Vilapa kusumańjali 36

 

WERSET 36

KANAKA GUNITAM UCCAIR MAUKTIKAM MAT KARÄT TE

TILA KUSUMA VIJETRI NÄSIKÄ SÄ SUVRTTAM

MADHU-MATHANA MAHÄLI KSOBHAKAM HEMA-GAURI

PRAKATATARA MARANDA PRÄYAM ÄDÄSYATE KIM

kanaka - złote; guëitam - łańcuszki; uccaiù - wspaniały; mauktikaà - perła; mat - moja; karät – z ręki; te - Twój; tila-kusuma – kwiat sezamu; vijetré - pokonuje; näsikä - nos; sä - ten; suvåttam - okrągła; madhu-mathana – Krsna, ubijacz miodu; mahä - wielki; ali - trzmiel; kñobhakaà - pobudzając; hemagauri – złota piękność; prakaöatara – manifestuje się; maranda - miód; präyam – podobnie jak; ädäsyate - weźmie; kim – czy.

O Hema-Gauri (złota dziewczyna)! Kiedy Twój nos, który pokonuje piękno kwiatu sezamu, przyjmie wielką, okrągłą perłę, przyczepioną do złotego łańcuszka, z mojej ręki? Wielka pszczoła, Madhumathana (Krsna), będzie bardzo ożywiona miodem, który pojawi się w ten sposób!

Komentarz: Kiedy transcendentalna wizja znika i odczuwany jest brak służby oddania, powstała udręka jest trudna do tolerowania. Czasami wielbiciel premika nawet mdleje, lecz kiedy ukochane bóstwo odpowiada, nieprzytomność może ustąpić. Kiedy nie ma wizji, znowu jest rozpacz i modlitwy o służbę oddania. W ten sposób to posuwa się naprzód. Z tego wersetu możemy zrozumieć, że Tulasi zemdlała, ale teraz Svamini osobiście przywraca ją z powrotem do świadomości transcendentalną wizją: „Tulasi! Nie założysz Mojej perły?” Śri Raghunatha został ocucony miłosiernym wezwaniem Svamini. On siedzi tam, czekając na służbę oddania i myśląc: „Widzę, że dostaję ją, dostaję ją! W jaki sposób przetrwam, skoro nie mogę Jej służyć choćby odrobinę?” Podobne do pnącza ciało Tulasi płonie w leśnym pożarze rozłąki i nic, prócz deszczu łaski Svamini, nie może ocalić jego życia! Jak miłosierna jest Svamini, prosząc Tulasi o służbę w ten sposób!

„Zewnętrzna świadomość jest przeszkodą dla takiej jak ja, uwarunkowanej duszy. Mój umysł podąża w innym kierunku. Nie mam żadnego związku ze swoją svarupą! Jakże intensywne są moje materialne relacje, nie potrafię o nich zapomnieć, chociaż cały czas próbuję! Wszystkie rzeczy, które mnie inspirują, są tymczasowe. Wszystkie te zdarzenia przeminą, z kim wtedy zostanę?” Znowu, niektórzy postanawiają zatrzymać jedną część dla swoich ciał, a drugą część przeznaczają dla Pana. Lecz przez szarpanie serca w ten sposób, próbując podzielić je na różne części, nie będzie możliwe osiągnięcie łaski Śrimati! Całe serce musi być ofiarowane Radharani, wszystkie pozostałe zaangażowania są po prostu przeszkodami – taka jest nauka aćaryów! Powinniśmy żyć we Vrajy, by podążać śladami tych aćaryów. Śripada Prabodhananda Sarasvati napisał w „Radha Rasa Sudhanidhi” (60):

kälindé salile ca tat kucataöé kastürikä paìkile

snäyaà snäyam aho ku-dehaja malaà jahyäà kadä nirmalaù

„Kiedy zmyję bród z mojego niegodnego ciała, kąpiąc się raz za razem w wodach Jamuny, która jest zamulona piżmem zmytym z sutków Śri Radhiki?” Świadomość bycia dasi Radhiki nie rozbudzi się w sercu osoby, która jest odurzona materialną, cielesną świadomością!¹

Śri Raghunatha dasa zemdlał z miłosnej rozłąki. Svamini woła: „Tulasi!” Jak pełen słodkiego nektaru jest Jej głos, kiedy woła Swoją kinkari po imieniu! Co najmniej nieznaczne pragnienie powinno rozbudzić się w sercu raga-sadhaki, podobne do tego: „O Svamini! Kiedy zawołasz również mnie po imieniu w ten sposób? Siedzę tutaj w tym wiecznym oczekiwaniu!” Błogosławiony jest Śrila Raghunatha dasa Gosvami, ponieważ zapomniał o wszystkim i osuwa się nad brzegiem Radhakunda i płacze w przejmujący sposób, tęskniąc za osobistą służbą i darśanem Śri Radhiki. Sadhaka również powinien pragnąć być wezwanym do pełnienia służby w ten sposób, płacząc i łkając: „Aho! W którym życiu będę mógł również otrzymać kroplę z tego oceanu duchowych emocji?” Na ile, nawet najsłabsze promienie księżyca ragi, które wschodzą w przypominającym księżyc sercu Śri Raghunatha dasa Gosvamiego, są odbijane w przypominających kryształ sercach praktykantów raga bhaki, na tyle ich czyste serca będą zabarwione jego boskimi uczuciami. Dla tych, którzy pragną służyć Śri-Śri Radha-Madhavie w wiecznych, nadprzyrodzonych zagajnikach zabaw Vrajy w bhava-deha (ciało zbudowane z transcendentalnej miłości), Śri Dasa Gosvami miłosiernie trzymał ten skarb niezrównanych emocji w formie tego przewodnika po duchowych rekolekcjach (smarana paddhati), który jest pełen wiecznie ekspandujących uczuć ekstatycznej miłości, w tym świecie.

Svamini woła Tulasi: „Tulasi, chodź! Nie założysz perły na Mój nos?” Tulasi myśli: „Założyłam wszystkie ozdoby, teraz została tylko perła na nos ze złotym łańcuszkiem! Zobaczmy, czy Svamini założy ją sama czy nie!”, i na głos mówi: „Twoja perła jest przyczepiona do złotego łańcuszka! Weźmiesz ją z mojej ręki? Ta perła jest Ci bardzo droga i mam ją zawiesić! Jeśli nie będzie złota na Twoim nosie, Twój oddech może być niepomyślny dla Priyatama, dlatego chcesz nosić perłę na nosie! Moje serce płacze za tą rozkoszną służbą.”² Błogosławiona jest ta kinkari, która wie jak nikt inny, jak służyć bóstwu zgodnie z pragnieniem Jego serca! Śripada Śuka Muni nazwał mamę Jaśodę 'Krsna hitaisini', 'ta, która pracuje dla dobra Krsny'. Kiedy słucha i intonuje się o Jego imionach, cechach i rozrywkach, Krsna obdarza świat najwyższym dobrem, lecz mama Jaśoda zawsze się martwi o Jego pomyślność. Krsna jest wszech-przenikający (vibhu) i dzięki mocy Jego wielkiej miłości, nawet największy grzesznik może zostać wyzwolony z materialnego świata i osiągnąć ekstatyczną miłość do Boga, po prostu intonując Jego święte imię. Ten Krsna stał się znany na świecie jako Damodara, gdyż Jego mama, Jaśoda, związała Go linami. Dla Jego dobra, Śri Radhika chodzi do Jego wioski, Nandiśvara, każdego ranka, by gotować dla Niego, będąc pobłogosławioną przez Durvasę Muniego, że cokolwiek ugotuje, będzie nektarem, leczącym z chorób, zwiększającym długość życia, oraz gwarantującym zdrowie każdej osobie, która go skosztuje. Każdego dnia Svamini czci boga słońca i modli się do niego o zdrowie dla Swojego Prananatha. Taka jest natura miłości we Vrajy i dlatego Svamini prosi Tulasi o tę perłę ze złotym łańcuszkiem na nos. Kiedy Tulasi zawiesza perłę, zanurza Svamini w oceanie słodkich tematów o Krsnie. „Twój nos pokonuje swoim pięknem nawet kwiat sezamu i sprawi, że Krsna-pszczoła będzie bardzo spragniona! Nawet Bohater jak On, nie może się mu oprzeć!” Purva raga Śri Krsny jest opisana następująco:

yab koru kheli äli saiye bälä; heralu pathe janu cäïda ki mälä

aparüpa rüpa nayane majhu lägi; anukhana mädhuré maramahi jägi

e sakhi e sakhi mohe heri räi; vihasi rahali dhani géma moräi

so mukha jhalamala niramala jyoti; lolita näsika veçara moti

raìgima jäda vithäralo péöha; cakitahi majhu mana lägalo déöha

aiche sukeçiné häma nähi pekhi; cita mürati hiye rahalahi lekhi

pada-nakha aìgulé yävaka çobhä; daça cäïda aruëa bahu lobhä

so pada kamala hådaya kori seva; govinda däsa yaba anumati debo

„Kiedy ujrzałem Radhę bawiącą się ze Swoimi przyjaciółkami, ścieżka rozświetliła się, jak gdyby księżyc w pełni świecił z tamtego kierunku (lub: one wszystkie wyglądały jak girlanda księżyców). Niszczycielskie piękno Jej postaci baraszkuje w Moich oczach, a Jej słodycz ciągle budzi się w Moim sercu. O sakhi! O sakhi! Stojąc tam, Rai odwróciła głowę, by spojrzeć na Mnie i uśmiechnęła się do Mnie. Cóż za nieskazitelny blask emanował z Jej olśniewającej twarzy – dyndająca perła zwisała z Jej nosa! Kolorowe pompony podskakiwały na Jej warkoczu zwisającym do Jej pośladków, prowokując Mój umysł i oczy. I nigdy nie widziałem tak pięknych włosów z lokami – Jej czarująca postać jest uwieczniona w Moim umyśle! Lak Yavaka na palcach Jej nóg i dookoła paznokci, sprawia, że są pożądane przez dziesięć czerwonych księżyców. (Lub: Dziesięć księżyców Jej paznokci u palców nóg i słońce Jej maści na stopach, potęgują Moje pragnienia!). Pozwól mi służyć tym lotosowym stopom w moim sercu, mówi Govinda dasa, kiedty tylko Ona wyrazi zgodę!”

„Piękno Twojego nosa w naturalny sposób pobudza Śyama-pszczołę i teraz zawieszam tę czarującą perłę, przyczepioną do złotego łańcuszka, pod Twoim nosem! Kwiat (sezamu) tam jest, lecz nie ma miodu, który mógłby z niego skapywać! Jak więc pszczoła może przylecieć? Ta perła będzie oscylować, tak jak miód, który majta się, zanim spłynie, kiedy jest wylewany!” Zawieszając perłę, Tulasi jest zdumiona jej pięknem. Czy to jest nowe nasiono do wina elegancji? Coś, co ma uczynić przypominający papugę umysł Krsny pożądliwym? Kulka słodkiego nektaru? Przynęta mająca przyciągnąć, podobne do rybich, oczy Krsny? Czy strzała Kupidyna, wystrzelona z kołczanu nosa Svamini, mająca zniszczyć spokój Krsny?³ Tulasi mówi: „Zawiesiłam Twoją perłę na nos! Ona wibruje dzięki dotykowi cudownej rasy Twojego oddechu! Jak słodko ona oscyluje, kiedy tańczysz! Wygląda jakby miała odpaść! Wewnątrz niej jest piękno śringara rasy, transcendentalnego, erotycznego smaku i ona zwiększa Wasze wzajemnie doznania. Doznanie może być zrozumiane przez zaabsorbowanie nim umysłu. Śyama nie będzie smakował piękna Twojego nosa, dopóki nie zawieszę tej perły na nim! Pszczoła kocha kwiat, kiedy wypływa z niego trochę miodu. Ten Twój, przypominający kwiat nos jest szczególnie pożądany przez Krsnę-pszczołę, kiedy ta, podobna do miodu perła wypływa z niego!” Kiedy Tulasi mówi do Niej w ten sposób, złoty blask tryska ze Svamini, dlatego Tulasi zwraca się do Niej 'Hema-Gauri' – słowo złożone, oznaczające złoto. Nagle wizja znika i wydaje się jakby oczy Raghunatha straciły blask (jyotih-śunya), więc modli się: „O Hema-Gauri! Gdzie jesteś? Kiedy weźmiesz tę perłę z mojej ręki?”⁴

Śri Rasika-Candra Dasa śpiewa:

çuno puna he çré rädhike, kanaka varaëädhike,

tila phula jini näsa müle.

nirmala mukuta våtte, gäìthiyä kanaka sütre,

poräibo nija kare tule.

„Posłuchaj jeszcze raz, O Radhike, Ty, która jesteś piękniejsza od złota! Twój nos pokonuje piękno kwiatu sezamu i swoimi własnymi rękoma zawieszę tę perłę, zaczepioną do złotego łańcuszka, na nim.”

heri se mukutä phala, makaranda òhala òhala,

çyäma ali hoibe mohita,

ära vä kohibo kibä, sei sevä more dibä,

ei mora monera vaïchita.

„Kiedy Śyama-pszczoła widzi miodową perłę sączącą się z Twojego, przypominającego kwiat nosa, będzie oczarowany. Cóż więcej mogę powiedzieć? Pragnieniem mojego umysłu jest otrzymanie tej służby od Ciebie!”

.

1Do tego miejsca komentarz Śri Ananda Gopala Gosvamiego.

2Ta lila jest opisana przez Śri Ananda Gopala Gosvamiego.

3„Krsna Bhävanämrta”, 4.63

4Opis autorstwa Śrila Ananda Gopala Gosvamiego.