Vilapa kusumańjali 18

 

WERSET 18

PRANÄLIM KILÄLAIR BAHUBHIR ABHISANKSÄLYA MADHURAIR

MUDÄ SAMMÄRJA SVAIR VIVRTA KACAVRNDAIH PRIYATAYÄ

KADÄ BÄHYÄGÄRAM VARA PARIMALAIR DHUPA NIVAHAIH

VIDHÄSYE TE DEVI PRATI-DINAM AHO VÄSITAM AHAM

praëäléà - toaleta; kélälaiù - wodą; bahubhiù – dużą ilością; abhisaìkñälya – dokładnie spłukać; madhurair - słodką; mudä – w wielkim szczęściu; saàmärja - wytrzeć; svaiù - własnymi; vivåta - otwarty; kaca-våndaiù - włosami; priyatayä – uważając ją za bardzo drogą; kadä - kiedy; bähyägäraà - ubikacja; vara - wspaniale; parimalaiù - zapachami; dhüpa - kadzidło; nivahaiù – dużą ilością; vidhäsye - zrobię; te - Twoją; devi - O Bogini!; prati - każdego; dinam - dnia; aho - Och!; väsitam -wyperfumować; aham - ja.

O moja Bogini! Kiedy będę mogła z radością, po spłukaniu Twojej toalety słodko pachnącą wodą i wytarciu jej z miłością, moimi rozpuszczonymi włosami, uważając ją za bardzo mi drogą, codziennie sprzątać Twoją ubikację, pachnącą przyjemnymi kadzidłami?

Komentarz: Modlitwa otwiera kajdany łaski Pana. We wcześniejszym wersecie Śri Raghunatha dasa miał wizję bardzo słodkiej rozrywki w swojej svarupaveśi. Svamini zrobiła Tulasi Mańjari Swoją służką, naznaczoną świeżymi symbolami szczęścia z czerwonej maści, która zdobi Jej lotosowe stopy, a kiedy ta wizja znika, Raghunatha uważa swoje życie za bezużyteczne. W ten sposób Svamini bawi się w chowanego ze Swoimi służkami, czasami znikając i znowu się ukazując. To jest jak następujące po sobie rozświetlania i zacieniania transcendentalnego szczęścia i nieszczęścia, które są nurtem życia dla kochającego wielbiciela. çuddha prema sukha sindhu, päi tära eka bindu, sei bindu jagata òubäya (C.C.) „Nawet jedna kropla z oceanu szczęścia czystej miłości zalewa świat.” Pomimo że Śri Raghunatha zawsze pływa w tym, pełnym szczęścia oceanie, wciąż cały czas rozpacza z powodu boskiej miłości. Śri Radha jest uosobieniem pełni miłości, jednak wielbiciel wciąż odczuwa wielki ból, podczas stałego postrzegania Jej w snach, smarana i wizjach! To jest wyjątkowość Vraja-premy. Pamiętając tę premę, poeta powiedział: boòo vedanära moto bejecho he, tumi ämära präëe! „Oznajmiłaś mi to w bardzo bolesny sposób, ale jesteś moim prawdziwym życiem!” Pomimo tego ta agonia jest szczególnym rodzajem transcendentalnego szczęścia, dlatego acaryowie zakwalifikowali ją jako rasę. Ci, którzy wędrują w królestwie ekstatycznej miłości, znają znaczenie tego. Kiedy wizja znika, Raghunatha robi się bardzo niespokojny: udvege divasa nä yäya, kñaëa hoilo yuga-sama, varñära megha präya açru variñe nayana (C.C.) „Z powodu tego niepokoju dzień się nie kończy. Chwila wydaje się wiekiem i łzy płyną z moich oczu jak potok deszczu z chmury monsunowej.” Taki jest stan Śri Raghunatha dasa; bez osobistej służby dla Śrimati, uważa świat za pusty i dlatego płacze i zawodzi w wielkim bólu. Jego serce tęskni za kinkarya rasą (smakiem służby) dla Śri Radhy.

Nagle słodka wizja przychodzi do Śri Raghunatha: Widzi się na tarasie domu Śri Radhy w Jej siedzibie w Javacie w swojej duchowej postaci jako Tulasi Mańjari. Jest ranek, ale Śrimati wciąż śpi w Swojej sypialni, zmęczona Swoimi miłosnymi, nocnymi rozrywkami ze Śri Krsną. Na początek Śrimati Rupa Mańjari życzliwie daje Tulasi poślednią służbę. Służba oddania jest wszystkim, począwszy od najbardziej podrzędnych służb. Jest lato i Tulasi zaczyna spłukiwać toaletę Śrimati, dużą ilością zimnej wody, pozwalając jej spłynąć odpływem. Następnie rozplątuje swoje włosy i wyciera ubikację do czysta, swoimi rozpuszczonymi włosami, myśląc: „Dlaczego mam posprzątać to miejsce tylko swoimi rozpuszczonymi włosami? Byłoby lepiej gdybym wytarła je moim życiem!” To jest ubikacja Praneśvari, dlatego ta służba również jest tak droga wielbicielom jak ich życie. Szczęśliwi sadhakowie zawsze smakują te wspomnienia. To jest zarazem ścieżka jak i cel. mahajanowie mówią:

sädhana ekhäne, siddhi-o ekhäne,

bhävera gocara se,

ekhäne tä yadi, dekhite nä päo,

marile dekhibe ke

„sadhana (praktyka) jest tutaj (w tym świecie) i siddhi (doskonałość) jest tutaj i można to postrzec na poziomie bhavy. Jeśli nie widzisz tutaj Krsny (z powodu braku bhavy), to jak Go zobaczysz w chwili śmierci?” Umysł wielbiciela, który jest skupiony na smarana idzie do królestwa lila i smakuje tam rozrywki tak żywo, jakby były postrzegane bezpośrednio. siddha deha cinti kore tähäi sevana; sakhébhäve päy rädhä-kåñëera caraëa (C.C.) „Myśl o swojej służbie oddania w swoim siddha deha (ciało duchowe), w ten sposób osiągniesz lotosowe stopy Radhy i Krsny w nastroju sakhiń.” mahajanowie mówią, że każda bez wyjątku dusza jest uprawniona do pełnienia służby dla Śri Radhy i dzięki wpływowi przebywania w towarzystwie tych mahajanów, czysta świadomość Boga spontanicznie manifestuje się w czystej duszy. sei gopé bhävämåta yära lobha hoy (C.C.) „Każdy, kto zaczyna pożądać tego, pełnego nektaru, nastroju gopiń...” Te osoby są szczęśliwymi duszami, które osiągnęły łaskę podobnie myślących, wielkich wielbicieli rasika. Najpełniejszą manifestacją oddania jest gopi-bhava, ponieważ gopinie są zadedykowane wyłącznie sprawianiu przyjemności Śri Krsnie. Ta gopi-bhava jest skarbem praktyki czystych, podobnych łabędziom wielbicieli i kulminacją tej sakhi-bhavy jest mańjari-bhava. Dzięki podążaniu śladami wiecznie doskonałych wielbicieli, którzy należą do wewnętrznej energii Pana, można osiągnąć poufną nikuńja-sevę dla Śri Radhy i Madhava.

W swojej svarupaveśi, Śri Raghunatha, jako Tulasi, jest teraz rozkosznie zaangażowany w spłukiwanie i wycieranie ubikacji Śrimati, swoimi rozpuszczonymi włosami. Jakże intensywne są jej uczucia 'posiadania'. „To jest ubikacja mojej Pani i jest droższa mi, niż miliony żyć! Muszę ją wytrzeć moimi włosami, bo czym innym? Gdybym mogła wytrzeć ją moimi własnymi powietrzami życia, to by było nawet lepsze!” Jak bardzo ta służka jest obiektem łaski Svamini! Ona spełnia tak poślednią służbę swoimi własnym włosami.

Śri Lokanatha Gosvami przysiągł nie dać mantry (inicjacji) nikomu, ale wykonując poślednią służbę codziennego uprzątania jego odchodów z ubikacji z wielką miłością, Śrila Narottama Dasa Thakura osiągnął jego łaskę. Wszyscy wiedzą jak na skutek tego, Lokanatha Gosvami był zmuszony spuścić swoją przysięgę z nurtem szczerej, podrzędnej służby pełnionej przez Śrila Narottama. Podobnie służka jest obiektem łaski Śrimati Radharani, kiedy perfumuje Jej ubikację kadzidłami aguru, będąc podobnie podporządkowaną i szczerą. Kiedy Tulasi bierze kadzidło w swoją rękę, wszystko znika i Raghunatha dasa żarliwie modli się o tę służbę:

sumadhura jala räçé koriyä siïcana; snänägära praëälikä kori prakñälana

priya jïäne mora ei keçera kaläpe; sammärjita koribo ye ei praëälike

jväliyä sugandhi dhüpa hari guëa gäne; suväsita koribo go se bähya bhavane

prati dina ei sevä koriyä niyama; kobe vä koribo ämi kori nivedana

däsa gosväméra e prärthanä madhura rasäla; prätaù käle haripada cinta cirakäla

„Spryskuję i spłukuję muszlę toaletową słodką wodą i wycieram ją włosami mojego rozpuszczonego warkoczu, gdyż jest mi bardzo drogą. Wypachnię ubikację żarzącymi się, pachnącymi kadzidłami, śpiewając chwały Hari. Kiedy będę mogła pełnić tę służbę codziennie jako stałą praktykę? O to się pokornie modlę! Śri Haripada Śila zawsze rano myśli o tych słodkich i smakowitych modlitwach Dasa Gosvamiego.”

.