Vilapa kusumańjali 43
WERSET 43
YASYÄNKA RANJITA ŚIRAS TAVA MÄNA BHANGE
GOSTHENDRA SUNUR ADHIKÄM SUSAMÄM UPAITI
LÄKSÄ-RASAH SA CA KADÄ PADAYOR ADHAS TE
NYASTO MAYÄ'PY ATITARÄM CHABIM ÄPSYATIHA
yasyä - której; aìka - znak; raïjita - zabarwia; çiraù - głowa; tava - Twój; mäna – gniewać się; bhaìge - przerywać; goñöha indra – król Vrajy; sünuù - syn; adhikäà - zwiększać; suñamäm - piękno; upaiti - osiąga; läkñä – maść do stóp; rasaù - płynny; sa - On; ca - i; kadä - kiedy; padayoù – obie stopy; adhah - pod; te - Twoje; nyasta - podłożył; mayä – przeze mnie; api - również; atitaräà - wielki; chabim - splendor; äpsyati - osiągając; iha – tutaj.
Aby ukoić Twój, przesiąknięty dumą, gniewny nastrój, Książę Vrajy umieścił Twoje stopy na Swojej głowie, upiększając ją śladem Twojej maści ze stóp! Kiedy uczynię Twoje stopy przepięknymi, dzięki tej cudownej maści do stóp?
Komentarz: Svarupaveśa Śri Raghunatha jest bardzo wyrazista i w tej świadomości on modli się do Svamini o służbę oddania dla Niej. Jak cudowny jest smak tych wizji! Jak bardzo jest on pobudzony, kiedy znowu traci tę świadomość! Ci, którzy osiągnęli doskonałość, nie posiadają nic poza swoimi doświadczeniami, natomiast wielbiciele zaawansowani w bhajanie, również doświadczają pewnego rodzaju, następujących po sobie doświadczeń, jak mogliby kontynuować, gdyby było inaczej? Ta sukcesja transcendentalnych doświadczeń, włączając w to nawet ich sny, jest podporą życiową dla wielbicieli premika. Svarupaveśa Śri Raghunatha jest prawdziwa i ani trochę nie jest fałszywa. Sadhakowie powinni najpierw dążyć do tych doświadczeń, a następnie wszystko stanie się naturalne, jak ma to miejsce w przypadku wielbicieli, którzy osiągnęli rati. Jak słodkie jest przebywanie ze Svamini w transcendentalnym zaabsorbowaniu! Doświadczeni wielbiciele są zawsze zanurzeni w tej rasie!
Wielka agonia budzi się w sercu Śri Raghunatha, kiedy wizja (z poprzedniego wersetu) znika, a jego serce ponownie unosi się na falach niespokojnej modlitwy, która niesie go z powrotem do królestwa lila. Tym razem on (ona) nasmaruje podeszwy stóp Śri Radhiki zabarwionym lakiem, mówiąc: „Hej Śyamaju! Znasz chwały tego laku do stóp?” Jak słodkie są te słowa, nawet jeśli są wypowiadane tylko w umyśle! Kiedy smarana staje się intensywne, wtedy wydaje się, jakby wypowiadało się je bezpośrednio do Svamini. Nie myśli się więcej: „Praktykuję smarana!” Takie jest właśnie visphurti Śri Raghunatha dasa Goswamina. Śri Dasa Goswamin widzi, że jako Tulasi Mańjari bierze naczynko z lakiem do stóp i pędzelek, słodko mówiąc: „Głowa Vrajendra-nandana zostanie upiększona, będąc naznaczoną Twoim lakiem do stóp, kiedy będzie próbował wyciszyć Twój gniewny nastrój, kładąc Twoje stopy na Swojej głowie. Ale to nie uczyni Krsny podrzędnym, to uwydatni Jego wyższość!”1
Goswamini mówią, że najwspanialszymi cechami Śri Krsny jest delikatnienie Jego umysłu pod wpływem miłości i to, że jest kontrolowany przez miłość. Ten atrybut obdarza życiem wszystkie pozostałe cechy. Śri Radhika jest uosobieniem tej miłości, więc naturalnie kontroluje Krsnę w największym stopniu i cecha Krsny zwana prema vaśyatą, uleganiem miłości, manifestuje się w najwyższym stopniu, kiedy On przebywa w Jej towarzystwie. Wszyscy chcą manifestować swoją własną wyższość. Kiedy poeta Jayadeva opisywał w swojej sławnej „Gita Govindzie”, jak Krsna trzymał stopy Radhy na Swojej głowie, by ukoić Jej zazdrość, nie mógł znaleźć właściwych słów, by zakończyć sanskrycki werset. Kiedy poszedł się wykąpać, przyszedł Sam Krsna i dopisał za niego brakujące sylaby w książce: dehi pada pallavam udaram: 'Daj Mi Swoje szlachetne, lotosowe stopy'. Medytujemy o Krsnie, kiedy jest uległy wobec Śri Radhiki.
Zabarwiony lak z lotosowych stóp Śri Radhiki przykleja się do głowy Krsny i te ślady tworzą ozdobę. Wielokolorowa korona z pawich piór nie może uczynić Jego głowy tak piękną, jak ten czerwony lak Śri Radhiki! Kinkarinie bardzo dobrze wiedzą jaki jest tego cel. Śrila Lilaśuka mówi: „Jesteś unikalnie znany jako 'śikhi-pińcha mauli', 'Ten, który nosi koronę z pawich piór!” Dlaczego Krsna nosi pawie pióra? Kiedy wchodzi do lasu Vrndavany, by wypasać krowy, pawie, widząc Jego karnację przypominającą barwą chmurę monsunową, zaczynają tańczyć w ekstazie. Widząc ich taniec, Śri Govinda Nataraja, król tancerzy, tańczy razem z nimi, naśladując je, kołysząc się w kółko na Swoich kolanach i wznosząc ręce. Kiedy one to widzą, pawie tańczą z jeszcze większą ekstazą, gubiąc jedno lub dwa pióra. Śri Krsna myśli, że pawie mówią Mu w ten sposób: „O Bogu miłości! Gdyby los dał nam ludzkie ciała, moglibyśmy służyć Ci owocami i kwiatami z lasu, lecz niestety, nie mamy tyle szczęścia! Jesteśmy tylko ptakami i wszyscy kochają nasze pióra! Gdybyś mógł z miłością przyjąć to nieznaczne ofiarowanie, to bylibyśmy pobłogosławieni!” Więc Krsna, który daje Siebie w zamian za ofiarowanie nawet łyżeczki wody z listkiem-Tulasi, przyjął ten prosty prezent miłości na Swoją głowę. Z wielką dumą Śri Radhika wykonuje najlepsze ofiarowanie przez naniesienie Swojego czerwonego laku do stóp na Jego głowę. To miłość, z którą Ona to robi, upiększa Jego głowę, a nie kolor laku! W ten sposób transcendencja zostaje udekorowana kolorem czystej miłości.2 Śrila Kavi Karnapura w mistrzowski sposób gloryfikował lak do stóp Radhiki w następujący sposób:
çrévatsasya ca kaustubhasya ca ramä devyäç ca garhäkaro
rädhä päda-saroja yävaka-raso vakñaù sthalaù stho hareù
bälärka dyuti maëòaléva timiraiç chandena vandékåta
kälindyäù payaséva péba vikacaà raktotpalaà pätu vaù
{„Alankära Kaustubha”, 8.3}
„Pewnego dnia, kiedy Śri Radhika była w nastroju niezależności, Śri Hari smarował Jej lotosowe stopy lakiem i tak bardzo znęciła Go słodycz tych stóp, że chwycił je i przycisnął do Swojej piersi i lak, który jeszcze nie wysechł, zabarwił Jego pierś. Oby ten czerwony lak na lotosowych stopach Radhy, który przykleił się do piersi Hari, upiększając ją bardziej niż znak Śrivatsa, klejnot Kaustubha i bogini fortuny, który jest wychwalany pięknymi wersetami jako blask wschodzącego, porannego słońca, który niszczy nocną ciemność i który ożywa jak rozkwitający, czerwony kwiat lotosu w niebieskich wodach Jamuny, chronił cię!” W ten sam sposób lak do stóp Manini upiększa głowę Hari. Pewnego dnia Śrimati jest obrażona na Krsnę, więc Krsna pada do Jej stóp i mówi: „Jeśli nie spojrzysz na Mnie, lub nie odezwiesz się do Mnie chociaż raz, to jak będę mógł żyć?”, kojąc Jej, przepełniony dumą gniew i kładąc Jej stopy, które są nasączone potem na Swoją głowę, zabarwiając ją w ten sposób Jej czerwonym lakiem i sprawiając, że pawie pióro spada na ziemię z Jego głowy. Krsna jest władcą królestwa rasy i dzięki trzymaniu tych stóp na Swojej głowie, staje się rasika śekharą, klejnotem koronnym koneserów!
rasaghana mohana mürtià vicitra keli mahotsavolläsitam
rädhä caraëa viloòita rucira çikhaëòaà harià vande
(„Rädhä Rasa Sudhänidhih” – 201)
„Wychwalam Hari, który jest zadowolony z cudownego festiwalu zabaw, który jest istną formą intensywnej, czarującej rasy i którego piękne pawie piórko wiruje u stóp Śri Radhy.” Ponieważ On zapomina o wszystkim innym i skupia się na madhurya rasie, Krsna jest nazywany rasa-ghana mohana murti, uosobieniem głębokich, skondensowanych smaków. Taka rasa nie może istnieć, jeśli odczuwany jest choćby cień czci i rezerwy do Krsny, jako pełnego majestatu Pana. Tulasi przyciska stopy Svamini do swojej piersi i nakłada na nie czerwony lak, sprawiając jednocześnie, że Ona smakuje rasę tak wielu lila. Wysusza lak, dmuchając na niego. Kto oprócz kompetentnej kinkari, mógłby pełnić taką służbę? Jakże piękny jest ten czerwony lak! Wygląda jak król świtu chroniący się u Jej czerwonawych, lotosowych podeszw, by im służyć. W końcu słońce jest przyjacielem kwiatów lotosu! Anuragnini Tulasi, podziwiając piękno i słodycz tych podeszw, zwraca się do laku: „O czerwony laku! Nie bądź strapiony, myśląc, że nie masz kwalifikacji, by pokolorować te, czerwone jak koral podeszwy! To nie dzięki małej ilości dobrej fortuny możesz schronić się u tych stóp! W rezultacie przyjęcia schronienia u tych stóp, twój dobry los zostanie zwielokrotniony. Będziesz mógł nawet upiększyć kręcone loki Śyamasundara! Zostałeś pobłogosławiony przyjęciem schronienia u lotosowych stóp Mahabhavamayi!” Jak wiele słodkich rzeczy wypowiada Tulasi w swoim umyśle! Umysł Svamini jest gdzie indziej. Jej umysł jest zanurzony w rasie, którą służy Jej Tulasi. Następnie Tulasi przyciąga umysł Svamini, mówiąc: „Hej Śyamaju! Będziemy się czuły pobłogosławione, widząc jak upiększasz głowę Śyamasundara! Ten czerwony lak zwielokrotni piękno Jego kruczoczarnych, kręconych loków!” Od Gaudiya Vaisnava aćaryów możemy się nauczyć potęgi podporządkowania lotosowym stopom Śri Radhy. Oni kochają Radhę bardziej niż Krsnę (radha snehadhika). To jest wielki dar Śri Ćaitanyi Mahaprabhu. Śrila Jiva Goswamin współczuje tym, którzy nie przyjmują schronienia u stóp Śri Radhy w wieku Śri Caitanyi Mahaprabhu, pomimo że mogli przyjąć schronienie u stóp Śri Krsny:
nåpo na hari sevitä vyayakåté na hary arpakaù
kavir na hari varëakaù çrita gurur na hary äçritaù
guëé na hari tat paraù sarala-dhér na kåñëäçrayaù
sa na vraja ramänugaù sva hådi sapta çalyäni me
(„Gopäla Campüh”, Pürva 33)
„Osoba, która może być królem, lecz która nie służy Panu Hari, osoba, która może być bardzo szczodra, lecz która nic nie ofiarowuje Panu Hari, poeta, który nie wychwala Pana Hari, osoba, która podporządkowuje się guru, bez podporządkowania się Panu Hari, osoba, która może posiadać wspaniałe kwalifikacje, lecz która nie jest zadedykowana Panu Hari, osoba, która może być bardzo szczera, lecz która nie przyjmuje schronienia w Śri Krsnie i ten, kto nie podąża śladami Śri Radhy, Bogini Fortuny z Vrajy, - te siedem typów osób przeszywają moje serce jak włócznią!”
Tulasi jest skupiona na służbie dla Svamini, nakładając Jej lak do stóp. Ta służba jest tak wspaniała, że czasami nawet Śri Hari podejmuje ryzyko, wchodząc do domu Jatili, by bez przeszkód spełniać ją, przebrawszy się za fryzjerkę.
dhari napitäné veça, mahalete paraveça,
yekhäne bosiyä äche räi
häte diyä darapané, khole nakha raïjané,
bole boiso dei kämäi
„Przebrany za młodą fryzjerkę, Krsna wszedł do pałacu w którym przebywała Rai (Radha). Trzymając lustro w Swoim ręku i lakier do paznokci na piersi, zwrócił się do Niej: „Usiądź bym mogła zrobić manicure!””
bosilä ye rasavaté näré
khulilo kanaka bäöé, äniyä vimala ghaöé,
òhälilo suväsita väri
kare nakha raïjané, cäncaye nakhera kaëé,
çobhita korolo yeno cäìde
näpitäné eke çyämä, nanéra putalé jhämä,
buläiche monera änande
„Ta figlarna, zakochana dziewczyna usiadła, otworzyła Swoją złotą szkatułkę i napełniła pusty dzbanuszek perfumowaną wodą. Następnie zaczęła ozdabiać paznokcie Rai, tak piękne jak księżyc, nakładając lakier do paznokci. Ta młoda fryzjerka ma na imię Śyama i kręci się dookoła z wielką beztroską jak lalka z masła.”
ghasi ghasi räìgä päy, älatä lägäya täy
nirakhi nirakhi aviräma
racaye vicitra kori, caraëa hådaye dhari'
tale lekhe äpanära näma
„Ona namaszcza raz po raz stopy Rai lakiem do stóp i ciągle sprawdza, czy już wystarczy czy nie. Przyciskając stopy Rai do Swojej piersi, Ona napisała Jej imię na Jej podeszwach w niezwykłym stylu.”
näpitäni bole dhané, dekhaho caraëa khäni,
bhälo manda koroho vicära
dekhi suvadané kohe, ki näma likhilä ohe,
paricoy deho äpanära
„Młoda fryzjerka powiedziała: 'O szczęśliwa Dziewczyno! Spójrz na Swoje stopy i oceń, czy Moja praca jest dobra czy nie!' Przyglądając się z uwagą, Rai, o pięknej twarzy, powiedziała: 'Och! Czyje imię tu napisałaś? Kim jesteś!”
näpitäné kohe dhani, çyäma näma dhari ämi,
vasati e tomära nagare
dvija caëòé däse koy, ei näpitäné noy,
kämäila yäho nija ghare
„Fryzjerka odpowiedziała: „O obdarzona dobrym losem dziewczyno! Mam na imię Śyama i mieszkam w Twoim mieście!” Dvija Candi Dasa mówi: „To nie jest fryzjerka! Idź do domu po skończeniu manicure (lub: po odebraniu zapłaty cieszenia się Swoją ukochaną)”
Służba dla stóp premamayi (pełna miłości do Krsny Radha) jest największym bogactwem rasika raja (Krsna, król koneserów). bujhibe rasika bhakta, na bujhibe müòha („Caitanya Caritämrta”): „Wielbiciele rasika zrozumieją to, a ignoranci nie zrozumieją.” Kiedy Raghunatha dasa nakłada lak, wizja znika i on rozpacza i modli się o służbę oddania.
Śrila Rasika-Candra Dasa śpiewa:
bhaìgite durjaya mäna, caraëe luöäya käna,
läkñä rase çire raïje tära.
tähäte se çiro çobhä, adhika bäòäye kibä,
anupama saundarya vistära
„Krsna tarza się u Twoich stóp, by ukoić Twoje wzburzenie wywołane zazdrością i zabarwia Swoją głowę Twoim lakiem do stóp. To czyni Jego głowę jeszcze piękniejszą, ponad wszelkimi porównaniami!”
kobe sei läkñä rase, tava pada adho deçe,
raïjita koribo nija kare.
sarva känti garva öuöi, uöhibe mädhuri phuöi,
nirakhibo du'nayana bhare
„Kiedy będę mógł swoimi własnymi rękami nałożyć ten lak na Twoje podeszwy i napełnić moje oczy ich pięknem, które pokonuje dumę wszystkich innych wspaniałości, zwiększając ich rozkwitającą słodycz?”
·
1Do tego miejsca komentarz Śri Ananda Gopala Goswamina.
2Komentarz Śri Ananda Gopala Goswamina.
Komentarze
Prześlij komentarz