Vilapa kusumańjali 27

 

WERSET 27

GOSTHENDRA PUTRA MADA CITTA KARINDRA RÄJA-

BANDHÄYA PUSPA-DHANUSAH KILA BANDHA RAJJOH

KIM KARNAYOS TAVA VARORU VARÄVATAMSA

YUGMENA BHUSANAM AHAM SUKHITÄ KARISYE

goñöhendra – król Vrajy; putra - syn; mada - odurzone; citta - serce; karéndra – król słoni; räja - król; bandhäya – do związania; puñpa-dhanuñaù – przez Kupidyna, kwietnego łucznika; kila – z pewnością; bandha - związując; rajjoù - sznur; kià - co; karëayoù – obydwoje uszu; tava - Twoje; vara - piękne; uru - uda; vara - wspaniałe; avataàsa - kolczyki; yugmena - parą; bhüñaëam - ozdoba; ahaà - ja; sukhitä – szczęśliwa dziewczyna; kariñye - zrobię.

„O Varoru (dziewczyna o pięknych udach)! Twoje wspaniałe kolczyki są jak liny, założone przez kwietnego łucznika Kupidyna, by związać, przypominające szalonego króla słoni, serce księcia Vrajy! Czy ta szczęśliwa dziewczyna, może założyć te ozdoby na twoje uszy?”

Komentarz: Śri Raghunatha dasa, cierpiący z powodu rozłąki ze swoim ukochanym bóstwem, doświadcza stopniowej służby dla uosobienia maha bhavy. Po tilaku i śringarze, w tym wersecie zakłada Jej kolczyki. Naturą maha bhavy jest uszczęśliwianie Krsny w zabawach z Nim. Tylko maha bhava posiada wszystkie składniki potrzebne do rozbudzania pragnień Vrajendranandany Krsny do śringara rasy, a także do spełniania tych pragnień. sei mahä bhäva cintämaëi sära; Kåñëa väïchä pürëa kore ei kärya yära (C.C.) „Ta mahabhava jest kwintesencją miłosnego klejnotu Cintamani, którego jedynym zadaniem jest spełnianie pragnień Krsny.” Dlatego ta rasika kinkari zanurza Maha-bhavamayi w oceanie szczęścia, dzięki angażowaniu Jej w słuchanie zawsze słodkiego Krsna-katha. „Czy wiesz do czego podobne jest serce Vraja-raja-nandana? Ono jest jak rozszalały król słoni!” Smakowita rzecz może być zrozumiana na dwa sposoby: z punktu widzenia tattvy i z punktu widzenia rasy, czyli poprzez dogmaty i przez doznania. Weź rasagollę (słodka kulka). Wiedza o tym jak rasagolla została zrobiona i z jakich składników się składa jest zrozumieniem z punktu widzenia tattvy, natomiast dotknięcie jej językiem i doświadczenie jej smaku jest rozumieniem z punktu widzenia rasy. Bez dotknięcia rasagolli językiem, nie można poznać jej smaku i delektować się nią. Podobnie Bóg jest dla nas obiektem do smakowania. Ten książę Vrajy, Sam w Sobie jest pełną manifestacją niedualnej prawdy, siedzibą pełną bogactw i słodyczy i uosobieniem transcendentalnego smaku (dlatego „Upaniszady” określają Go jako ”raso vai sah” - „On jest smakiem”). Wszystkie zmysłowe przyjemności tego świata są po prostu odbiciem jednej kropli z nieskończonego oceanu transcendentalnego szczęścia Pana i tylko czysta, pozbawiona egoizmu miłość może wzbudzić fale pragnień w tym oceanie ekstazy. Nic innego poza linami czystej, wolnej od egoizmu miłości, może związać tego, przypominającego swobodnie cieszącego się, szalonego słonia, księcia. To jest punkt widzenia tattvy, lecz z punktu widzenia rasika, On zawsze figluje ze Śri Radharani i gopiniami z Vrajy. On Sam nie jest królem Vrajy, On jest po prostu księciem (gosthendra putra). Nie musi się martwić o utrzymanie królestwa, On jest beztroskim Dhira Lalitą, bohaterem beztrosko zabawiającym się w kuńjach Vrajy! Lecz Kupidyn rozmieścił liny w formie uszu (reprezentujących Jej czystą miłość) Śri Radhiki, jako pułapkę, by złapać tego, upojonego, szalonego króla słoni. Tulasi mówi: „Twoje uszy naturalnie oczarowują Krsnę swoim pięknem, a teraz jeszcze założyłam te kolczyki na nich!” Jak cudownie Tulasi wzbudza pełną pasji miłość do Krsny w umyśle Radhki w ten sposób! Jak cudownie one połyskują na twarzy Krsnanuragini Radhiki! By ujrzeć Radhę i Krsnę konieczne jest zrozumienie Ich głębokiej, pełnej pasji miłości do Siebie nawzajem (zabarwionej maścią anuragi). Śyamasundara jest ukochanym anuragini Svamini. Należy tego doświadczyć w Ich imionach, mantrach i gayatri. (Słodycz tego wszystkiego jest objawiana poprzez anuragę sadhaki). Wielbiciel, który jest skupiony na smarana, powinien zwrócić na to szczególną uwagę. Śri Radhika wchodzi rankiem do Nandiśvara, by ugotować śniadanie dla Krsny, a Śyama już stoi przy bramie wejściowej do miasta, by obserwować jak Ona przechodzi. Sakhinie pokazują Jej: „Hej, zobacz tam, przy bamie stoi Śyamasundara!” Kiedy tylko Svamini słyszy to, zawadiacko poprawia Swój welon w taki sposób, żeby było trochę widać Jej twarz i ramiona. Ciernie Vrajy również są sługami Śri-Śri Radha-Madhava. Śrimati następuje na jeden taki kolec i służka pomaga Jej, wyciągając ten cierń z Jej stopy. Svamini korzysta z okazji, by rzucić szybkie spojrzenie na Śyamasundara i pokazać Mu Swoją twarz. Wszystko to jest robione tylko i wyłącznie dla przyjemności Krsny, dlatego jest w tym tak wiele anuragi. Śrila Rupa Gosvami podaje przykład tej ragi:

tévrärka dyuti dépitair asilatädhärä karäläsribhir

märtaëòopala maëòalaiù stha puöite'py adres taöe tasthuñé

paçyanté paçupendra-nandanam asäv indévarair äståte

talpe nyasta padämbujeva muditä na spandate rädhikä

(„Ujjvala Nilamani”, Sthäyibhäva 127)

Widząc z oddali Śri Radhę, Lalita powiedziała swoim sakhiniom: „O sakhinie! Spójrzcie, spójrzcie! Śri Radhkia trzyma Swoje, podobne do lotosów stopy na rozgrzanych słońcem kamieniach, które są ostre jak miecze i rozgrzane jak ogień przez promienie słoneczne w środku dnia, lecz Ona odczuwa to jako miękkie łoże z niebieskich kwiatów lotosu, gdyż czuje się bardzo szczęśliwa, widząc księcia pasterzy (Krsna), stojącego na szczycie tej góry! Dlatego Ona ani drgnie nawet na cal!” Taka jest natura ragi! Kiedy jest doświadczana jako zawsze świeża i nowa, wtedy jest nazywana anuragą. Chociaż Śyama widzi Śrimati u bram miasta, Śyama zastanawia się: „Ciekawe jak słodko będzie wyglądać w kuchni?!” Kiedy Svamini stoi w kuchni, Jej ubranie i ozdoby są poluzowane i nie ma szala na głowie. Śyama cicho zagląda przez okno, dając wcześniej sygnał służkom, by nic nie mówiły. Jednak Svamini wkrótce odkrywa, że Śyama Ją obserwuje, więc nakłada welon na głowę i upomina służki. To również wygląda bardzo słodko! Śyama myśli Sobie: „Nigdy wcześniej nie widziałem Cię tak piękną!” Taka jest natura anuragi. W ten sposób również mama, tata, przyjaciele i słudzy Krsny odżywiają słodką rasę rozrywek Radhy i Madhava. Wszyscy są potrzebni w słodkich rozrywkach Krsny ze Śri Radhą!

Tulasi zakłada kolczyki, które oczarowują nawet oczarowującego umysł Krsnę, na uszy Svamini. Kiedy Tulasi zawiesza kolczyki, zauważa, że kolczyki rozświetlają Jej złote, podobne lustrom policzki, a policzki rozświetlają Jej kolczyki. Tulasi uśmiecha się lekko i mówi: „Umysł Śyama jest jak szalony słoń, który całkowicie ulegnie Tobie!¹ Piękno policzków i kolczyków Śri Radhiki jest szczegółowo opisane w „Govinda Lilamrcie” (11.94):

rädhäyä jita hema darpaëa madaà gaëòa-dvayaà sundaram

läväëyämåta pürëitam hi kanaka kñauëyäà saro-yugmakam

yat täöaìka suvarëa padma kalikaà kasturikä citra sac

chaibälaà makaré viläsa balitaà kåñëäti tåñëä-haram

„Policzki Śri Radhy przyćmiewają blask złotych luster i są jak dwa jeziorka pełne nektaru elegancji na złotej ziemi. Tam są dwa złote, lotosowe pąki zwisające nad nimi z Jej uszu (Jej kolczyki), są pokryte mchem (malunki z piżma, które Jej służka namalowała na Jej policzkach), a Koziorożce (wodne istoty, lub Jej kolczyki) dokazują w ich wodach. Dlatego te policzki w naturalny sposób zaspokajają pragnienie (erotyczne) Krsny.” tåñita cäöaka janu jaladhare milalo, bhukhilo cakora caru cäìde „On czuje się jak spragniony ptak Cataka wlatujący w chmurę monsunową, lub jak głodny ptak Cakora w obecności pięknego księżyca.”

Tulasi określa tutaj Svamini jako 'Varoru', czyli 'dziewczyna o najlepszych udach'. Co wspólnego ma słodycz kolczyków z Jej udami? Jaki jest związek szalonego słonia, Krsny z tymi wspaniałymi udami? To również jest wyjaśnione w „Govinda Lilamrcie” (11.56):

asyä miñät prasåtayor madanäya haimäläna dvayaù vidhir adäd amunärthitaù kià

yat Kåñëacitta madamatta gajaà sa cäsmin tanmädhuré sudåòha çåìkhalayä babandha

„Czy Stwórca, będąc proszonym, podarował Kupidynowi uda Radhiki, które są jak złote paliki do związywania słoni? Te słupki teraz mocno związują, podobny do szalonego słonia, umysł Krsny, łańcuchem ich słodkiego piękna.” Tylko Krsna może bezpośrednio doświadczać wspaniałości tych ud! Dzięki określeniu 'Varoru' musimy zrozumieć, że te kolczyki wirują na uszach Radhy. Kiedy Radha i Krsna tańczą Rasa, taniec Svamini przyciąga oczy Śyama. Jak słodko loki Svamini kołyszą się na Jej udach w rytm muzyki! Taniec Svamini przyciąga Śyamasundara, który wynagradza Ją pocałunkami w Jej policzki i uda. W ten sposób On cieszy się zarówno kolczykami jak i pięknymi udami. Służki Śri Radhiki rozumieją to wszystko, Boska Para nie jest w stanie nic ukryć przed nimi! Tulasi służy Svamini, pomagając Jej zrozumieć, o czym myśli Śyamasundara. Nikt oprócz kinkariń może służyć w ten sposób! To jest najwyższy cel Gaudiya Vaisnavów w wieku Śri Caitanyi Mahaprabhu! Wszystko to może być zrozumiane dzięki podążaniu śladami Rupy i Tulasi Mańjariń.

Svamini pyta Tulasi: „Jeśli, tak czy inaczej, moje uszy są tak piękne, to czemu kłopoczesz się zakładaniem kolczyków na nie?” Tulasi odpowiada: „Ty jesteś tą Varoru (dziewczyna o pięknych udach)!” Svamini uśmiecha się lekko i odpowiada: „Tulasi! Ty pamiętasz to wszystko (powyższe objaśnienie określenia 'Varoru')?” Tulasi mówi: „Dzięki odrobinie służby dla Ciebie, byłam w stanie zapamiętać to wszystko!”²

Śri Rasika-Candra Dasa śpiewa:

ayi Kåñëa manohara varoru çälini!

jaga mäjhe anupama, kandarpa bandhana däma,

tava çruta yuga viläsiné

„O dziewczyno o pięknych udach! O Ty, oczarowująca Krsnę! Twoje figlarne uszy są jak liny Kupidyna do związywania, których nie można porównać do niczego w tym świecie”

vrajendra nandana hari, tära citta mada karé,

bandhana koroye anäyäse.

se cäru çravaëa dvaye, kobe sukhänvita hoiyä,

poräibo vara avataàsa

„Umysł Hari, księcia Vrajy, jest jak pożądliwy słoń, który jest z łatwością ujarzmiany przez tę parę pięknych uszu. Kiedy z rozkoszą zawieszę najlepsze ozdoby na nich?”

.

1Ten punkt jest autorstwa Śrila Ananda Gopala Gosvamiego.

2Objaśnienia w dwóch ostatnich paragrafach, autorstwa Śri Ananda Gopala Gosvamiego.