Vilapa kusumańjali 45

 

WERSET 45

SURYÄYA SURYAMANI NIRMITA VEDI MADHYE

MUGDHÄNGI BHÄVATA IHÄLI-KULAIR VRTÄYÄH

ARGHYAM SAMARPAYITUM UTKA DHIYAS TAVÄRÄT

SAJJÄNI KIM SUMUKHI DÄSYATI DÄSIKEYAM

süryäya – bogowi słońca; süryamani – klejnoty słoneczne; nirmita – zrobiony z; vedi - ołtarz; madhye - na; mugdhängi – dziewczyna o pięknym ciele; bhävata – z miłością; iha - tutaj; ali - przyjaciółki; kulaih – przez grupę; vrtäyäh - otoczona; arghyam - oblacje; samarpayitum - ofiarowuje; utka – z wielkim pragnieniem; dhiyah - serce; tava - Twoje; ärät - blisko; sajjäni – artykuły do czczenia; kim – co; sumukhi – dziewczyna o pięknej twarzy; däsyati - poda; däsikä - służka; iyam – to.

O Mugdhangi (dziewczyna o pięknym ciele) Sumukhi (dziewczyna o pięknej twarzy)! Kiedy ta służka usiądzie obok Ciebie i z miłością poda Ci parafernalia, kiedy ofiarowujesz formalne oblacje bogowi słońca, siedząc na ołtarzu wykonanym z kamieni słonecznych, otoczona przez Swoje przyjaciółki?

Komentarz: W swojej transcendentalnej wizji Śri Raghunatha dasa smakuje doznania płynące z ozdabiania Svamini i kiedy ta wizja znika, modli się o służbę oddania. Dla korzyści neofitów kroczących ścieżką raganuga-bhaki, objawił mistrzostwo w tych służbach ozdabiania, opisując je w swoich modlitwach. Neofita nie powinien służyć jak mu się podoba; powinien służyć zgodnie z pragnieniem Śri Radharani, podążając śladami tych, którzy zrozumieli, co Ona ma na myśli. Śrila Narottama dasa Thakura opisał to w następujący sposób w swojej „Prema Bhakti Candrice”: mahäjanera yei patha, tä'te hobo anurata, pürväpara koriyä vicära „Bądź zadedykowany ścieżce ukazanej przez maha-janów (Goswaminów) i stosuj ich nauki z przeszłości i z teraźniejszości”. Gaudiya Vaisnavowie, którzy przyjęli schronienie w Yugalabhajanie (czczenie Radhy i Krsny) podążają śladami Śri Rupy i Śri Raghunatha dasa Goswaminów. Oni są mańjariniami z Vrajy, które zstąpiły na ziemię ze Śri Caitanyą Mahaprabhu, by uczyć doskonałości w służbie dla Boskiej Pary. One z wielkim zapałem uczą cały świat w jaki sposób służki, które zwane są saksat sevadhikarini (dziewczęta, które są kwalifikowane, by pełnić bezpośrednią służbę oddania), muszą służyć Boskiej Parze. Zbiór modlitw „Stavamala” autorstwa Śrila Rupy Goswamina i „Stavavali” Śrila Raghunatha dasa Goswamina są przepełnione ich doświadczeniami i ich mistrzostwem w bhajanie i dlatego są wyjątkowo smakowite. Z tego poufnego skarbu bhajanu można nauczyć się jak stać się żądnym pełnienia służby oddania. Jak intensywna była miłość w rozłące Rupy i Raghunatha! To cierpienie nie jest materialnym rodzajem nieszczęścia, to jest cierpienie przesiąknięte transcendentalnym szczęściem! Czy łatwo poczuć tęsknotę za Śri Radhiką? Nie można tego doświadczyć nie będąc zaabsorbowanym w postrzeganiu swojej tożsamości jako służka! Acaryowie uczyli – praktykuj bhajana rozbudzając swoje pragnienie! Kiedy uczucia rozdzielenia zostaną rozbudzone, można będzie porzucić wszystko, niczego nie można, ani nie powinno porzucać na siłę.¹ Śri Narottama modli się: kobe Kåñëa-dhana päbo, hiyära mäjhäre thobo, juòäibe e päpa paräëa („Prärthanä”): „Kiedy zdobędę skarb-Krsnę i będę trzymał Go w swoim sercu, kojąc w ten sposób swoje grzeszne powietrza życia? Nie ma innego sposobu na uspokojenie powietrz życia! Smak do materialnych rzeczy zostanie utracony automatycznie. Czy girlanda z kwiatów i pasta sandałowa na skroni zadowolą cię, kiedy jesteś głodny? Możesz w spokoju jeść i spać, kiedy twoje serce jest przeszywane włócznią? W ten sam sposób Goswamini naturalnie stracili apetyt do materialnych przyjemności z powodu rozłąki z Krsną. Ten stan powinien być osiągnięty w procesie roztropnego balansu między odwiązaniem, a szczerym, pozbawionym egoizmu oddaniem. Należy praktykować wielką cierpliwość w tym procesie i nie próbować sztucznie wskakiwać na tak strzeliste szczyty. päbo rädhä-Kåñëa pä, ghucibe monera ghä, düre yäbe e sab vikala „Kiedy osiągnę lotosowe stopy Radhy-Krsny całe zanieczyszczenie zniknie z mojego umysłu i wszelki niepokój odejdzie w siną dal.” Do dzisiaj nie jestem w stanie postrzec swojej tożsamości jako służka Śri Radhiki! To jest czczenie samej miłości i cała miłość uznaje porażkę w obliczu miłości służek Radharani! Jakże cudowny jest nastrój mańjariń, które czczą Śri Radhikę (śri radhikaradhika)! Śripada Prabodhananda Sarasvati gloryfikuje je w następujący sposób:

rädhä-Kåñëa padäravinda makarandäsväda madyan mano-

bhåìgäù santatam udgatäçru pulakas tat prema tévraughataù

aty änanda bharät kadäpy ati laye çocyantya ätmeçayoù

seväyäù vihateù sphurantu mama tä çré rädhikärädhikä

(„Vrndävana Mahimämrta” 6.81)

„Oby czcicielki (służki) Śri Radhiki, których umysły są jak trzmiele odurzone ciągłym sączeniem miodu z lotosowych stóp Radhy i Krsny, które stale wylewają wielkie strumienie łez, których ciała są wysadzane gęsią skórką wywołaną wielką ekstazą miłości do Nich i które bardzo rozpaczają, kiedy nie mogą służyć swoim Panu i Pani nawet przez moment, ponieważ zemdlały na chwilę z powodu wielkiej ekstazy lub Boska para ukryła się przed nimi w wielkiej ekstazie, objawiły się mi!”

Po tym, kiedy Svamini została kompletnie ubrana i udekorowana, Ona idzie do siedziby Krsny, Nandiśvaru, by gotować dla Krsny, lecz najpierw ofiarowuje oblacje Bogu Słońca, bóstwu czczonemu przez Jej ojca, na podwyższeniu z kamieni słonecznych. Ona nie pragnie żadnych materialnych korzyści od Boga Słońca, ale po prostu modli się o pomyślność Śyamasundara i o spotkanie z Nim bez żadnych przeszkód. Później po południu, około trzeciej, Ona ofiarowuje pełne, formalne czczenie (puja) Bogu Słońca. Ponieważ następny werset, 46, opisuje popołudniowe rozrywki, ten werset może być również zastosowany do popołudniowej pujy. Jest to opisane w „Govinda Lilamrcie” (Rozdział 18): Śri Radhika przychodzi do Suryakunda (ok. 12 km od Radhakunda) ze Swoimi przyjaciółkami, podczas gdy Krsna zjawia się przebrany za kapłana (brahmana) o imieniu Viśva Śrama Brahmacari, by przeprowadzić ceremonię. Jego ciało, owinięte w szafranowe szaty, błyszczy w promieniach celibatu! Jest tam Matka Jatila, więc Krsna mówi: „Jestem brahmacarinem (student żyjący w celibacie)! Nie dotykam kobiet! Dotknij tej trawy Kuśa, akceptując Mnie w ten sposób na Swojego kapłana!” Jakże cudowna jest ta mantra akceptacji!

jagan maìgala kåt gotraà çucivit pravaraà çucim

bhavantaà viçva çarmänäà purohitatayä våëe

(„Govinda Lilamrta” 18,68)

„Akceptuję Viśva-śramę, którego dynastia (gotra) angażuje się w dobroczynność (mangala krt) dla świata (jagat) i który jest w najwyższym stopniu czysty (śucivit pravaram śucih), jako mojego kapłana!”. Przewrotna gra słów w tym wersecie jest następująca: „Akceptuję Krsnę, który obdarza pomyślnością (mangala) cały świat (jagat), recytując Jego święte imię (gotra), który jest najlepszym (pravara) ze wszystkich koneserów erotycznych smaków (śuci rasa), jako Mojego kapłana!” Svamini rozumie wszystkie te sekretne żarty odgrywane przez Krsnę przed obliczem Swojej teściowej. Jakże piękna jest Jej twarz! Dlatego jest Ona nazwana „Sumukhi” w tym wersecie. Po zaakceptowaniu Viśvaśarma jako Jej rytualnego kapłana, Ona musi wyrecytować następną mantrę:

çré bhäsvate'tanu tamaù saàhantrety anurägine

puraù sate'smai miträya padminé-bandhave namaù

„Ofiarowuję Moje pokłony jaśniejącemu (bhasvan) Bogu Słońca („padmini bandhu” jest słońcem, przyjacielem kwiatów lotosu), Mitrze (Mojemu ukochanemu Krsnie), który jest ozdobiony przepychem Śri (bogini fortuny jako złota linia na Jego piersi), który niszczy cierpienia spowodowane prze Kupidyna (atanu), który jest pełen pasji (anuragi) i który jest przyjacielem Padmiń (padmini bandhu), lotosookich gopiń!” Podczas gdy Śri Radhika recytuje te mantry, brahmacari Krsna ofiarowuje kwiaty, padyę (wodę do stóp) i arghyę (wodę do rąk) bóstwu Boga Słońca. Svamini bardzo pragnie ofiarować oblacje, będąc obserwowaną przez Jatilę! Jak słodko Ona tam stoi, otoczona przez Swoje najdroższe przyjaciółki! Dlatego jest określana jako „Mudhangi”, dziewczyna o czarującym ciele. Rasika manjarinie przygotowały ołtarz z kamieni słonecznych z różnymi parafernaliami do tego formalnego czczenia. Mugdhangi ofiarowuje oblacje, by rozbudzić pragnienia. Umysły i serca wszystkich odpływają w niezliczonych kierunkach na strumieniu smakowania cudownej różnorodności transcendentalnych doznań. Stara Jatila, usatysfakcjonowana procedurą rytuału, ofiarowuje potrawy i wysadzany klejnotami pierścionek Radhiki brahmacarinowi jako zapłatę. Jak wiele wewnętrznej uciechy mają gopinie! Nasz brahmacarin, obwołujący się uczniem Garga Muniego, nie przyjmuje ani jedzenia, ani pierścionka. Jest uczony w astrologii i pismach o morzu, więc mówi do Jatili: „Można Mnie kupić tylko miłością mieszkańców Vrajy!” Wiedząc, że Viśva Śarma jest również wielkim astrologiem, Jatila mówi: „Byłabym pobłogosławiona gdybyś zechciał czytać z ręki mojej synowej, by powiedzieć mi o Jej przyszłych sukcesach i porażkach!” Widząc dłoń Radhy, Viśva Śarma przepełnia się ekstazą i, ukrywając Swoje oszołomienie, mówi: „Jakże niezwykłe! Kiedy widzę te wszystkie święte znaki na Jej dłoni, jestem przekonany, że ta dziewczyna jest Samą boginią fortuny! Gdziekolwiek przebywa tam można znaleźć wszystkie bogactwa i pomyślność!” Każda część ciała Radharani jest przepełniona falami maha bhavy. Jak bardzo pulsuje Jej serce! Svamini myśli: „Ten chłopiec musi być Syamasundarem w innym wypadku nie odczuwałabym tak wielkiej ekstazy! Moje pragnienia zostałyby spełnione, gdybym mogła połączyć się z tym brahmacarinem!” Tulasi, będąc w odczuwaniu nieróżna od Svamini, również czuje jak te pragnienia budzą się w jej sercu i myśli: „Byłoby wspaniale gdybym doprowadziła do spotkania mojej Svamini z tym brahmacarinem, jednak Jej teściowa jest tutaj, więc nie ma na to szans! O Radhe! Jestem tak niekwalifikowana, niestety! Nie mogę Ci służyć zgodnie z pragnieniami Twojego serca!” Te żale przybierają na sile i wizja znika. Następnie w zewnętrznej świadomości Śri Raghunatha modli się do lotosowych stóp Svamini o służbę oddania:

he mugdhäìgi! çré rädhike våñabhänu sutä; priya sakhégaëa yüthe hoiyä veñöitä

sürya-maëi vinirmitä ujjvala vedéte; bhakti bhäve sürya deve pädya arghya dite

vyäkulita hoile tumi püjä upahära; arpaëa koribo ämi nikaöe tomära

ei väïchä pürëa koro ämära éçvaré; anuküla sevä mätra cähe e kiìkaré

„O Śri Radhike o czarującym ciele! O Księżniczko Vrsabhanu! Będąc otoczoną przez Swoje najdroższe przyjaciółki siedzisz na jaśniejącym ołtarzu z kamieni słonecznych i ofiarowujesz oblacje Bogu Słońca z wielkim oddaniem! Z wielką radością ofiarowujesz różne składniki, a ja siedzę obok Ciebie, pomagając Ci. O Iśvari! Proszę spełnij moje pragnienie! Ta służka chce po prostu służyć Ci z pożytkiem!” (Śri Haripada Śila)

·

1Komentarz Śri Ananda Gopala Goswamina.