Vilapa kusumańjali 49

 

WERSET 49

NÄNÄ VIDHAIR AMRTA SÄRA RASÄYANAIS TAIH

KRSNA PRASÄDA MILITAIR IHA BHOJYA PEYAIH

HÄ KUNKUMÄNGI LALITÄDI SAKHIVRTÄ TVAM

YATNÄN MAYÄ KIM UTARÄM UPABHOJANIYÄ

nänä - różne; vidhaih - rodzaje; amrta - nektar; sära - esencja; rasäyanaih – z eliksirami; taih – z nimi; Krsna - Krsna; prasäda - łaska; militaih – dzięki zmieszaniu; iha - tutaj; bhojya - potrawy; peyaih - napoje; hä - O!; kunkumängi – dziewczyna, której ciało jaśnieje w kolorze cynobru; lalitä - Lalitä; ädi – i inne; sakhi- przyjaciółki; vrtä - otoczona; tvam - Ty; yatnät – z troską; mayä – przeze mnie; kim u - czy; taräm - bardziej; upabhojaniyä – przeznaczone do cieszenia się.

O Kunkumangi (dziewczyna, której ciało emanuje blask cynobru)! Kiedy z uwagą będę Ci służyła wieloma rodzajami resztek pożywienia pozostawionymi przez Krsnę, które są jak eliksir otrzymany z kwintesencji nektaru zmieszanego z innymi potrawami i napojami, kiedy siedzisz otoczona przez Lalitę i inne przyjaciółki?

Komentarz: W transcendentalnej wizji Śri Raghunatha widzi słodkie bhojana-lila (rozrywka jedzenia) Svamini. Tulasi przyniosła adharamrtę (nektar ust, resztki posiłku) Śyama. Nawet okruch adharamrty Madana Mohana jest ‘sukrti labhya phela lava’, osiągany tylko dzięki wielkiej ilości zasług.

kåñëera ye bhukta çeña tära phelä näma; tära eka lava päya sei bhägyavän

sämänya bhägya hoite tära präpti nähi hoy; kåñëera yä'te pürëa kåpä sei tähä päy

sukåti çabde kohe - Kåñëa kåpä hetu puëya; sei yära hoy phelä päya sei dhanya

„Resztki pożywienia Krsny są nazywane „phelą” i każdy, kto otrzyma choćby jej okruszek jest wielkim szczęściarzem. Tych resztek nie można zdobyć dzięki zwykłemu szczęściu – tylko osoba, która otrzymała pełną łaskę Krsny, otrzymuje je. Słowo „sukrti” oznacza tutaj zasługi, które są osiągane dzięki osobistej łasce Krsny. Osoba, która zdobędzie to phela ma wielkie szczęście.” („Caitanya Caritämeta” Antya 16) To prasadam jest smakowane odpowiednio do głębi miłości do Krsny. Radharani kocha Krsnę najmocniej i dlatego Ona również smakuje Jego prasadam w najwyższym stopniu! sa me madana mohanaù sakhi tanoti jihvä-spåhäm „O sakhi! Ten Madana Mohana zwiększa pragnienia Mojego języka!” („Govinda Lilamrta”). Jak Śrimati smakuje ten nektar, można bardzo dobrze zrozumieć z „Caitanya Caritamrty” (Antya lila, rozdział 16), która opisuje jak Śri Caitanya Mahaprabhu, w nastroju Śrimati Radhiki, smakuje Gopala Vallabha-prasada Pana Jagannatha w Jagannatha Puri:

koöi amåta svädu päiyä prabhura camatkära; sarväìge pulaka netre bohe açru-dhära

ei dravye eto svädu kähä hoite äilo; kåñëera adharämåta ihä saïcärilo

„Smakując te potrawy, które były miliony razy smakowitsze od nektaru, Pan zdumiał się. Gęsia skórka ekstazy ukazała się na Jego ciele, a łzy miłości płynęły Mu z oczu. Pomyślał Sobie: „Skąd pochodzi takie smakowite jedzenie? Ono jest przesiąknięte nektarem ust Krsny!”” Mahaprabhu skosztował odrobinę tego jedzenia i powiedział Govindzie, by zapakował resztę w dhoti i wziął ze sobą. Cały dzień Mahaprabhu był głęboko zaabsorbowany smakowaniem adharamrty Krsny. Kiedy nadszedł wieczór, jeden po drugim, podobni gwiazdom wielbiciele przyszli, by otoczyć złoty Gaura-księżyc i strumień Krsna-katha rozpoczął swój bieg. Na znak Pana, Govinda zaczął rozdawać wszystkim obecnym prasada, które trzymał w swoim dhoti. Następnie Pan zaczął objaśniać chwały prasada:

prabhu kohe - ei sab prakåta dravya; aikñava karpüra marica eläci labaìga gavya

rasaväsa guòatvak ädi yoto saba; präkåta vastura svädu, sabhära anubhava

sei dravyera ei svädu gandha lokätéta; äsväda koriyä dekho sabhära pratéta

äsväda düre rahu yär gandhe mäte mana; äpanä vinu anya mädhurya koräy vismärana

tä'te ei dravye kåñëädhara sparça hoilo; adharera guëa sab ihäte saïcärilo

alaukika gandha svädu - anya vismärana; mahä mädaka ei kåñëädharera guëa

„Pan powiedział: „Te składniki jak cukier z trzciny cukrowej, kamfora, czarny pieprz, kardamon, goździki, ghi, przyprawy i lukrecja, wszystkie są materialne. Każdy smakował je wcześniej. Ale teraz te dania mają niezwykły smak i zapach. Każdy powinien ich spróbować i doświadczyć różnicę. Co tu mówić o smaku, nawet zapach jest oszałamiający i sprawia, że każdy zapomina o wszystkich innych słodkościach, oprócz swojego smakowania! Nektar ust Krsny dotknął tych potraw i napełnił je ich cechami. Atrybuty ust Krsny są niezwykle odurzające, a ich wyjątkowy smak i zapach sprawia, że zapomina się o wszystkich innych doświadczeniach.” Tak jak Śri Radhika w sekrecie smakuje nektar ust Krsny ze Swoimi sakhiniami, tak Mahaprabhu smakował ten nektar w sekrecie ze Śri Svarupa Damodarem i Śri Ramananda Rayem:

tanu mana kore kñobha, bäòhäya surata lobha,

harña çokädi bhäva vinäçoy

päsaräya anya rasa, jagat kore ätmavaça,

lajjä dharma dhairya kore kñoya

nägara, çuno! tomära adhara carita

mätäya näréra mona, jihvä kore äkarñana,

vicärite sab viparéta!

„O bohaterze! Posłuchaj o naturze Swoich ust! One pobudzają ciało i umysł, zwiększają pożądanie i niszczą wszelkie inne sentymenty jak radość i smutek! Sprawiają, że każdy zapomina o wszystkich innych smakach, one kontrolują cały świat i niszczą pobożne cechy jak wstydliwość, religijność i cierpliwość! One doprowadzają do szaleństwa umysły kobiet, przyciągają język i wywracają do góry nogami wszystkie okoliczności!”

ächuka näréra käja, kohite väsiye läja,

tomära adhara boòo dhåñöa räya

puruñe kore äkarñana, äpanä piyäite mana,

anya rasa sab päsaräya

„To może być sprawka kobiet, ale jestem zawstydzony mówiąc, że Twoje usta są tak zuchwałe, że przyciągają nawet Twój flet, który jest mężczyzną. One sprawiają, że on pije tyle nektaru ile zapragnie, co sprawia, że zapomina o wszystkich innych smakach!”

sacetana rahu düre, acetana sacetana kore,

tomära adhara - boòo bäjikara

tomära veëu çuñkendhana, tära janmäya indriya mana,

tära äpanä piyäya nirantara

„Co tu mówić o świadomych istotach, one sprawiają, że nawet nieświadome byty stają się świadome! Twoje usta są wielkimi magikami! Twój flet jest tylko suchym kawałkiem drewna, ale Twoje usta dają mu umysł i zmysły i sprawiają, że on z nich pije!”

veëu dhåñöa puruña hoiyä, puruñädhara piyä piyä,

gopé-gaëe jänäya nija päna,

aho çuno gopé-gaëa, bole piyo tomära dhana

tomära yadi thäke abhimäna

„Ten flet jest brawurowym mężczyzną, który pije usta innego mężczyzny, mówiąc gopiniom: „O gopinie! Słuchajcie! Jeśli myślicie, że stać was na to, to pijcie Swoją własność siłą!”

tabe more krodha kori, lajjä bhaya dharma chäòi,

chäòi dimu koro äsi päna

nahe pimu nirantara, tomäya mora nähiko òara,

anye dekhoì tåëera samäna

„Wtedy flet powiedział Mi ze złością: „Porzuć Swój wstyd, strach i religię i przyjdź pić nektar ust Krsny! Pod tym warunkiem ja je porzucę. Jeśli nie porzucicie swoich przywiązań w imię czystości, to nie przestanę pić tego nektaru. Trochę się was obawiam gopinie, gdyż prawdopodobnie posiadacie moc, by współzawodniczyć ze mną, lecz wszystkich innych uważam za nie bardziej znaczących od źdźbeł trawy!”

...............

adharera ei réti, ära çuno kunéti,

se adhara sane yära melä

sei bhakñya bhojya päna, hoy amåta samäna,

näma tära hoy Kåñëa phelä

„O, posłuchajcie o manierach tych ust i innych niegodziwościach! Wszystko, co zostanie dotknięte tymi ustami – jak jedzenie i napoje – przemienia się w nektar i jest nazywane Krsna phelą.”

se phelära eka lava, nä päya devatä saba

e dambhe kebä pätiyäya?

bahu janma puëya kore, tabe sukåti näma dhare,

se sukåte tära lava päya

„Nawet półbogowie nie mogą otrzymać jednej kropli tej pheli. Kto może zrozumieć dumę tej pheli? Dzięki spełnianiu pobożnych uczynków przez wiele żyć, można stać się znanym jako prawa osoba i można wtedy otrzymać okruszek tej pheli!” („Caitanya Caritamrta”)

Obdarzona dobrym losem Tulasi sprawia, że Bhavamayi i Jej sakhinie smakują nektar ust Krsny. Wielbiciele będą usatysfakcjonowani dzięki pamiętaniu tych rozrywek. Wszech-oczarowująca natura imion, postaci, cech i rozrywek Radhiki umożliwia doświadczanie słodyczy i to popycha świadomość naprzód. Postacie, cechy i rozrywki ukochanego bóstwa stają się wtedy kwintesencją życia wielbiciela. Zaabsorbowany doświadczaniem słodyczy Śyamasundara, Śri Lilaśuka powiedział Mu:

premadaà ca me kämadaà ca me vedanaà ca me vaibhavaà ca me

jévanaà ca me jévitaà ca me daivataà ca me deva näparam

(„Krsna Karnämrta” 104)

„O Panie! Jesteś Tym, który obdarza mnie miłością, spełnia moje pragnienia, obdarza wiedzą oddania i który jest bogactwem mojego serca. Tylko Ty, i nikt inny, jesteś moim życiem i moim losem!” Na to Śri Krsna odpowiedział: „Bardzo dobrze, Lilaśuka! Bardzo dobrze! Jestem bardzo zadowolony z twojej lojalności wobec Mnie! Mój darśan dla ciebie nigdy nie pójdzie na marne! Poproś Mnie o błogosławieństwo!” Wtedy Lilaśuka pomodlił się o następujące błogosławieństwo:

mädhuryena vivardhantäà väco nas tava vaibhave

cäpalyena vivardhantäà cintä nas tava çaiçave

„Oby nasze słowa szerzyły się dzięki Twojej słodyczy! Zwiększaj strumień naszych myśli tak, byśmy byli zdolni do pamiętania słodyczy Twojej figlarnej młodości!” („Krsna Karnamrta” 105) Słowa acaryów są podporą dla słabych wielbicieli; one usuną ich cielesną świadomość i doprowadzą ich do głębokiej, duchowej świadomości w której będą mogli smakować słodycz Śri Śri Radhy i Krsny.

Tulasi mówi: „O Kunkumangi! Będę służyła Ci różnymi rodzajami nektariańskiego jedzenia i napojów, podczas kiedy Ty zbierzesz się ze Swoimi przyjaciółkami, by smakować nektar ust Krsny! Cielesny blask Svamini przypomina teraz świeżą kurkumę z Kaszmiru z dodatkiem pasty sandałowej. To czerwony blask, który z Niej emanuje, ukazując pasję Jej serca do Krsny (pasja jest symbolizowana przez kolor czerwony). To dlatego Tulasi nazywa Ją tutaj ‘Kunkumangi’.¹ W każdej potrawie Svamini smakuje nektar ust Krsny. Kiedy Svamini smakuje nektariańskie resztki posiłku Krsny, to jest jakby bezpośrednio dotykała Jego ust, ponieważ jedzenie posiadło wszystkie ich cechy. Służki karmią Krsna Premonmadini (Ta, która szaleje z miłości do Krsny) Radhikę, która w tym czasie rozpamiętuje tak wiele Swoich rozrywek z Krsną! Ona na wpół przymyka Swoje oczy, kiedy jest zanurzona w takim słodkim pamiętaniu. To jest jakby Ona odpływała gdzieś indziej. Kinkarinie sprawiają, że Ona smakuje zgodnie ze Swoimi uczuciami. Lalita i sakhinie również pomagają Jej wejść w Śyama-ocean, żartując z Nią o Jej boskich rozrywkach z Krsną. Nagara Krsna staje Się użyteczny, będąc obiektem tych emocjonalnych rozmów. Cóż więcej On może osiągnąć ponad to? Żadne słowa nie są w stanie wyrazić jak słodka, jaśniejąca i piękna jest Śrimati Radhika! Ona nawet życie Krsny czyni użytecznym!² To z tego powodu Krsna zapragnął Jej nastroju i dlatego zstąpił w złotej postaci Gaury: by pływać Samemu w tej rasie i by sprawiać, że równocześnie cały świat będzie w niej pływał.

Śri Radhika nie smakuje pożywienia, Ona smakuje nektar ust Krsny, podczas gdy Jej umysł jest zaabsorbowany pamiętaniem Jej niezwykłych rozrywek z Nim. W rozrywkach w kuńjach Ona smakuje ten nektar ust bezpośrednio. Jak wielu setek miłosnych nastrojów Ona wtedy nie wyraża Swoimi oczami i Swoją twarzą? Tulasi w skupieniu karmi Svamini (yanat), ponieważ wie, że Ona doświadcza obecności Śyamasundara w potrawach. Ona karmi Svamini zgodnie ze nastrojami rozrywek, które sprawiają, że te rozrywki są smakowane przez Nią. Svamini szaleje z miłości do Krsny; czy to takie proste Jej służyć? Kiedy Pan Caitanya, który pragnął doświadczać ekstatycznej miłości Śri Radhy, smakował tę rozrywkę w Gambhirze, spojrzał na Svarupa Damodara i Ramananda Raya i powiedział: „Gdzie Mnie przyprowadziliście?” Jak wiele cudownych uczuć On wyraził Swoją twarzą i Swoimi oczami! Svarupa i Rama Raya zrozumieli umysł Pana i pomogli Mu smakować te rozrywki - svarüpa gäya vidyäpati, géta govinda géti, çuni prabhura juòäilo käna („Caitanya Caritämrta”) „Svarüpa Dämodara śpiewał pieśni Vidyapatiego i z „Gita Govindy”, które ukoiły uszy Pana.”

Tulasi rozumie umysł Svamini w pełni i z uwagą karmi Ją odpowiednio. Śrila Raghunatha Dasa Goswamin miłosiernie zostawił resztki tych transcendentalnych objawień na papierze dla praktykujących wielbicieli dnia dzisiejszego. „(Niestety!) Cokolwiek może być zrozumiane, dzięki otrzymaniu łaski takiego wielkiego acaryi, nie rozumiem tego i cokolwiek może być teraz zatrzymane w sercu, nie zatrzymuję tego w swoim sercu!” Śri Raghunatha dasa oddał się lotosowym stopom Svamini. Śri Radhika, która szaleje z miłości do Krsny, zasmakowała teraz nektaru ust Krsny. Nagle wizja znika i Śri Raghunatha żałośnie modli się:

kuìkumäìgi he gauräìgi våñabhänu sutä; lalitädi sakhégaëe hoiyä veñöitä

aparüpa mad éçvaré çré maëi mandire; kåñëera adharämåta daraçana kore

sabära änanda mana äsvädana tare; mahä prasäda dibo ämi ratna thälä bhare

sakhé saìge raìge tomäya koräbo bhojana; nayana bhariyä uhä koribo darçana

„O Kunkumangi! O Gaurangi! O córko Vrsabhanu! Jak zachwycająco siedzisz w Swojej cudownej, wysadzanej klejnotami świątyni, otoczona Swoimi przyjaciółkami jak Lalita, patrząc na nektar emanujący z ust Krsny! Przyniosę maha-prasada na wysadzanym klejnotami talerzu, podczas gdy umysły wszystkich zataczają się z ekstazy. Kiedy będę mogła nakarmić Ciebie i Twoje Sakhinie i napełnić moje oczy słodyczą Twojej wizji? (Śri Haripada Śila)

.

1Śri Bangabihari Vidyalankara dodaje: he kuìkumäìgi çré kåñëa bhojanäpekñayä svasyä bhojanéyatvena yad aìga-mälinyaà tad äcchädanäya kuìkuma liptam aìgam yasyä „Jej ciało poszarzało w oczekiwaniu na posiłek od Krsny i aby ukryć tę bladość, Ona została nasmarowana kurkumą.”

2Komentarz Śri Ananda Gopala Goswamina.