Vilapa kusumańjali 48

 

WERSET 48

KRSNA VAKTRÄMBUJOCCHISTAM PRASÄDAM PARAM ÄDARÄT

DATTAM DHANISYTHAYÄ DEVI KIM ANESYÄMI TE'GRATAH

Krsna - Krsna; vaktra - usta; ambuja - lotos; ucchistam - resztki; prasädam - łaska; param - najwyższa; ädarät – z powodu uczucia; dattam - przekazane; dhanisthayä – przez Dhanisthę; devi - O Bogini!; kim - czy; anesyämi - wezmę; te - Twój; agratah – przed.

O Devi (bogini)! Kiedy z wielkim uczuciem przyniosę resztki z lotosowych ust Krsny, które zostały wręczone mi przez Dhanisthę, przed Twoje oblicze?

Komentarz: Jakże cudowna jest służba oddania Śri Raghunatha w pełnej svarupaveśi! Na polecenie Svamini, Tulasi poszła do Nandiśvaru, by służyć Śyamasundarowi Jej własnoręcznie przyrządzonymi potrawami. Kiedy Śyamasundar zjadł, matka Jaśoda z miłością przekazała Tulasi trochę nie dojedzonych przez Niego słodyczy, by mogła zanieść je Svamini. Dhanistha w sekrecie zmieszała je z adharamrtą (nektar z ust, lub resztki jedzenia) Krsny. Śri Krsna wiedział czego chciała Dhanistha, więc dając jej znak Swoimi oczami i wypluł kęs jedzenia jakby Mu nie smakowało. Dhanistha zebrała te resztki i zmieszała ze słodyczami, które Jaśoda zarezerwowała dla Śri Radhiki. Dhanistha jest odpowiedzialna za wszystkie służby oddania w Nandiśvarze, tak jak Kundalata. Obydwie są bardzo przywiązane do Miłosnej Pary. One wiedzą, co jest w Ich (Radha i Krsna) umysłach i pełnią swoje służby w sekrecie, niezauważone przez innych. Wszystko to może być zrozumiane dzięki rozbudzeniu swojej svarupy. Osoba zaabsorbowana materialną świadomością nie posiada kwalifikacji do pełnienia tych poufnych służb dla Śri Yugala. Jak głęboko Śri Dasa Goswamin jest zaabsorbowany w swojej svarupie! Jak żywo on doświadcza tych służb! Czy sadhaka może kontynuować, nie doświadczając choćby odrobiny tego rodzaju służby oddania? W jaki sposób zmarnowałem to czyste życie przez wszelkiego rodzaju zewnętrzne zaangażowania! Kiedy będę płakał za Svamini ze złamanym sercem?

tomära se ämi, ämi ära käru noi; tomä vine nähi jée nivedaye täi

ihä jäni devi! tumi more kåpä kori; nija päda padma päçe koro anucaré

„Jestem Twoja i nikogo innego! Nie mogę żyć bez Ciebie i dlatego modlę się do Ciebie: „O Devi! Jeśli wiesz o tym, to proszę, okaż mi miłosierdzie i zabierz mnie do Swoich lotosowych stóp, czyniąc mnie Swoją służką!” „Moje serce jest zawsze otwarte dla Tej, Która jest mi miliony razy droższa od mojego własnego serca. Muszę otrzymać odpowiedź od Niej! Z kim mogę porozmawiać o swoich uczuciach? Nie mam nikogo innego w tym świecie!” Pragnienie musi być bardzo silne. Czynności acaryów są nakierowane na cel. Śrila Rupa Goswamin płakał:

hanta sändra karuëä sudhä-jharé pürëa mänasa hradau prasédatam

durjane'tra diçatam rater nija prekñaëa pratibhuvaç chaöäm api

(„Utkalikä Vallari” – 16)

„O Radhe! O Krsno! Jeziora Waszych umysłów są wypełnione nektariańskimi strumieniami głębokiego współczucia! Bądźcie zadowoleni z tej niegodziwej duszy! Proszę ukażcie mi blask miłości, który jest gwarancją ujrzenia Was!” Dlaczego rati jest gwarancją? ahaàtä ca präpsyamäne sevopayoginé siddha dehe praviçyantéva sädhaka çaréram präyo jahätéva viräjata mamatä ca tac caraëäravinda makaranda eva madhukaré bhavitum upakrameteti („Mädhurya Kädambini” – Siódma Kąpiel) Śrila Viśvanatha Cakravarti pisze, że kiedy pojawia się rati, uczucie ‘tożsamości’ (samoidentyfikacja) wielbiciela wchodzi do ciała duchowego, które jest odpowiednie do pełnienia służby oddania i to jest jakby on opuszczał swoje materialne ciało-wielbiciela (sadhaka-śarira). Uczucie posiadania przemienia się wtedy w trzmiela, który jest bardzo spragniony miodu tryskającego z lotosowych stóp Pana. Acaryowie przebywają w królestwie maha bhavy. Trzymając źdźbło trawy w swoich zębach, głośno płaczą: „Nie jestem w stanie dłużej tolerować tego czekania! Proszę, spraw szybko, by drzewo moich aspiracji wydało owoc!” kuruñva kñipraà me phalatu nitaräà tarña viöapé („Utkalikä Vallari”). W ten sposób płaczą za Svamini i wzywają Ją. Jak miłosierni są acaryowie spisując swoje transcendentalne doświadczenia w swoich książkach! Jeśli łaska Svamini przychodzi od ich smarana lub ich doświadczeń, to zaprzedamy swoje serca ich lotosowym stopom. Śri Raghunatha dasa z entuzjazmem wykrzykuje: „O moi panowie, Rupo i Sanatano!” Czczenie we Vrajy jest przesycone pełną wiary lojalnością. Ponieważ bogini Vaikunthy, Kamala-devi, nie zaakceptowała nastroju Vrajy, nie mogła osiągnąć służby oddania dla Govindy, pomimo spełniania tak wielu wyrzeczeń - tap kore tabu nähi päya. Podążając śladami gopiń, Upaniszady i mędrcy z lasu Dandaka osiągnęli służbę dla Śri Krsny (we Vrajy). W „Caitanya Caritamrcie” (Madhya 9) jest napisane:

çruti sab gopégaëera anugata hoiyä; vrajeçvaré-suta bhaje gopé-bhäva loiyä

vyühäntare gopé-deha vraje yabe päilo; sei dehe Kåñëa saìge räsa-kréòä koilo

gopa-jäti Kåñëa - gopé preyasé tähära; devé vä anya stré Kåñëa nä kore aìgékära

lakñmé cähe sei dehe kåñëera saìgama; gopikä anugä hoiyä nä koilo bhajan

anya dehe nä päiye räsa viläsa; ataeva näyam çloka kohe vedavyäsa

„Wszystkie Upaniszady podążały śladami gopiń. Przyjąwszy nastrój gopiń, czcili syna Królowej Vrajy i w ten sposób otrzymali miejsce w grupie gopiń we Vrajy. W tych ciałach mogli uczestniczyć z Krsną w Rasa-lila. Krsna narodził się pomiędzy pasterzami i gopinie są Jego ukochanymi. Krsna nie akceptuje bogiń i żadnego rodzaju innych kobiet jako Swoje małżonki. Bogini fortuny, Laksmi, pragnęła połączyć się z Krsną w swoim ciele, ale nie czciła Go w harmonii z gopiniami. W innych ciałach (innych niż ciała gopiń) nie można uczestniczyć w Rasa-lila, dlatego Veda-Vyasa wypowiedział werset: näyaà çriyo'ìga u nitanta rateù prasäda („Nawet bogini fortuny nie osiągnęła wielkiej, miłosnej łaski Krsny, którą osiągnęły gopinie" „Bhägavata” 10.47.61)." Przynależność do gopiń osiąga się dzięki doskonałości w słuchaniu, intonowaniu i pamiętaniu żarliwych modlitw acaryów. Dlatego ten proces jest nazywany wewnętrzną sadhaną.

W międzyczasie w Javat (siedziba teściów Radhy), po wysłaniu Tulasi do Nandiśvaru, Śri Radhika zemdlała z powodu silnych uczuć rozłąki z Krsną i sakhinie nie mogą Jej ocucić. W tym czasie Tulasi wraca z Nandiśvaru.

tad viçleña-jvara sama lave'pyakñamä yarhyabhüvan

gändharväyä visa kiçalayoçéra candrämbujädyäù

käpyägatya vyadhita lalitädeçatas tarhi tasyäs

tad våttäntämåta rasa påñat secanaà karëa-randhre

(„Krsna Bhävanämrta” 17,7)

„Nawet chłodzące rzeczy takie jak łodygi lotosów, pyłek z lotosów, uśira (wetiwer), kamfora, pasta sandałowa i kwiaty lotosu nie pomagały w zbiciu wielkiej gorączki rozłąki Gandharviki (Śri Radhiki) z Krsną. Właśnie wtedy jedna sakhi (Tulasi) wróciła z Nandiśvaru i zaczęła spryskiwać Jej kanaliki uszne kropelkami podobnych do nektaru opowieści o Krsnie na polecenie Lality.” Śri Radhika natychmiast odzyskuje świadomość, siada i mówi: „O sakhi! W Moim śnie, Moje, przypominające pustynię uszy zostały nagle zalane deszczem nektaru!” Lalita mówi: äyäteyaà sumukhi! tulasé maïjaré goñöha räjïä gehät sakhyus tava yadavad våttam asmäd ajägaù „O sakhi o pięknej twarzy! To jest Tulasi Mańjari, która wróciła z siedziby Królowej Vrajy! Ona Cię ocuciła, skropiwszy Cię nektarem rozrywek Twojego przyjaciela, Krsny!” Svamini widzi Tulasi przed Sobą i obejmuje ją. Svaminiji okazuje niezwykłą miłość do Tulasi. Wie, że Tulasi wróciła, służywszy Jej całym sercem. Tulasi ponownie służy swojej Svamini w niezwykły sposób, zraszając Jej uszy nektarem popołudniowych rozrywek Krsny. Svamini pyta Tulasi: „Co powiedziała matka (Jaśoda)?” Tulasi odpowiada: „Hej Śyamaju! Jak mogę opisać uczucia matki Jaśody, kiedy przyciskała swoje czoło do mojego, nazywając mnie Twoją służką?”

ämära laläöe laläöa préte diyä; preme matta hoiyä tomära kuçala puchiyä

tomära-i ämi ihä jäni vraja-räëé; sneha kori koto préta korilä äpani

(„Prärthanämrta Tarangini”)

„Ona z miłością przyciskała swoje czoło do mojego i rozpytywała o Twoje powodzenie, odurzona ekstatyczną miłością. Jak wiele miłości okazała mi Królowa Vrajy, wiedząc, że jestem Twoja!”

Svamini sadza Tulasi na Swoich kolanach i raz po raz pyta: „On zjadł wszystko, nieprawdaż? Nie mogłam dobrze ugotować! Jestem pewna, że słodycze Mu nie smakowały! Ty byłaś obok niego, tak?” Svamini drobiazgowo wypytuje Tulasi i szczęśliwa Tulasi słodko odpowiada na wszystkie pytania, spełniając w ten sposób cudowną służbę, zanurzając Svamini w oceanie nektaru rozmów o Krsnie: „Dhanistha dała mi resztki jedzenia Krsny i przyniosłam je z sobą dla Ciebie!”

Śri Radhika jest jak ptak Cataki, który nie je niczego innego oprócz nektaru z ust Krsny. Kiedy tylko słyszy o tym nektarze, pragnienie Jej uszu i Jej serca zostaje natychmiast ugaszone. „Nic ci nie mówił?”, Ona pyta Tulasi. „Jak mógłby przy Swoich starszych?”, odpowiada Tulasi. „Swoimi oczami zapytał Mnie, czy mógłby spotkać się z Tobą dzisiejszej nocy we Vrndavanie i powiedziałam Mu, również dając znak swoimi oczami, „Oczywiście, spotkasz się z Nią!”” Svamini mówi: „Tulasi! Spójrz na Mnie! Jestem tak nieszczęśliwa, że nie mogłam Sama Go widzieć! Pozwól Mi sprawdzić, czy On ukrywa się w twoich oczach, czy nie!”, i Ona bez mrugnięcia wpatruje się w oczy Tulasi. Jej oczy są pełne łez, a Jej ciało drży z ekstatycznej miłości. „Kiedy patrzę w twoje oczy, mogę zrozumieć, że widziałaś Go! Inaczej twoje oczy nigdy nie byłyby tak piękne!”, mówi Svamini. Cóż za cudowną służbę pełni Tulasi, niosąc w swoich oczach obraz Krsny do Svamini! Błogosławiona jest ta służka! Teraz Śrimati zaczyna jeść. Jak cudowna jest biegłość Tulasi w służbie oddania!¹

Śri Haripada Śila śpiewa:

he rädhe guëavati ämära éçvaré; koto ye manera sädha nivedana kori

çré dhaniñöhä priya sakhé parama ädare; Kåñëa bhukta avaçeña dibe mora kare

Kåñëa phelä mastakete koriyä bohon; tomära agrete äni koribo arpaëa

prasädera gandhe daraçane unmädiné; nayana bhariyä kobe dekhibo go ämi

„O Gunavati (dziewczyna posiadająca kwalifikacje) Radhe! O moja Pani! Modlę się gorąco do Ciebie: „Kiedy Dhanistha, Twoja najdroższa przyjaciółka, z troską przekaże mi resztki jedzenia Krsny? Kiedy przyniosę resztki jedzenia Krsny na mojej głowie i położę je przed Tobą? Kiedy napełnię moje oczy słodką wizją Unmadini (odurzona miłością Rai) oglądającej i wąchającej prasada?”

·

1Cały komentarz autorstwa Śri Ananda Gopala Goswamina.