Vilapa Kusumańjali 22

 

WERSET 22

PÄNIYAM CINAVASTRAIH ŚAŚIMUKHI ŚANAKAIH RAMYA MRDVANGAYASTER YATNÄD UTSÄRYA MODÄD DIŚI-DIŚI VICALAN NETRA MINÄŃCALÄYÄH ŚRONAU RAKTAM DUKÜLAM TAD

APARAM ATULAM CÄRU NILAM ŚIRO'GRÄT SARVÄNGESU PRAMODÄT PULAKITA VAPUSÄ KIM MAYÄ TE PRAYOJYAM

pänéyaà – woda do picia; céna – cienki, delikatny jedwab; vastraiù - ubraniami; çaçimukhi – dziewczyna o księżycowej twarzy; çanakaiù - stopniowo; ramya - piękne; mådu - delikatne; aìga-yañöeù – części ciała; yatnät – z uwagą; utsärya - wycierać; modät – z radości; diçi diçi - dookoła; vicalan - poruszając; netra - oczy; ména - rybie; aïcaläyäù - kąciki; çroëau – na biodrach; raktaà - czerwona; dukülaà – jedwabne ubranie; tad - to; aparam - inny; atulaà - niezrównanie; cäru - piękne; nélaà - niebieskie; çira - głowa; agrät – od góry; sarväìgeñu – przez całe ciało; pramodät – w ekstazie; pulakita – ciarki; vapuñä – z ciałem; kià - co; mayä – przeze mnie; te - Ciebie; prayojyaà - powodu.

„O Śaśimukhi (dziewczyno o księżycowej twarzy)! Czy mogę, po wykąpaniu Cię, ostrożnie wytrzeć wodę cienkimi ręcznikami z Twojego ciała, kiedy kąciki Twoich rybich oczu radośnie rozglądają się dookoła i wtedy, z gęsią skórką ekstazy na ciele, po zakryciu Twoich bioder czerwoną, jedwabną spódniczką, będę mogła okryć Twoje ciało, od stóp do głów, niezrównanie pięknym, niebieskim sari?”

Komentarz: W swojej svarupaveśi Śri Raghunatha dasa doświadcza wspaniałej wizji. „Oby maya, w formie cielesnej świadomości, nie odciągnęła mojego umysłu od lotosowych stóp mojego ukochanego bóstwa!” Maya blokuje pamiętanie o ukochanym bóstwie. hoiyä mäyära däsa, kori nänä abhiläña, tomära smaraëa gelo düre (Prärthanä) „Jako sługa mayi pragnę innych rzeczy i już nie pamiętam o Tobie!” Pisma i wielcy nauczyciele mówią, że raga-wielbiciel musi skupić się wyłącznie na swojej svarupaveśi:

rägera bhajana patha, kohi ebe abhimata, loka veda sära ei väëé

sakhéra anugä hoiyä, vraje siddha deha päiyä, ei bhäve juòäbe paräëi

(„Prema Bhakti Candrikä”)

„Teraz powiem ci jaka jest moja opinia na temat spontanicznej ścieżki oddania. Te słowa są kwintesencją wiedzy potocznej i nauk Wed. Jeśli będziesz podążał śladami sakhiń, osiągniesz duchowe ciało we Vrajy. W ten sposób usatysfakcjonujesz swoje ja.” Nic innego poza tym nie może usatysfakcjonować serc Gaudiya Vaisnavów! Nikt nie może osiągnąć doskonałości, będąc pochłoniętym cielesną świadomością. Pomimo że Śri Sanatana Gosvami był klejnotem koronnym uczonych, wciąż pokornie zasięgał opinii Śriman Mahaprabhu:

ke ämi, kene ämäya järe täpa-traya? ihä nähi jäni ämi - kemone hita hoy

sädhya sädhana tattva puchite nä jäni; kåpä kori sab tattva kohoto äpani

{C.C.}

„Kim jestem? Dlaczego doświadczam trojakiego rodzaju cierpień? Nie wiem, co jest dla mnie dobre. Pytam Cię, bo nie wiem, jakie są środki do osiągnięcia celu i co jest tym celem? Proszę, objaśnij mi osobiście wszystkie te prawdy!” Śriman Mahaprabhu udzielił następującej, prostej odpowiedzi:

jévera svarüpa hoy - kåñëera nitya däsa;

kåñëera taöasthä çakti - bhedäbheda prakäça

{C.C.}

„Konstytucjonalną funkcją duszy jest bycie wiecznym sługą Krsny. Dusza jest graniczną energią Krsny, różną od Krsny i tożsamą z Krsną.”

Kåñëa nitya däsa jéva tähä bhuli gelo; sei doñe mäyä tära goläya bändhilo

täte Kåñëa bhaje kore gurura sevana; mäyä jäla chuöe, päya kåñëera caraëa

„Żywa istota jest wiecznym sługą Krsny, lecz zapomniała o tym i za ten błąd maya złapała ją za kark. Jeśli jednak dusza czci Krsnę i służy stopom guru, sieć mayi rozpada się i taka dusza osiąga lotosowe stopy Krsny.” Jednak aspiracje Gaudiya Vaisnavów nie zostaną spełnione, dopóki nie będą czcić Śri Radhy i dopóki nie osiągną Jej lotosowych stóp. Śri Raghunatha płonie wyłącznie w ogniu rozłąki ze Śri Radhą. Nie ma innego schronienia poza lotosowymi stopami Śri Radhy.

bhajämi rädhäm aravinda-neträà smarämi rädhäà madhura smitäsyäm

vadämi rädhäà karuëä bharärdräà tato mamänyästi gatir na käpi

(„Viśäkhänandada Stotram” - 131)

„Czczę lotosooką Radhę, pamiętam o słodkim uśmiechu Radhy i mówię o Radhice, która jest przepełniona współczuciem. Z tego powodu nie istnieje dla mnie inne schronienie.”

Śri Gauranga zaakceptował Raghunatha dasa jako jednego ze Swoich drogich uczniów, ofiarowując mu Swój naszyjnik z korali guńja i Swój kamień ze Wzgórza Govardhana, sprawiając, że Raghunatha pomyślał: çilä diyä gosäi more samarpilä govardhane; guïjä mälä diyä sthäna dilä rädhikä caraëe (C.C.) „Dając mi ten kamień, Pan ofiarował mnie Wzgórzu Govardhana, a podarowując mi ten naszyjnik z korali guńja, posadził mnie u lotosowych stóp Radhiki.” Kiedy w ten sposób Raghunatha rozpamiętuje łaskę Pana, z wielką tęsknotą płacze za swoją Praneśvari. Nie ma końca jego pełnym tęsknoty lamentom, ponieważ te rozrywki są wieczne. Szczęśliwy wielbiciel może słyszeć lamentującego z powodu rozłąki Raghunatha dasa na brzegu Śri Radhakunda nawet dziś! Kiedy dźwięki pełnego pasji, materialnego świata cichną w głębi nocy, żałosna ragini tych płaczów, dźwięczy na strunowym instrumencie czułego serca wielbiciela. Dzięki łasce Śri Caitanyi Mahaprabhu, jednym, który szalał z miłości do Śri Radhy, był Śri Raghunatha Dasa Gosvami, a drugim, który szalał z miłości do Niej, był Śri Prabodhananda Sarasvati. Błąkają się po Vrajy, zawodząc: „Gdzie jesteś Radharani?”¹ Nasz Raghunatha dasa pragnie ujrzeć swoją Iśvari nad brzegami Jej słodkiego kunda:

taöa madhura nikuïje çräntayoù çré sarasyäù

pracura jala vihäraiù snigdha våndaiù sakhénäm

upahåta madhu raìgaiù päyayat tan mithas tair

vrajabhuvi nava yünor dvandva ratnaà didåkñe

„Pragnę ujrzeć podobną do klejnotu, młodzieńczą Parę z Vrajy, zmęczoną Swoimi intensywnymi zabawami w wodzie w Ich pięknym jeziorze, kiedy Ich drogie przyjaciółki serwują Im miodowe wino w pięknym zagajniku nad brzegami (Radhakunda) i kiedy Oni wzajemnie częstują się tym winem.”²

W swojej svarupaveśi, Śri Raghunatha dasa wyciera Śrimati cienkim ręcznikiem. Opętany transcendentalną chciwością, Śri Raghunatha określa wodę do kąpieli Śri Radhiki jako 'paniya', co znaczy 'woda do picia'. Nie tylko wody Jamuny są paniya, lecz również woda do kąpieli Śrimati. Dlaczego ta woda jest tak bardzo pożądana przez kinkarinie? Ponieważ każda jej kropla jest przesiąknięta maha bhavą Radhiki. W najwyższym szczęściu, Tulasi wyciera te krople z boskiego ciała Śri Radhiki cienkimi, białymi ręcznikami, które wyglądają jak białe, jesienne chmury wchłaniające perły (krople wody) z nieruchomej błyskawicy (ciało Radhiki). Następnie drugim, białym ręcznikiem wyżyma wodę z gęstych loków Svamini. Wygląda to jakby ciemność (włosy) została złapana przez światło księżyca (biały ręcznik) i teraz płacze z bólu (w formie kropel wody, które są wyciskane).³ Kiedy Tulasi wyciera ciało Svamini, podobne rybim oczy Svamini radośnie rozglądają się we wszystkich kierunkach. Widząc słodycz oczu Śri Radhiki, Tulasi zwraca się do Niej jako 'Śaśimukhi', 'dziewczyna o księżycowej twarzy'. Kiedy to robi, wspomnienia o rozrywkach Radhy i Krsny w kuńja, przebiegają przez jej umysł. Dlaczego? Raz, podczas Swojej gry miłosnej ze Śri Radhiką, Madhava oczarowało piękno oczu Śri Radhiki i z wielkim uczuciem, pocałował je⁴, mówiąc: „Ahaha! Jak piękne są Twoje oczy!” Śri Radhika nagle uśmiechnęła się, kiedy zobaczyła, że drobina Jej kajjalu (tusz do oczu) przykleiła się do warg Krsny, kiedy Ją całował. Widząc Jej słodki uśmiech, Krsna powiedział: „Och! Jaki pełen nektaru uśmiech!” i zaczął smakować ten nektar, całując Jej usta i pozostawiając czarny kajjal na nich. Ta czarna kropka spowodowała, że Jej nieskazitelna, boska, podobna księżycowi twarz zaczęła świecić jak zwykły księżyc, który również ma wiele czarnych kropek. Kiedy Tulasi obserwuje płochliwość w oczach Svamini, rozbudzają się w niej wspomnienia tej rozrywki i zwraca się do Niej 'Śaśimukhi' 'dziewczyna o księżycowej twarzy'. W ten sposób, porównanie pomiędzy nieskazitelną, księżycową twarzą Śri Radhiki, a zwykłym księżycem, który jest pokryty plamami, zostaje uzasadnione.

Po wyciśnięciu wody z włosów Svamini, Tulasi zdejmuje z Niej mokry strój kąpielowy i przebiera Ją w czerwoną spódniczkę, zakrywając biodra oraz w niebieskie sari zakrywające Jej ciało od stóp do głów. Co za cudowna, miłosna służba płynąca z serca! Stojąc na zewnątrz królestwa premy, nie można nic zrozumieć o Premamayi Radhice. Sadhakowie powinni uczyć się, podglądając Tulasi, w jaki sposób pełnić te służby oddania. Tulasi przebiera Śri Radhę w niebieskie ubrania, by przypominały Jej o Krsnie (tym kolorem) i również zakłada czerwoną spódniczkę (która reprezentuje Jej, pełne pasji przywiązanie do Niego, czerwień jest kolorem pasji) na biodra Svamini.

Wielbiciel neofita powinien usunąć wszystkie zmysłowe myśli z umysłu i medytować o tych służbach z czystym sercem. Śripada Ramanujacarya mówi: bhavati ca småter bhävanä prakarñä darçana rüpatä - „Kiedy medytacja stanie się intensywna, będzie płynąć jak strumień, wolny od wszystkich innych, zakłócających myśli i sadhaka doświadczy tego jako prawdziwe, transcendentalne postrzeganie.” Sam Pan Krsna śpiewał o chwałach smarana w Swojej „Bhagavat-Gicie” (8.14):

ananya cetä satataà yo mäà smarati nityaçah

tasyähaà sulabhaù pärtha nitya yuktasya yoginaù

„O Partha! Dla mistyków, którzy zawsze pamiętają Mnie z niepodzielną uwagą i koncentracją, jestem łatwo osiągalny!” Zgodnie ze Śri Sanatana Gosvamim Hari-nama sankirtana pomaga sadhace w osiągnięciu szybkiego sukcesu w praktyce smarana:

saìkértanäd dhyäna sukhaà vivardhate dhyänäc ca saìkértana mädhuré sukham

anye'nya samvardhakatänubhüyate'smäbhis tayos tad dvayam ekam eva tat

(„Brhad Bhägavatämrta” 2.3.153)

„Rezultatem sankirtana jest czerpanie większej radości z medytacji, a efektem medytacji jest wzrost słodyczy i radości czerpanej z sankirtana. W ten sposób te dwa procesy wzmacniają się wzajemnie i są one doświadczane nie jako oddzielne praktyki, ale jako jedna (praktyka).”

Pomimo że drzwi do garderoby Svamini są zamknięte, kiedy się ubiera, wciąż rozgląda się niespokojnie jakby myślała: „Rozumiem, że Sundara (piękny Krsna) podgląda Mnie!” Kåñëamayé - Kåñëa yära antare bähire; yähä yähä netra poòe tähä Kåñëa sphure” (C.C. Ädi 4,85). 'Krsnamayi' znaczy, że Krsna jest na zewnątrz i wewnątrz Niej. Gdziekolwiek rzuca Swoje spojrzenie, widzi Krsnę.” Pamiętając Krsnę, Lajjavati (wstydliwa Radhika) kurczy się ze wstydu. Śrila Dasa Gosvami pisze 'hri patta vastra guptangim': „Zakrywa Swoje ciało jedwabnymi szatami ze wstydu.”⁵ Następnie Tulasi próbuje naciągnąć odanę (welon) na głowę Svamini lecz w tym momencie jej ręce robią się puste. Wizja zatrzymuje się i Śri Raghunatha dasa znowu modli się do lotosowych stóp Svamini o służbę oddania.

Śri Rasika-Candra Dasa śpiewa:

mora nivedana punaù; räi çaçimukhi çuno,

snäna kriyä hoile samäpana

ati sukomala käya, dibo tähä muchäiyä,

loye sükñma päöera vasana

„O Rai, o księżycowej twarzy, wysłuchaj mojego błagania jeszcze raz! Po wykąpaniu Cię, wytrę Twoje bardzo delikatne ciało miękkimi, jedwabnymi ręcznikami.”

tähe änandita hoi, niçi diçi neharai,

netra ména koribe caïcala

düre pheli ardra väse, raktämbara diyä çeñe

ävaribo nitamba maëòala

„To uczyni Cię bardzo szczęśliwą i Twoje, podobne rybim oczy będą rozglądały się niespokojnie dookoła. Wtedy zdejmę Twój mokry strój kąpielowy, rzucę go w kąt i zakryję Twoje biodra czerwoną spódniczką.”

puna divya nélämbare, diyä tava çiropare,

sarväìge òhäkiyä punaräya

nähi more upekhibä, ei sevä more dibä

harña pulakita hobe käya

„Następnie zwieszę boski welon z Twojej głowy, żeby zakryć całe Twoje ciało. Nie odrzucaj mnie! Obdarz mnie tą służbą, by moje ciało pokryło się gęsią skórką ekstazy!”

.

1Od 'Nikt nie osiągnie..' do tego miejsca, komentarz Śrila Änanda Gopäla Gosvämiego.

2„Vraja Nava Yuva Dvandva Didrksästakam”, werset 7, Śrila Raghunätha däsa Gosvämiego.

3Z „Krsna Bhavanamrty”, Rozdział 4, Śrila Viśvanatha Cakravartiego.

4Śri Krsna dasa Kaviraja pisze w swoim „Saranga Rangada” - komentarzu do „Krsna Karnamrty”: nayana-yuga kapolaà dantaväso mukhänta stanayuga laläöa cumbana sthänam ähur iti. „Miejscami do całowania są: oczy, policzki, zęby, jama ustna, piersi i czoło.”

5„Śri Rädhikästottara-Śata Näma Stotram”