Vilapa kusumańjali 50

 

WERSET 50

PÄNÄYA VÄRI MADHURAM NAVA PÄTALÄDI

KARPURA VÄSITATARAM TARALÄKSI DATTVÄ

KÄLE KADÄ TAVA MAYÄCAMANIYA DANTA-

KÄSTHÄDIKAM PRANAYATAH PARAM ARPANIYAM

pänäya – do picia; väri - woda; madhuram - słodka; nava - świeża; pätala - róża; ädi - etc.; karpüra - kamfora; väsitataram – bardziej pachnąca; taraläksi – dziewczyna o rozbieganych oczach; dattvä - dawszy; käle – w czasie; kadä - kiedy; tava - Twoja; mayä – przeze mnie; äcamaniya – do płukania ust; danta - zęby; kästhä - gałązka; ädikam – zaczynając z; pranayatah – z miłości; param - wielka; arpaniyam – będzie ofiarowane.

O Taralaksi (dziewczyna o rozbieganych oczach)! Czy nadejdzie czas, kiedy będę mogła ofiarować Ci słodką wodę do picia z dodatkiem świeżych róż i kamfory do płukania Twoich ust, wraz z gałązką do mycia zębów?

Komentarz: Podczas głębokich transcendentalnych wizji Śri Raghunatha smakuje słodycz służby oddania jakby przebywał bezpośrednio ze Svamini i kiedy objawienie znika, rozpacza, pamiętając rozrywki, których doświadczył. Jak potężnie pali ogień rozpamiętywania swoich utraconych ekstaz! Pamiętanie tej radości potęguje dotkliwość jego cierpienia. I wtedy on pływa w oceanie szczęścia jeszcze raz, kiedy następne transcendentalne objawienie przychodzi do niego. W ten sposób płynie strumień życia wielbiciela, jak sukcesja światła spotkania i ciemności rozłąki. Śri Radhika i Jej sakhinie smakowały nektar ust Krsny (resztki Jego jedzenia), a teraz Tulasi służy wodą do picia posłodzoną smakami róż i kamfory. Oczy Śrimati są niespokojne również wtedy. Ona nie wie czy smakuje nektar ust Krsny, czy zjada resztki Jego posiłku! Kiedy spotyka Krsnę, smakuje rasollasę, a kiedy jest rozdzielona od Niego, smakuje bhavollasę. Ona odczuwa głębsze szczęście, kiedy jest rozdzielona od Krsny, niż kiedy jest z Nim. Śri Rupa Goswamin pisze:

dviguëä virahärtiù syät sphuraëe veëurägaje

prädurbhäve bhavaty atra sarväbhéñöa sukhotsavaù

(„Ujjvala Nilamani”, Śringära bheda 205)

„Ból rozłąki podwaja się podczas objawienia, które ma swoje źródło w anuradze, i w takiej manifestacji odczuwany jest festiwal szczęścia pożądany przez wszystkich.” Dlatego, kiedy Swamini jest vijogini (rozdzielona), Ona jest również samjogini (połączona). Ona zawsze jest Krsnamayi (zaabsorbowana w Krsnie). aruëa nayänera koëe, ceyechilo ämä päne, paräëe barasi diyä öäne „Kiedy On wpatruje się we Mnie kącikiem Swoich zaróżowionych oczu, zarzuca haczyk, który ciągnie za Moje serce” Nie ma sposobu, by zmierzyć radość i/lub ból jaki Ona odczuwa przez to ciągnięcie. Czysta, transcendentalna słodycz może być smakowana, kiedy jest wyciskana przez uczucia rozłąki. Stopniowo i szokowo może być wtedy doświadczany skrystalizowany dźwięk, dotyk, postać, smak i zapach Śyama. Powoli i z zakłóceniami Svamini doświadcza tego. Kiedy Svamini medytuje w ten sposób, to jest jakby Śyama pojawił się przed Nią osobiście. To dlatego Ona jest nazywana ‘Taralaksi’, ‘dziewczyna o płochliwych oczach’, w tym wersecie. Słodycz bezpośredniego oglądania Krsny ożywia oczy. Nawet nieskończenie słodki Śyamasundara zostaje w pełni pokonany, kiedy widzi naturalną słodycz spojrzeń Radhiki:

nija madhurima mudrä gläpitendévara çrér jayati parama jaitraù ko'pi rädhä kaöäkñaù

tribhuvana jaya lakñmér varyayä datta dämä madhuripur api yena kréòayä nirjito'bhüt

(„Lalita Mädhava”, Akt IV)

„Wszelka chwała w najwyższym stopniu zwycięskiemu, ukradkowemu spojrzeniu Radhy, które swoją słodyczą sprawia, że więdną najwspanialsze niebieskie lotosy i które swoją figlarnością pokonuje nawet wroga Madhu, Krsnę, który Sam został ozdobiony girlandą jako zdobywca trzech światów przez boginię zwycięstwa!”

Sakhinie i mańjarinie wiedzą wszystko. Widząc piękno oczu Taralaksi, one żartują z Nią, tak jak robiły to, kiedy Ona po raz pierwszy zakochała się w Krsnie: „Sakhi Radhe! Kto skradł Twoje serce? Powiedz nam prawdę! Nie jesteś już tak chętna, jak wcześniej, czytać książki i uczyć Swoje papugi pełnych elokwencji wersetów! Nie słyszymy już Twojego plotkowania i żartów z Twoimi przyjaciółkami! Jak pięknie grasz teraz na Swojej Vinie! Gdzie to wszystko się podziało?”¹

gharera bähire, daëòe çata bäre,

tile tile äiso yäo

mana ucäöana, niùçväsa saghana,

kadamba känane cäo

räi! emon kene vä hoile

guru durujane, bhaya nähi mone,

kothä vä ki deva päile

sadäi caïcala, vasana aïcala,

samvaraëa nähi koro

bosi thäki thäki, uöhaho camaki,

bhüñaëa khasäyä poro

boyose kiçoré, räjära kumäré,

tähe kulavadhü bälä

ki vä abhiläñe, bäòhäle lälase,

nä bujhi tomära chalä

tomära carite, heno bujhi cite,

häta bäòäile cäìde caëòé

däsa bhaëe, kori anumäne,

öhekile käliyä phäìde

„Wchodzisz i wychodzisz z domu sto razy w ciągu pół godziny! Twój umysł jest bardzo pobudzony i oddychasz głęboko, kiedy patrzysz na kadambowy las! Co sprawiło, że zachowujesz się w ten sposób? Nie boisz się nawet Swoich podejrzliwych opiekunów! Opętał Cię duch, czy co? Nie powściągasz końcówki Swojego sari przed ciągłym, energicznym majtaniem się (zdradzając Swój własny nastrój niepokoju). Siadasz, ale po chwili odczuwasz zaskoczenie i znowu wstajesz, sprawiając, że Twoje ozdoby zrywają się w wyniku nerwowych ruchów. Jesteś dorastającą dziewczyną, księżniczką, i również jesteś zamężna. Nie rozumiem jakie pragnienie potęguje Twój niepokój! Kiedy myślę o Twoim zachowaniu, dochodzę do wniosku, że wyciągasz rękę po księżyc (próbujesz osiągnąć niemożliwe)!” Candi dasa śpiewa: „Uważam, że wpadłaś w pułapkę Kaliyi (Krsny)!”

Kiedy sakhinie widzą piękno rozbieganych oczu Taralaksi, żartują, mówiąc: „O sakhi! Wydaje się, że Vanamali (Krsna, który nosi girlandę z leśnych kwiatów) skradł klejnot Twojego umysłu!” Po smakowaniu nektaru ust Krsny przez Bhavamayi Radhikę i Jej przyjaciółki, Tulasi służy wodą do picia z dodatkiem kamfory i świeżych róż, którą mogą użyć do przepłukania swoich ust. Czysta miłość Tulasi nadaje wodzie dodatkowego smaku. Mańjarinie są uosobieniami miłości. Co tu mówić o kinkariniach, cała Vraja-dhama jest królestwem miłości, dlatego Thakura Bilvamangala zwrócił się do Pana w następujący sposób:

gopäläìgana kardameñu viharan viprädhvare lajjase

bruñe go-våña huìkåtai stuti çatair maunaà vidhatse satäm

däsyaà gokula puàçcaliñu kuruñe svämyaà na däntätmañu

jïätaà Kåñëa taväìghri-paìkaja-yugaà premaika labhyaà muhuù

„O Krsno! Twoje lotosowe stopy mogą być pokonane tylko dzięki miłości! Gdyby było inaczej, jak mógłbyś w wielkim szczęściu tarzać się na błotnistych dziedzińcach pasterzy, podczas gdy wahasz się spojrzeć nawet na moment na czyste ołtarze braminów, jak mógłbyś pokrzykiwać na muczące krowy i byki we Vrndavanie, biegając za nimi, podczas gdy pozostajesz milczący w obliczu mędrców intonujących mantry z Sama Wedy w Tapovanie i jak mógłbyś być pokornym sługą młodych dziewcząt z Gokuli, modląc się do nich o położenie swoich stóp na Twojej głowie, podczas gdy pozostajesz głuchy na niespokojne modlitwy samo-kontrolujących się świętych, którzy modlą się do Ciebie, byś został ich Panem? O Krsno! Z tego wszystkiego mogę zrozumieć, że tylko czysta miłość z Vrajy może pochwycić Twoje lotosowe stopy!”

Po przyjęciu prasada Śrimati i Jej przyjaciółki wstają, by umyć swoje ręce i usta. Kinkarinie przygotowały pachnącą wodę do mycia rąk, lotę, taboret, spluwaczkę, gałązki do mycia zębów i pachnącą glinkę do mycia rąk. Szczęśliwa Tulasi może umyć ręce Svamini, podczas kiedy inna kinkari polewa je wodą.² Służba w umyśle wielbicieli-sadhaków stanie się bardzo przyjemna, kiedy będą słuchać i intonować o opisach tych doskonałych służb acaryów. Wielbiciel powinien zlać swoje własne myśli z myślami acaryów, kiedy medytuje o swojej służbie oddania. Kiedy transcendentalna wizja znika, Śri Raghunatha dasa modli się w następujący sposób o służbę oddania:

taraläkñi çré rädhike nivedana kori; bhåìgära bhariyä dibo suväsita väri

bhojanänte jala päne änandita mana; karpüra väsita jale koro äcamana

danta käñöha kara-padme koribo arpaëa; dantera çodhane kori punaù äcamane

paritåpta hoiyä tumi bhojana viläse; päritoñika dibe more bhukta avaçeñe

koto mate sevä kori rahibo caraëe; däsa gosvämé nivedaye äkula krandane

(Śri Haripada Śila) „O Śri Radhiko o rozbieganych oczach! Modlę się do Ciebie: Pozwól mi napełnić kubek pachnącą wodą i w wielkim szczęściu napoić Cię tą wodą po jedzeniu. Następnie pomogę Ci przepłukać usta wodą zmieszaną z kamforą, włożyć gałązkę do mycia Twoich zębów do Twoich lotosowych rąk i ponownie służyć Ci wodą do płukania ust. Po rozkoszowaniu się rozrywkami jedzenia, będziesz bardzo zadowolona i dasz mi w nagrodę w postaci resztek Twojego jedzenia. Pozostanę u Twoich lotosowych stóp i będę służyła Ci na tak wiele sposobów. Dasa Goswamin płacze ze zniecierpliwieniem, kiedy modli się w ten sposób.”

·

1Cytat z „Ananda Vrndavana Campuh” (8.14) przytoczony przez Śrila Ananda Gopala Goswamina :

kva te'dhyayana kautukaà kva çuka-çärikä'dhyäpanä

kva barhi naöanekñaëaà kva parivädiné vädanam

kva häsa parihäsiné priya-sakhé-janaiù saàkathäm

kim äli vanamälinä tava mano maëiç coritaù

2Paragraf autorstwa Śri Ananda Gopala Goswamina.