀ MADHURA VÄRI SAMP¶RITAM

SPHUÖAT SARASIJÄKÑI HE NAYANA-YUGMA SÄKÑÄD VABHAU

TADAIVA MAMA LÄLASÄJANI TAVAIVA DÄSYE RASE

yadä - kiedy; tava - Twoje; sarovaraà - jezioro; sarasa - brzęczące; bhåìga - pszczoły; saìgha - mnóstwo; ullasat - szczęśliwy; saroruha - lotosy; kula - wiele; ujjvalaà - jaśniejące; madhura - słodkie; väri - woda; sampüritam - wypełnione; sphuöat - kwitnące; sarasija - lotosy; akñi - oczy; he - O!; nayana - oczy; yugma - para; säkñäd - bezpośrednio; vabhau – pojawić się; tadä - wtedy; eva - tylko; mama - moje; lälasä - pragnienie; ajani – pojawić się; tava - Twoja; eva - tylko; däsye - służba; rase – duchowy smak.

Dziewczyno o oczach jak rozkwitające lotosy (Radhe)! Kiedy moje oczy bezpośrednio ujrzały Twoje jezioro (Radhakunda), wypełnione słodką wodą i lotosami obleganymi przez przyjemnie brzęczące pszczoły, wtedy naprawdę zapragnąłem smakować nektar służby dla Ciebie!

Komentarz: We wcześniejszym wersecie, Śri Raghunatha dasa modlił się do Śrimati, by mógł chociaż raz ujrzeć Jej lotosowe stopy nasmarowane czerwoną maścią i w tym wersecie modli się o prawdziwą służbę dla tych, nasmarowanych maścią, lotosowych stóp, poczuwszy wielkie pragnienie pełnienia tej służby. „O Radhe o lotosowych oczach! Odkąd ujrzałem Twoje jezioro, rozwinąłem pragnienie pełnienia służby dla Ciebie!” Śri Radhakunda jest bezgranicznie pięknym klejnotem koronnym Vrajy, Sarasi Priyaji, które jest najdroższe tym, dla których wszystkim jest służba dla lotosowych stóp Śri Radhiki.

kuëòera mädhuré heno rädhära mädhurimä; kuëòera mahimä yeno rädhära mahimä

sei kuëòe eka bära yei kore snäna; täre rädhä sama prema Kåñëa kore däna

{C.C. Madhya 18, 11-10}

„To kunda jest słodkie jak słodycz Radhy i to kunda jest wspaniałe jak wspaniałość Radhy. Śri Krsna obdarza miłością równą miłości Radhy, każdego, kto choć raz wykąpie się w tym kunda.” Tylko doświadczeni vaisnavowie rozumieją głębię uczuć „posiadania” wielbicieli praktykujących Radha-nistha (tych, którzy są całkowicie lojalni wobec Radhiki), którzy kochają Priyaji całymi swoimi sercami i którzy ofiarowali swoje serca u Jej lotosowych stóp, poprzez Śri Radhakunda. To tutaj Śri Śri Radha Madhava wiecznie odgrywają Swoje południowe rozrywki i nie ma innego miejsca tak drogiego Im jak to. Kunda jest związane ze Svamini jako nieróżne od Niej, więc wraz z kunda, ci wielbiciele, którzy podporządkowali się Jej, widzą lila. Śripada mówi: „Kiedy ujrzałem piękno Twojego jeziora, rozwinąłem pragnienie służenia Tobie!” Brzegi Radhakunda są naprawdę cudowne: Tam są boskie drzewa Kadamba, Campaka, Kunda, Śiriña, Ketaki i Kiàśuka jak również piękne pnącza Lavanga (goździki), Jati, Yuthi i Madhavi. Jest tam wiele gatunków pachnących kwiatów i papugi Śuka i Śarika siedzą na gałęziach drzew, śpiewając słodkie piosenki (rasa-gana) o Radhice i Madhavie. Kukułki śpiewają w piątej nucie i pszczoły brzęczą, mnóstwo ptaków świergocze, a pawie rozpościerają swoje pióropusze, kiedy słodko tańczą i pohukują: 'ke ka'. Wielkie gałęzie drzew, upiększające wszystkie brzegi kunda, są wysadzane gęsią skórką ekstazy, którą ukazują w postaci swoich sęków i ronią łzy zachwytu w formie miodu tryskającego z ich kwiatów. Woda wypełniająca Radhakunda i Śyamakunda, słodka i pokryta wieloma kolorowymi lotosami, nie jest w rzeczywistości wodą, jest to wspaniały, duchowy, erotyczny smak rozrywek Radhy i Madhava! Te rzeczy mogą być widziane tylko duchowymi oczyma, które są namaszczone balsamem miłości. Materialiści nie mogą widzieć tego takim, jakim to jest. W antar daśa (wewnętrznej świadomości) praktykujemy lilamaya bhakti (oddanie przesycone transcendentalnymi rozrywkami).

doìhära ujjvala madhura ye rasa varëa viparyaya kori;

bhakte sukha dite rahasya sahite äche sara näma dhari

e käraëa bhakta sara kori vyakta se rase koriyä snäna;

kåñëera kåpäya rädhä sama prema läbha kore bhägyavän

çré Kåñëa yokhon rädhä daraçana lägi utkaëöhita hoy;

sakala upäya viphala hoiyä rädhäkuëòäçraya loy

tat käle rädhära päya daraçana emati kuëòa prabhäva;

rädhära-o temati çyämakuëòäçraye Kåñëa saìga hoy läbha

„Sylaby 'ra-sa' oznaczają słodką, cudowną miłość Boskiej Pary Radhy i Krsny, i kiedy te sylaby zostaną przestawione, otrzymujemy słowo 'sa-ra', czyli jezioro. Ten sekret sprawia wielbicielom wielką radość. W ten sposób wielbiciele objawiają 'sara' (jezioro), dzięki kąpieli w tej 'rasa' i poprzez łaskę Krsny, zostają pobłogosławieni miłością do Krsny, która jest równa tej, którą posiada Śri Radha. Kiedy Krsna pragnie zobaczyć się z Radhą, a wszystkie Jego wysiłki zawiodły, przyjmuje schronienie w Radhakunda. W tym momencie otrzymuje audiencję Radhy, dzięki mocy kunda. W ten sam sposób Radha, również przyjmuje schronienie Śyamakunda i otrzymuje towarzystwo Śri Krsny.”

Przecudne lotosy, lilie i kwiaty Kahlara pokrywają słodkie wody kunda, otoczone przez brzęczące pszczoły, które są odurzone ich zapachem. Pierś (powierzchnia) kunda również unosi wiele pięknych królewskich łabędzi i żurawi, które śpiewają piękne pieśni. Kiedy Krsna widzi to Radhakunda, przypomina Sobie Śri Radhikę, a kiedy Śri Radhika widzi Śyamakunda, Ona podobnie pamięta o Krsnie. Kunda jest związane ze Śri Radhą pod każdym względem i kiedy Raghunatha opisuje w jaki sposób widzi kunda, jednocześnie opisuje samo-zamanifestowane rozrywki, które się tam odbywają. W południe Śrila Raghunatha Dasa Gosvami z niepokojem płacze głośno z tęsknoty, siedząc nad brzegiem Radhakunda, kiedy nagle postrzega jedną, bardzo słodką rozrywkę: widzi Radhę i Krsnę pryskających się wodą. Przegrany w grze na pryskanie, musi dać nagrodę zwycięzcy. Kundalata jest sędzią, a nagrodą jest nektar z ust (pocałunki) przegranego. Najpierw Radhika chlapie Krsnę. Jak piękne są Jej oczy!

taà siñeca kara-paìkaja koñaiù sämbubhiù samaëi kaìkaëa ghoñaiù

väruëästram eva tat kusumeñor atyasahyam abhavad vijigéñoù

çaçlathe bhagavaté vanamälä hära yañöir apatat suviçälä

eka eva balavän priya dehe kaustubhaù paribhavaà na viñehe

(Krsnahnika Kaumudi 4/146, 149)

„Jak słodko wysadzane klejnotami bransoletki pobrzękują dookoła Jej, podobnych pręcikom lotosów, rąk! Jakby Kupidyn chciał pokonać Krsnę Swoim wodnym pociskiem! Tego dla Krsny jest już za wiele! Jego girlanda z boskich, leśnych kwiatów poluzowała się, naszyjnik z wielkich pereł zerwał się, a Jego kij wypadł Mu z ręki; tylko Jego potężny klejnot Kaustubha wytrzymuje te strumienie wody bez skargi!” Iśvari myśli, że delikatny Śyamasundara nie wytrzyma, jeśli będzie pryskać Mu w oczy, dlatego tego nie robi, lecz bezwzględny Śyama, pragnąc zwycięstwa, chlapie Sukumari (delikatna Radhika) w oczy bardzo mocno, mówiąc: „Priye! Zobaczmy, czy to wytrzymasz!”

sahyatäm ayam ayaà mama päthaù seka ity atha nigadya sa näthah

preyasé vadana eva saharñaù sasmitaà sarasam ambu vavarñaù

(Krsnähnika Kaumudi 4,150)

Tulasi obserwuje jak Radha i Śyama prowadzą wielką wodną bitwę z brzegu kunda. Sakhinie krytykują Śyama, mówiąc: „Śyama! Nie chlap Naszej Sakhi w ten sposób! Czy Ona robiła tak Tobie? Zobacz jak Ona bardzo cierpi!”, ale Śyama nie słucha. Jego chlapanie doprowadza Ją do szału i chociaż zwykle jest bardzo spokojna, odpowiada tym samym. Co Sukumari (delikatna dziewczyna) może zdziałać przeciwko tak potężnemu przeciwnikowi? Śri Lilaśuka (Bilvamangala Thakura) określa Krsnę jako 'ananda' (ekstaza), a na ustach tej anandy rozkwita uśmiech śringara-rasy (erotycznego smaku). On nie bawi się w inne gry poza zabawami śringara rasy. Rasamaya Krsna i Rasamayi Radha spryskują się wzajemnie, niczym innym, tylko rasą, podczas Swoich rasa-krida (rozkosznych zabaw) i wielbiciele, którzy są skupieni na smarana, są ciągle spryskiwani słodkim smakiem tej rasa-kridy. W tych rozrywkach można uczestniczyć tylko w svarupaveśi. Kiedy umysł wraca do zewnętrznego świata, ta svarupaveśa znika, dlatego Śrila Narottama dasa Tahakura śpiewa: sädhana smaraëa lélä, ihäte nä koro helä, käya mane koriyä susära „Nie lekceważ praktyki lila smarana; uczyń ją centrum wszystkiego dla swojego ciała i umysłu!” Naturą tych transcendentalnych rozrywek jest przyciąganie umysłu do czyjejś siddha svarupy. Ta święta chciwość, która jest jedynym i kluczowym warunkiem wstąpienia do raganuga bhakti, jest również przebudzeniem objawień tych transcendentalnych rozrywek. Kiedy szczęśliwy wielbiciel słucha o słodyczy tych uczuć, ta święta chciwość budzi się w jego sercu.

tat tad bhävädi mädhurye çrute dhér yad apekñate

nätra çästraà na yuktià ca tal lobhotpatti lakñaëam

(Bhakti Rasämåta Sindhu 1.2.292)

„Definicja narodzin transcendentalnej chciwości jest taka, że kiedy ktoś słucha o słodyczy nastrojów i rozrywek Krsny i Jego wielbicieli z Vrajy, osoba taka zostaje przyciągnięta do punktu w którym nie jest więcej podatna na instrukcje pism objawionych, ani na logiczne argumenty.” Doświadczenie przyjdzie automatycznie podczas słuchania o tych słodkich nastrojach. Te tematy zniszczą cielesną świadomość i będą odżywiać siddha svarupę. Osoba, która staje się pożądliwa po słuchaniu tych tematów jest pozbawiona pomyślności. Śri Śuka Muni mówi: „Te tematy o miłosnych sprawach Radhy i Madhava uleczą chorobę serca zwaną pożądaniem i pobłogosławią słuchacza najwyższym możliwym oddaniem do Pana (którym jest bez wątpienia mańjari bhava).”¹

Śyama klaszcze Swoimi dłońmi i mówi: „Przegrałaś! Jesteś pokonana! Daj Mi Moją nagrodę! Jestem zwycięzcą!” Ale nikt, nawet papugi na drzewach, nie wychwala Krsny. Wszystkie stworzenia we Vrajy współczują Radhice. Jak piękne są oczy Svamini, kiedy Śyama trzyma Ją za szyję! Chociaż Jej oczy są wypełnione wodą, wciąż ma je otwarte. Śri Raghunatha dasa zwraca się tu do Niej jako 'sphutat sarasijäksi': dziewczyny o rozkwitających jak lotosy oczach! Jej oczy są lekko zaczerwienione od wody, chociaż zazwyczaj są porównywane przez maha janów do niebieskich lotosów.

alasa locana heri kajare ujala; jale bosi tapa kore nila utapala

„Kiedy widzą omdlałe, ozdobione kreską oczy Radhiki, niebieskie lotosy siadają na wodzie i spełniają pokuty (by być tak pięknymi jak te oczy).” indivara vara garava garäsita khaïjana gaïjana nayanä „ Te oczy (Radhiki) pokonują dumę najwspanialszych, niebieskich lotosów (w kolorze) i pliszek (w płochości).” Jakże przebojowy jest nasz Nagara! Kiedy odbiera Swoją nagrodę (pocałunków), Svamini, chcąc widzieć, co On właściwie robi, nie zamyka całkowicie Swoich oczu, lecz trzyma je lekko otwarte. I kiedy Śyama kończy odbieranie Swojej nagrody, Svamini nurkuje pod wodę, będąc zawstydzoną przed Swoimi przyjaciółkami. Nikt nie zauważył, gdzie Ona popłynęła. W kunda unoszą się na wodzie lśniące czerwone, niebieskie, białe i złote lotosy (saroruha kulojjvalam) i Svamini skrywa się w skupisku złotych lotosów, gdzie nikt Jej nie widzi (ponieważ Jej twarz również przypomina wyglądem złoty lotos). padme mukhe nä päri cinite (C.C.) Nagle pszczoły zostają przyciągnięte do Jej wyjątkowego zapachu i zostawiają wszystkie pozostałe lotosy i zlatują się do Jej twarzy, słodko i rozkosznie brzęcząc (sarasa bhrnga sanghollasat). W międzyczasie sakhinie mówią Śyamowi: „Co zrobiłeś naszej sakhi? Idź i szukaj Jej!” Nasz Bohater widzi wiele pszczół brzęczących dookoła złotych lotosów, więc idzie tam i łapie Śrimati. Sakhinie również tam podchodzą. Śyama przechwala się: „Priye! Gdybym się tak schował, Ty i Twoje przyjaciółki nigdy by Mnie nie znalazły!” Svamini dumnie odpowiada: „O tak? Dobrze więc, ukryj się! Z pewnością Cię znajdę!” Śyamasundara nurkuje w kierunku skupiska niebieskich lotosów. Szukając Go, Svamini zauważa, że małpy, które siedzą na gałęziach drzew, zwisających nad kunda, wpatrują się w tę gromadę niebieskich lotosów. Wie, że Śyama musi się tam ukrywać, więc idzie tam i łapie Go. Następnie płynie przez głębokie kunda, trzymając Śyama za kark. tiìho Kåñëa kaëöha dhari, bhäse jalera upori, gajotkhäte yaiche kamaliné (C.C.) „Ona płynie w wodzie, trzymając Krsnę za szyję jak żeński lotos zerwany przez słonia.” Całe kunda jest rozświetlone słodkim, cielesnym blaskiem Radhy i Śyama. Jakże szczęśliwe jest kunda, mając swoją Iśvari pływającą po jej powierzchni! Tulasi jest całkowicie pochłonięta oglądaniem słodkiej rozrywki. Jak wiele radości ukazuje woda, robiąc wielkie fale! madhura vari sampuritam. Jak słodka jest ta rozrywka! Tulasi Mańjari nie posiada się z ekstazy, kiedy ją widzi. Nagle duchowa wizja znika i mając ją w pamięci, mówi: „Mój umysł został zanurzony w duchowym smaku służby dla Ciebie, kiedy moje oczy bezpośrednio ujrzały Twoje kunda.”² W swoim 'Radhakundastakam' {5}, Śri Raghunatha dasa potwierdził, że pnącze pragnienia miłości do Krsny, nawet osoby pogrążonej w ignorancji i nie posiadającej kwalifikacji, która spełnia służbę dla Radhakunda, kąpiąc się w nim, mieszkając przy nim, oglądając i dotykając je, rozkwitnie i przyniesie owoc służby dla Radhy:

api jana iha kaçcid yasya sevä prasädaiù praëaya suralatä syättasya goñöhendra sünoù

sapadi kila mad éçä däsya puñpa praçasyäs tadati surabhi rädhäkuëòam eväçrayo me

Taka jest niepojęta moc oglądania i dotykania Radhakunda. „Kiedy ujrzałem słodycz Twojego kunda, zostałem przyciągnięty do służby oddania dla Ciebie. Nie pragnę więcej niczego innego. Oby to przepięknie pachnące i wspaniałe Radhakunda stało się moim jedynym schronieniem!” Śri Haripada Śila śpiewa:

vikasita paìkajäkñi çuno vinodini; ye mora lälasä präëe kohitechi ämi

rädhä sama rädhäkuëòa ati manohara; phuöiyäche nänä jäti kamala nikara

sarovara paripürëa amåta salile; bhramarä bhramaré guïje padma dale dale

daraçane pulakita mora tanu mana; lälasä jägilo rädhä caraëa sevana

viläpa kusumäïjali korile smaraëa; haripada premäìkura hoibe udgame

„O Vinodini, z rozkwitającymi jak lotosy oczyma! Proszę posłuchaj o pragnieniu mojego serca! Śri Radhakunda, które jest tak wyjątkowo czarujące jak Sama Śri Radha, jest wypełnione wieloma gatunkami kwitnących kwiatów. To jezioro jest wypełnione wodą, która jest jak nektar i lotosami, które przyciągają roje brzęczących pszczół do każdego ze swoich płatków. Mój umysł i ciało są oszołomione, kiedy to widzę i kiedy rozbudziło się we mnie pragnienie służenia lotosowym stopom Radhiki. Kiełek premy rodzi się w sercu Haripada, kiedy rozpamiętuje 'Vilapa Kusumańjali.”

.

1Zobacz ostatni werset 'Rasa-pańcadhyaya' ze 'Śrimad Bhagavata' (vikriditam vrajavadhubhih itd., werset 10.33.40 i komentarz do niego, autorstwa Śri Jivy Gosvamiego).

2Ostatni paragraf autorstwa przez Śri Ananda Gopala Gosvamiego.