Vilapa kusumańjali 34

 

WERSET 34

DATTAH PRALAMBA-RIPUNODBHATA ŚANKHACUDA

NÄŚÄT PRATOSI HRDAYAM MADHUMANGALASYA

HASTENA YAH SUMUKHI KAUSTUBHA MITRAM ETAM

KIM TE SYAMANTAKA MANIM TARALAM KARISYE

dattaù - przekazany; pralamba - demon Pralamba; ripuëa – przez wroga (Balaräma); udbhaöa - dumny; çaìkhacüòa – demon Śankhacuda; näçät – po zniszczeniu; pratoñi - zadowolony; hådayaà - serce; madhumaìgalasya - Madhumangala; hastena - ręką; yaù - kto; sumukhi – dziewczyna o pięknej twarzy; kaustubha - klejnot Kaustubha; mitraà - przyjaciel; etaà - to; kià - co; te - Twój; syamantaka manià - klejnot Syamantaka; taralaà – w puzderku; kariñye - zrobię.

O Sumukhi (dziewczyna o pięknej twarzy)! Kiedy Krsna zabił dumnego demona Śankhacudę, przekazał klejnot Syamantaka, który ściągnął z głowy demona, Swojemu bratu, Balaramie (wrogowi Pralambasury). Z radosnym sercem, Balarama przekazał go Madhumangalowi, a Ty otrzymałaś go z rąk Madhumangala. Kiedy będę mogła zawiesić ten klejnot Syamantka, który jest przyjacielem Kaustubhy, klejnotu Krsny, w puzderku na Twojej szyi?

Komentarz: We wcześniejszym wersecie, Śri Raghunatha miał wizję siebie, zawieszającego ozdobę Graiveya na szyi Svamini i kiedy wizja znikła, poczuł palący ból w sercu. Wielka słabość do piękna i słodyczy Svamini i słodycz Jej miłości, budzą się w jego sercu. Taruni sevika (młoda służka) żarliwie płacze z powodu rozłąki ze swoją Iśvari, która jest jej droższa niż miliony jej własnych żyć. Wszelkie biadolenia dotyczące cielesnej egzystencji są tutaj nieobecne. Śrila Raghunatha dasa Gosvami czuje rozłąkę z Radharani i to rozdzielenie jest jak ciemność, która podwaja się po przebłyskach Jej sporadycznych widzeń, manifestujących się na niebie jego serca. Ona jest jak ptak Piki, który wlatuje i wylatuje z ogrodu jego serca. Płacząc raz za razem, serce Śri Raghunatha, które pragnie osiągnąć Ją wewnętrznie i zewnętrznie, udaje się do królestwa rozrywek, gdzie doświadcza jednej za drugą, wizji rozrywek ubierania Svamini. Tym razem postrzega swoją służbę zawieszania, zamkniętego w puzderku, klejnotu Syamantaka na szyi Śrimati. „Czy zawieszę ten klejnot Syamantaka, który jest przyjacielem klejnotu Krsny, Kaustubhy, w puzderku na Twojej piersi?” Śri Baladeva, zabójca demona Prablamby, był bardzo zadowolony ze Śri Krsny, pogromcy demona Śankhacudy, i podarował klejnot Syamantaka Śri Radhice przez ręce Madhumangala. Tulasi budzi pamięć tak wielu wcześniejszych rozrywek w sercu Svaminiji!

Historia zabicia Śankhacudy jest opisana w „Śrimad Bhagavata”, canto 10, rozdział 34. Pewnej wiosennej nocy, w czasie Holi¹, dwóch boskich braci, Krsna i Balarama, bawili się z gopiniami w lesie Vrajy. Jak cudowne jest piękno Vrndavany!

kadäcid atha govindo rämaç cädbhuta vikramaù

vijahratur vane rätryäà madhyagau vraja yoñitäm

upagéyamänau lalitaà stré ratnair baddha sauhådaiù

svalaìkåtänuliptäìgau srag viëau virajo'mbarau

niçä mukhaà mänayantäv uditoòupa tärakam

mallikä gandha mattäli juñöaà kumuda väyunä

„Pewnej letniej nocy, Govinda i jego nadnaturalnie silny brat, Balarama, przechadzali się z młodymi dziewczętami z Vrajy. Śpiewając słodko, Oni uosabiali niezrównane obiekty miłości dla tych, podobnych klejnotom dziewcząt. Ich ciała były pięknie przyozdobione i nasmarowane i Oni byli ubrani w przepiękne szaty z kwietnymi girlandami. Wychwalali nadejście nocy, naznaczone pojawieniem się księżyca i gwiazd, jak również brzęczeniem trzmieli, odurzonych zapachem nowo rozkwitłych kwiatów jaśminu, będąc wachlowanymi bryzą przesyconą zapachem wodnych lilii.” Mahajanowie śpiewają:

eke åtu-räja, vraja samäja,

hori raìge raìgiyä

nägaré-vara hori raìge, unamati cita çyäma saìge,

näcata koto bhaìgiyä

gäyata koto rasa prasaìga, bäyata koto véëämucaìga,

thaiyä thaiyä mådaìgiyä

„Wiosna jest królem sezonów i społeczność Vrajy radośnie obchodzi Holi. Gopinie, najlepsze z erotycznych bohaterek, upojnie tańczą ze Śyamą, wykonując tak wiele wyrafinowanych ruchów! Jak wiele pieśni rasika one śpiewają i na jak wielu Vinach i innych instrumentach one grają! Mridangi dźwięczą 'thaiya thaiya'!”

caïcala gati ati suraìga, nirakhi bhule koto anaìga,

saìgéta rase suraìgiyä.

svara-maëòala svara abhaìga, vividha yantra jala-taraìga,

madhura svara upäìgiyä

„Gopinie tańczą niestrudzenie, wykonując urzekające kroki – widząc je, wielu Kupidynów by zemdlało! Sangita-rasa (smak pieśni) jest po prostu znokautowana! Svara-mandala (gama) wyraźnie rezonuje (z niefałszującymi głosami), łącząc się z grupą instrumentów, które współbrzmią w napływających falach słodkiego oczarowania!

kheli goläpa aìga-läla, sundara-vara dyuti rasäla,

raìgiëé-gaëa saìgiyä

vrajavadhü-gaëa dharata täla, gäota pada nandaläla,

räi aìge aìgiyä

„Śyamasundara jest skąpany w płatkach róży, tak jak piękne, słodkie i soczyste ciała Rangiń (beztroskie gopinie), kiedy rozpoczyna się Jego taniec z nimi. Vraja-gopinie nadają rytm, a Nandalala (Krsna) śpiewa pieśni, trzymając ciało Rai w objęciu.”

ho ho hori koroto bhäña, karatäli ghana mana ulläsa,

jaya jaya vara òhaìgiyä.

govinda guëa kori prakäça, racita géta uddhava däsa,

hori rasa taraìgiyä

„Wykrzykują „Ho ho hori” i radośnie klaszczą w dłonie, kiedy inne intonują „Jaya! Jaya!”. Uddhava dasa napisał tę pieśń, objawiając chwały Govindy i fale rasy, które są smakowane podczas rozrywek Holi.”

To była noc Holi, kiedy zjawił się demon Śankhacuda, by zakłócić Ich zabawę, próbując porwać gopinie. Po zabiciu demona, Krsna ściągnął klejnot Śyamantaka, który świecił jak słońce, z jego głowy i dał go Swojemu starszemu bratu, Balaramie w obecności wszystkich gopiń.

çaìkhacüòaà nihatyaivaà maëim ädäya

bhäsvaram agrajäyäd adat prétyä paçyanténäà ca yoñitäm

(„Bhägavata” 10.34.33)

Kiedy Krsna przyszedł, niosąc błyszczący klejnot Śyamantaka, każda Vraja-gopi dumnie myślała, że jej Prana kanta, Govinda, zamierza podarować ten klejnot właśnie jej. Śri Krsna znał myśli gopiń i żadnej nie podarował jaśniejącego klejnotu, lecz przekazał go Swojemu starszemu bratu, Balaramie. Śri Sanatana Gosvami pisze w swoim komentarzu do tego wersetu z „Bhagavata”: präëa priyatamäyai çré rädhikäyai maëir eño'vaçyam arpayitum iñyate säkñän mayä datte ca khalu mahyam asüyä sambhavet. „Po zabiciu Śankhacudy, Krsna pomyślał: „Muszę ofiarować ten klejnot ukochanej Mojego serca, Śri Radhice, ale jeśli dam go Jej bezpośrednio, to wszystkie pozostałe gopinie z pewnością obrażą się na Mnie!” tato'grajäya datto'py ayaà paramäbhijïena mat préty ekäpekñyakeëa tasyä evänena dätavyaù tato na roñaù ko'pi çaìkate. gurau ca täsäà katham apy asüyä „Dlatego dam go Mojemu starszemu bratu. On wie wszystko i z miłości do Mnie, przekaże go Śri Radhice. Żadna gopi nie będzie się gniewać na Niego lub Go oskarżać, ponieważ On jest starszym w stosunku do Mnie!” W swoim komentarzu „Sarartha Darśini”, Śri Viśvanatha Cakravarti dodaje: sa ca mahävijñaù kåñëäbhépsita sthala eva tam maëià nyadhad iti jïeyam: „On (Balarama) wie wszystko, więc przekaże ten klejnot Madhumangalowi, który ofiaruje go Śri Radhice.” W ten sposób Balarama błogosławi Śri Radhikę, jakby Ona była Jego bratową. Z powodu słodkiego uczucia Balaramy, Tulasi może teraz ozdobić swoją Svamini tym kosztownym klejnotem. Tulasi jest jak cień Svamini, nigdy Jej nie opuszcza. Jej spojrzenie jest skupione na służbie dla Niej i służy Svamini słodką jak miód lila-rasą. Jak słodko jest siedzieć przy ich lotosowych stopach i na dodatek słuchać i intonować o tych służbach! „Klejnot Kausthubha na piersi Krsny jest przyjacielem klejnotu Syamantaka na Twojej piersi! Oni są przyjaciółmi dzięki lila, nie pomimo lila!” Nieznaczny, słodki uśmiech pojawia się jak linia na twarzy Radhiki, kiedy słucha słodkich, poufnych słów Swojej surasika kinkari!

Klejnot Kaustubha i klejnot Syamantaka są przyjaciółmi, jak dwóch wielbicieli, których przyjaźń jest ześrodkowana na Śri-Śri Radha-Krsnie. Przyjaźń kińkariń również jest oparta o ich służbę dla Śri Radhiki. Jak cudowna jest przyjaźń Rupy i Raghunatha! Przyjaźń Kaustubha i Śyamantaka jest właśnie taka, kreowana przez lila! Nie można tego doświadczyć bez myślenia o sobie jako o służce Śri Radhy. Dopóki umysł ciągnie wielbiciela tu i tam i trzyma go skupionego na cielesnej świadomości, nie może tam być ukierunkowania na prawdę. „Dlaczego zawsze jestem odciągany przez rzeczy, których tam nie było wcześniej i których nie będzie w przyszłości? Prowadzę się, porzucając służbę dla Pana, który jest dla mnie wszystkim we wszystkim. Nie jestem w stanie porzucić tymczasowych rzeczy i dążyć do wiecznych.” Raghunatha dasa Gosvami żył jak książę, zanim przyłączył się do Mahaprabhu. Był bogaty jak niebiański król Indra, a jego żona była piękna jak anioł, lecz on porzucił wszystko. Mahaprabhu, będąc bardzo usatysfakcjonowanym z jego wyjątkowego przykładu miłosnego oddania i wyrzeczenia, podarował mu Govardhana-śila i guńja-malę, ofiarowując go lotosowym stopom Giridhari i Śri Radhiki. W ten sposób Śri Radhika zajęła miejsce w jego sercu. Aspiranci również powinni zasnąć dla świata i być przebudzonymi w służbie dla Śri Radharani – taka jest nauka przekazywana przez acaryów.

Tulasi nazywa Svamini 'Sumukhi'. Mówiąc o przyjaźni pomiędzy klejnotami Kaustubha i Syamantaka, rozbudza wspomnienia tak wielu rozrywek rasika w umyśle Svamini.² Oczy i twarz Śrimati zapalają się uczuciami miłości, kiedy słucha pełnych nektaru słów Tulasi o klejnotach. Ta piękna twarz jest bramą w której manifestują się uczucia uosobienia uczucia. Z tego powodu Tulasi określa Ją tutaj 'Sumukhi', czyli 'dziewczyna o pięknej twarzy'. Śrila Rupa Gosvami opisuje następująco, niekończące się fale bhavy na oceanie twarzy Śrimati, kiedy podaje przykład jakości Suvilasy Radhiki w „Ujjvala Nilamani” (Radha Prakarana – 41):

tiryak kñipta cala dågaïcala rucir läsyollasad bhrülatä

kundäbha smita candrikojjvala mukhé gaëòocchalat kuëòalä

kandarpägama siddha mantra gahanäm arddhaà duhänä giraà

häriëyädya harer jahära hådayaà rädhä viläsormibhiù

„Fale powabu Śri Radhiki, jak Jej przewrotne, wędrujące, ukradkowe spojrzenia, czarujące kroki taneczne Jej, podobnych pnączom brwi, Jej uśmiech, który jaśnieje jak kwiaty Kunda lub jak promienie księżycowe, które rozjaśniają Jej, podobną księżycowi twarz, Jej niespokojnie kołyszące się kolczyki, których piękny blask rozświetla Jej policzki i Jej słodkie, niewyraźne słowa, które dźwięczą jak doskonałe mantry Kupidyna, kradną serce Hari!”³ Kiedy Tulasi wspomina księżycową twarz Svamini, tak pełną ekstatycznej miłości, szczebioce: „O Sumukhi! Klejnoty Ich obydwu (Radhy i Krsny) są obejmowane. Czarny księżyc bawi się z lotosem. Widziałam jak On smakuje miód tryskający z tego lotosu. Błogosławiony jest ten księżyc, kiedy może służyć temu kwiatu lotosu!” Kiedy Tulasi zwraca się do Niej 'Sumukhi', zanurza Svamini we wspomnieniach o lila-rasie. Svamini uśmiecha się figlarnie do Tulasi i mówi: „O! Pamiętasz to wszystko?” Tulasi: „Muszę pamiętać o tym wszystkim dla Ciebie! Jesteś Anuragavati, co by było, gdybyś zapomniała wszystko z powodu Swojego naturalnego nienasycenia? Wtedy bym musiała Ci przypominać, nieprawdaż?” Svamini byłaby zawstydzona rozmawiać o takich tematach ze Swoimi przyjaciółkami, Lalitą i Viśakhą, ale może ufać Swojej lojalnej służce Tulasi, więc mówi bez rezerwy. Służki są viśvasa-bhumi Śri Radhiki, obiektami Jej zaufania. Kiedy Raghunatha dasa próbuje zawiesić klejnot Syamantaka na piersi Svamini, nie widzi nic więcej, więc modli się i rozpacza, kiedy budzi się w nim tęsknota.⁴

Śri Rasika-Candra Dasa śpiewa:

duñöa çaìkhacüòa äsi, våndävana paraveçi,

tomä lo'ye kore paläyana.

sei käle vanamälé, tähära vinäça kori.

çiromaëi korila grahaëa

„Wchodząc do Vrndavany, przyszedł podstępny Śankhacuda, by porwać Cię i uciec. W tym czasie Vanamali (Krsna) zabił go i ściągnął klejnot z jego głowy.”

dilä räme håñöa hoiyä, madhumaìgalera diyä,

tomäre dilena upahära

sei syamantaka maëi, sakala çobhära khani,

kaustubhera saha maitri yära

„Z radością przekazał klejnot Balaramie, który dał go Madhumangalowi, który z kolei wręczył go Tobie. Ten kamień szlachetny Syamantaka jest kopalnią pełną klejnotów piękna i przyjaźni się z Kaustubhą, klejnotem Krsny.”

mukutära mälä gaìthi, maëiräja dibo tathi,

poräibo tomära goläy.

he sumukhi! koho kobe, ei sevä more dibe,

däsé kori räkhibe go päy!

„Nawlekę tego króla klejnotów na perłowy naszyjnik i zawieszę go na Twojej szyi. O dziewczyno o pięknej twarzy! Powiedz mi, kiedy przyznasz mi tę służbę i zatrzymasz u Swoich stóp jako służkę?”

.

1Pełnia w marcu, znana również jako Gaura Purnima.

2Trzy ostatnie paragrafy autorstwa Śri Ananda Gopala Gosvamiego.

3Komentarz do tego wersetu (zatytułowany „Ananda Candrika”), Śri Viśvanatha Cakravartiego, jest szczególnie przepełniony smakiem dla wielbicieli.

4Komentarz Śrila Ananda Gopala Gosvamiego.