Vilapa kusumańjali 30
WERSET 30:
MANI-CAYA KHACITÄBHIR NILA CUDÄVALIBHIR
HARI DAYITA KALÄVID DVANDVAM INDIVARÄKSI
API BATA TAVA DIVYAIR ANGULIR ANGULIYAIH
KVACID API KILA KÄLE BHUSAYISYÄMI KIM NU
maëicaya - klejnoty; khacitäbhiù - wysadzane; néla - niebieskie; cüòävalébhiù – z bransoletkami; hari - Hari; dayita - drogie; kalävid – znawca wszystkich sztuk; dvandvam - para; indévara – niebieski lotos; akñi - oczy; api - nawet; bata - o!; tava - Twoje; divyaiù – boskie, piękne, świecące; aìgulé - palce; aìguléyaiù – pierścionkami; kvacid api - kiedykolwiek; kila – na pewno; käle – w czasie; bhüñayiñyämi - ozdobię; kià - co; nu – czy.
„O Indivaraksi (dziewczyna o niebieskich, lotosowych oczach)! Kiedy nadejdzie ten czas, kiedy będę mogła ozdobić Cię wysadzanymi wieloma klejnotami, niebieskimi bransoletkami? Kiedy przyozdobię Twoje obydwie dłonie, które są ekspertami we wszystkich sztukach i które są bardzo drogie Śri Hari, pięknymi, błyszczącymi pierścionkami?”
Komentarz: Boski strumień transcendentalnych wizji płynie w sercu Śri Raghunatha. Nawet osoby należące do klasy neofitów doświadczają odrobiny tych realizacji, natomiast Śri Raghunatha jest w królestwie maha-bhavy. On przeżywa wszystkie te rzeczy w żywy i bezpośredni sposób i po doświadczeniu ich, objawia je w swoich modlitwach. Nawet będąc w zewnętrznej świadomości, wewnętrzna świadomość dźwięczy, z tego powodu jego modlitwy tak bardzo dotykają serca! W swojej svarupavesi, Śri Raghunatha dasa Gosvami, jako Tulasi, zakłada niebieskie bransoletki na nadgarstki Svamini. Złoty kolor delikatnie przebija się przez niebieski, przypominając Svamini o Śyamie (niebieskie bransoletki) i Jego żółtym dhoti (złoty kolor). Cóż za cudowne rzemiosło! Jakże cudowny jest również zwrot 'Indivaraksi'! Tulasi specjalnie zwraca się do Svamini w ten sposób, by podkreślić, co Ona smakuje w Swoim sercu, kiedy widzi niebieskie bransoletki. Wszystkie emocje manifestują się w Bhavamayi. Jej postać i Jej bhava są jedną i tą samą rzeczą.1 „Caitanya Caritamrta” mówi: premera svarüpa deha prema vibhävita; kåñëera preyasé çreñöhä jagate vidita „Jej ciało jest zbudowane z premy i jest uformowane przez premę, z tego powodu Ona jest znana w świecie jako ukochana Krsny.” Od początku purva ragi, kiedy Radhika po raz pierwszy ujrzała Krsnę, dostrzegła, że cały świat jest pełen Krsny. Dlatego zwróciła się do Swoich przyjaciółek:
sajani! yaba dhari pekhaluà käna
taba dhari jagabhari, bharalo kusuma çara,
nayane nä heriye äna
(Govinda däsa)
„O sakhinie! Kiedy tylko ujrzałam Krsnę, cały świat wypełnił się kwietnymi strzałami (Kupidyna) i Moje oczy nie widzą nic poza tym.”
To jest miłość uosobienia miłości. Poeta Jayadeva opisuje stan virahini Rai w kuńja. Śyamasundara spóźnia się i sakhinie przedstawiają stan Virahini Śyamasundarowi w następujący sposób:
vilikhati rahasi kuraìga-madena bhavantam asama çara bhütam
praëamati makaram adho vinidhäya kare ca çaraà nava cütam
pratipadam idam api nigadati mädhava tava caraëe patitäham
tvayi vimukhe mayi sapadi sudhä-nidhir api tanute tanu däham
dhyäna layena puraù parikalpya bhavantam atéva duräpam
vilapati hasati viñédati roditi caïcati muïcati täpam
(„Gita Govindam”)
„O Śyama! Virahini Rai przebywa w odosobnionym miejscu i maluje Twoją postać piżmem. Myśląc, że jesteś Kupidynem, maluje ryby Makara pod Twoją postacią i ofiarowuje Ci pokłony ze strzałą z pąku mangowego w ręku. Ofiarowując Swoje pokłony, Ona mówi: „O Madhava! Chronię się u Twoich lotosowych stóp! Jeśli odrzucisz Mnie, wtedy nawet pełen nektaru księżyc będzie palił Mnie swoimi parzącymi płomieniami! Tak trudno Cię spotkać i dzisiaj przyszłam do Ciebie w Mojej medytacji!” Ona traktuje namalowaną postać na płótnie jak Samego Krsnę, dlatego czasami opowiada obrazowi o Swojej rozłące z Tobą i płacze, a czasami śmieje się, myśląc, że Jesteś w pobliżu. Innym razem jest smutna, myśląc, że zostawiłeś Ją, by zaraz gasić palące płomienie w sercu, obejmując Twoją namalowaną postać, myśląc, że wróciłeś.” W ten sposób uosobienie maha bhavy jest ozdobione wykwalifikowaną służką, która sprawia, że Ona smakuje rasę. Śrimati widzi odbicie Śyamasundara w niebieskim blasku bransoletek. Kiedy Tulasi widzi piękno oczu Svamini, zwraca się do Niej 'Indivaraksi', 'Ta, której oczy są piękne jak niebieskie lotosy Indivara. „Twoje oczy w naturalny sposób są piękne, lecz kiedy one patrzą na Śyama, są o wiele piękniejsze!” W pierwszym wersecie swojej „Dana Keli Kaumudi” Śrila Rupa Gosvami modli się do oczu Śri Radhy, by ukazały ekstatyczny symptom kila kińcit dla dobra świata.
antaù smeratayojjvalä jala-kaëa vyäkérëa pakñmäìkurä
kiïcit päöalitäïcalä rasikatotsiktä puraù kuïcati
ruddhäyäù pathi mädhavena madhura vyäbhugnatärottarä
rädhäyäù kila kiïcita stavakiné dåñöiù çriyaà vaù kriyät
„Oby spojrzenia Śri Radhy, które są ozdobione siedmio-elementowym bukietem ekstazy kilia kińcit, obdarzyły was pomyślnością! Kiedy Krsna zatrzymuje Śri Radhę na drodze przy Dana Ghati (na Wzgórzu Govardhana), Jej oczy ukazują szczególny blask z powodu Jej lekkiego uśmiechu radości, Jej powieki są pokryte łzami, a kąciki Jej oczu zrobiły się lekko czerwone, będąc spryskanymi rasikatą (smakowitość). One zaczęły się zwężać, ponieważ Ona widzi Krsnę stojącego przed Nią, a Jej źrenice zrobiły się niezwykle piękne, przyjmując pewien słodki rodzaj przebiegłości.” Svamini ma słabość do czarnych rzeczy i każdy odcień koloru niebieskiego, pobudza Ją. Kiedy tylko jakikolwiek rodzaj koloru niebieskiego pojawia się przed Nią, Ona czuje, jakby Śyamasundara pojawił się przed Nią.2
Kåñëaù pakño nava kuvalayaà Kåñëa-säras tamälo
nélämbhodas tava ruci-padaà näma rüpaiç ca kåñëä
(„Rädhä Rasa Sudhänidhih” – 89)
„Hej Śri Radhe! Wszystko, co może Ci przypominać kolorem lub nazwą o Śyamie, jest miłe Twemu sercu: drzewa Tamala, nów księżyca, nowo utworzona chmura monsunowa, czy niebieskie lotosy!” Ona nie widzi niebieskich bransoletek, ale Krsnę. Ona nie może tego zrozumieć! Krsnamayi - Kåñëa yära antara bahire; yähä yähä netra poòe tähä Kåñëa sphure („Caitanya Caritämrta” Ädi 4) „Radhika jest zwana 'Krsnamayi', gdyż Krsna jest wewnątrz i na zewnątrz Niej. Gdziekolwiek rzuca Swoje spojrzenie, tam widzi Krsnę.” Ona widzi bransoletki, ale myśli, że widzi Śyama. Tulasi widzi, że oczy Svamini, które są tego samego koloru, co Krsna, są wypełnione uczuciem, kiedy Ona myśli, że widzi Śyama, z tego powodu zwraca się do Niej 'Indivaraksi', 'dziewczyna o niebieskich, lotosowych oczach'. Kiedy one widzą Krsnę, te niebieskie oczy stają się jeszcze piękniejsze! Ona nie wie, czy widzi Krsnę, czy niebieskie bransoletki! Tulasi spełnia prasanga sevę, przypominając Svamini o Śyamie.3 Teraz Tulasi zakłada bransoletki na nadgarstki Svamini, które określa jako 'hari dayita', 'ukochane Krsny'. On jest Hari Radhiki i usuwa wszystkie przeszkody smakiem Swojej własnej słodyczy. On usuwa (harana) Jej całą nieśmiałość, sprzeciw i inne przeszkody podczas Ich spotkania, czyli Jej smakowania Jego słodyczy. Hari jest 'catura śiromani', klejnotem koronnym podstępnych psotników. Sprytnie przyciągając Śri Radhikę słodyczą Swojej postaci, cech, rozrywek i gry na flecie, sprawia, że Ona o wszystkim zapomina! W swojej „Radha Rasa Sudhanidhi” (231) Śri Prabodhananda Sarasvati pokazuje jak trudne jest dla Śri Radhy utrzymanie Jej dumy –
aprekñe kåta niçcayäpi suciraà dåk koëato vékñate
maune däròhyam upäçritäpi nigadet tam eva yähéty aho
asparçe sudhåtäçayäpi karayor dhåtvä bahir yäpayed
rädhäyä iti mäna dusthitim ahaà prekñe hasanté kadä
Kiedy Śri Radhika gniewa się na Krsnę, Jej pierwszym postanowieniem jest: „Nie spojrzę na Niego więcej! Ale Krsna, klejnot koronny przebiegłych dowcipnisiów, stoi przed Nią i przemawia w słodki sposób, jakby Ją błagał: „Spójrz na Mnie chociaż raz!” Widząc słodycz Jego postaci, sakhinie szeptały między sobą: „Aha! Jak słodko On tam stoi w Swojej, zgiętej w trzech miejscach, pozie! Życie dziewczyny, która nie widziała tej słodyczy jest zmarnowane!” Słysząc te słowa Swoich przyjaciółek, Śrimati zapragnęła ujrzeć Krsnę, spojrzeć na Niego tylko raz. W ten sposób Jej pierwsze postanowienie zostało złamane! Jej drugim przyrzeczeniem jest: „Nie będę z Nim rozmawiać!” Jak słodko mówi Krsna! Svamini nie może dalej milczeć i zwraca się do Niego: „Idź do tej dziewczyny, którą kochasz (inna gopi), po co tu stoisz, wypowiadając tak mądre słowa?” I tak Jej druga przysięga została złamana! Jej trzecią obietnicą jest: „Nie dotknę Go”, lecz Krsna powoli wysuwa Swoją stopę i dotyka czubków palców u stóp Śrimati. To wyprowadza Ją z równowagi, więc łapie ze złością Krsnę za rękę i wypycha Go z kuńja. Śrimati myśli: „No popatrz, teraz Go również dotknęłam! Skoro nie mogłam dotrzymać żadnej przysięgi, to jak mogę trzymać Go z dala od Siebie?”, więc chwyta Go za szyję i wprowadza z powrotem do kuńja. W ten sposób Hari kradnie serce Svamini na tak wiele różnych sposobów.4 Dlatego pewnego razu powiedziała Swoim sakhiniom:
koho sakhi! ki kori upäy?
nä jäni ki guëa koilo vidagadha räy
gharera äìginä dekhibäre läge sädha;
tabu nä gaëe mone eto paramäda
o-rüpa dekhiyä koilu maraëa samädhi;
räti dina käïde präëa viñama veyädhi
äna kathä kaho yadi gurura sammukhe;
bharame çyämera näma äise mora mukhe
(„Pada Kalpataru”)
„O sakhinie, powiedzcie Mi, co powinnam zrobić? Nie wiem jakiego rodzaju urok rzucił na Mnie Vidagdha Ray (król sprytnych żartownisiów)! Z tego powodu nie mogę się powstrzymać przed pokusą wyjścia na werandę, by ujrzeć Go, nie zważając jak jest to szalone i niebezpieczne! Ujrzawszy Jego postać, wykopałam Swoje własne samadhi (wykopałam Swój własny grób); dniem i nocą Moje serce płacze w wielkiej gorączce! Kiedy rozmawiam o czymś innym ze Swoimi opiekunami, imię 'Śyama' może przypadkowo wymsknąć się z moich ust!”
Tulasi zakłada bransoletki na nadgarstki Svamini. Jak pięknie wyglądają te bransoletki, kiedy zajmują swoje miejsce na nadgarstkach Svamini! Jak słodko one pobrzękują 'runu jhunu runu jhunu', oczarowując tego, który oczarowuje świat! Kiedy Svamini tańczy lub gra w piłkę, Jej bransoletki pobrzękują jak hipnotyzująca broń Kupidyna. Rankiem, kiedy Krsna idzie wypasać Swoje krowy (purva gostha), widzi Radhikę stojącą na wieży jak złota błyskawica na wysadzanym klejnotami pałacu, ubraną w strój koloru niebieskiej chmury: tuìga maëi-mandire thira bijuré saïcare, megha-ruci vasana paridhänä (Kavi Śaśi-Śekhara). W obecności Swoich opiekunów, Svamini nie może otwarcie patrzeć na Krsnę. Kiedy naciąga welon na Swoją głowę, pobrzękują Jej bransoletki. To oczarowuje tego, który oczarowuje Kupidyna. Podporządkowane służki rozumieją Jej nastrój. Podczas tańca Rasa bransoletki Svamini również pobrzękują. Jak Ona cudownie porusza Swoimi, podobnymi do lotosów, rękoma! Jej bransoletki brzęczą słodko jak pszczoły robotnice na kwiatach lotosów (Jej dłonie) z szypułkami (Jej ramiona). Jak słodko brzęczą te bransoletki, kiedy Svamini obydwoma rękoma potrząsa kostkami, podczas Ich codziennej gry w kości! Jak bardzo Śyama to smakuje! Ten słodki obraz jest eliksirem dla oczu, a ten słodki dźwięk jest eliksirem dla uszu! Kiedy ona służy Svamini, kinkari wlewa cały ten smak Śyama Nagara do Jej serca. Serce Svamini jest przepełnione rasą. Ona jest Hari Dayitą i Indivaraksi. Pewnego razu podczas tańca Rasa, kiedy oboje, Radha i Krsna tańczą, Śyama nagle przestaje tańczyć i Svamini pyta: „Dlaczego nie tańczysz? Ty tańczysz tak dobrze, nie wiem jak tak tańczyć!” Śyama odpowiada: „Ty tańczysz nawet lepiej ode Mnie! Obserwuję jak pięknie tańczysz i widzę jak Ja tańczę w źrenicach Twoich oczu, które pokonują niebieskie kwiaty lotosu! Kiedy widzę Moje własne odbicie w Twoich oczach, jest dla Mnie jasne, że Ja nie tańczę tak dobrze jak Ty!” Tulasi sprawia przyjemność sercu Bhavamayi (emocjonalna Radhika), obrazami tych wspomnień. Jak piękne są oczy Svamini, kiedy Ona jest ze Śyamem! Svamini mówi: „Tulasi! Tak czy inaczej wariuję (za Nim)! Dlaczego sprawiasz, że jeszcze bardziej szaleję, przypominając Mi o Nim?” Po założeniu bransoletek, Tulasi zakłada wysadzane klejnotami pierścionki na palce rąk Svamini, które pokonują pąki złotych kwiatów Campaka. Śri Viśvanatha Cakravarti pisze w „Krsna Bhavanamrcie” (4.86):
kara-daleñu dhåta vabhur urmikäs trayam åte varam atra tu dakñiëam
kim u nakhendubhir abja-yuge çrite navavale vavale'py uòu maëòalé
„Śri Radhika nosi wysadzane klejnotami pierścionki na wszystkich Swoich palcach z wyjątkiem kciuka oraz palca wskazującego i środkowego Jej prawej dłoni. Normalnie nie można zobaczyć księżyca i kwiatu lotosu razem, lecz wydaje się, jakby księżyc schronił się z przestrachem na niezwykłych, transcendentalnych, przypominających lotosy dłoniach Śri Radhiki. Dlatego ukochane gwiazdy księżyca otaczają przypominające płatki palce, tych, podobnych lotosom dłoni w postaci pierścionków, roztaczając uroczy rodzaj piękna!” Śrimati może oglądać odbicie Krsny w Swoich, wysadzanych klejnotami pierścionkach, nie będąc zauważoną przez Swoich opiekunów!5,6
Śri Rasika Candra Dasa śpiewa:
he indévaräkñi rädhe Kåñëa bhåìga äkarñite,
tomä boi nähi keho ära.
tomära yugala kare, maëimaya alaìkäre,
säjäibo väsanä ämära.
„O Radhe o niebieskich, lotosowych oczach! Nikt nie jest w stanie przyciągnąć Krsny-pszczoły tak jak Ty! Mam gorące pragnienie przyozdobienia Twoich dłoni wysadzanymi klejnotami ozdobami!”
kanaka campaka kali, sundara aìguli guli,
anguré päraye dibo täya.
heri sei çobhä räçi, préta hobe Kåñëa çaçi,
däsé bole räkho nija päy!
„Założę pierścionki na Twoje palce, które są tak piękne, jak złote pąki kwiatów Campaka. Widząc tę obfitość piękna, Krsna-księżyc będzie bardzo zadowolony! Proszę nazywaj mnie Swoją służką i trzymaj mnie u Swoich stóp!”
·
1Paragraf autorstwa Śri Ananda Gopala Gosvamiego.
2Komentarz Śri Ananda Gopala Gosvamiego.
3Śri Bangabihäri Vidyälankära dodaje: he indévaräkñi kåñëa-bhåìgäkarñaka nélotpala-nayane „O Indivaräksi! Twoje oczy są jak niebieskie lotosy przyciągające Krsnę-pszczołę.”
4Komentarz Śri Ananda Gopala Gosvamiego.
5Komentarz Śri Ananda Gopala Gosvamiego.
,6Śrila Rüpa Gosvämi zdradza, że pierścionki Śri Radhiki mają wygrawerowane Jej własne imię i są zwane 'Vipaksa Mada Mardini', 'te, które niszczą dumę Jej rywalek'.
Komentarze
Prześlij komentarz