Vilapa kusumańjali 51

 

WERSET 51

BHOJANASYA SAMAYE TAVA YATNÄD

DEVI DHUPA NIVAHÄN VARA GANDHÄN

VIJANÄDYAM API TAT KSANA YOGYAM

HÄ KADÄ PRANAYATAH PRANAYÄMI

bhojanasya - posiłku; samaye – w czasie; tava - Twojego; yatnät - uważnie; devi - O Bogini!; dhüpa - kadzidło; nivahän - dużo; vara - wspaniały; gandhän - zapach; vijana - wachlując; adyam – zaczynając z; api - nawet; tat - ten; ksana - moment; yogyam - odpowiednie; hä - O!; kadä - kiedy; pranayatah – z miłością; pranayämi – zrobię.

O Devi (bogini)! Kiedy będę mogła, podczas spożywania posiłku przez Ciebie, z miłością i uwagą zapalić wiele, pięknie pachnących kadzideł, wachlować Cię lub pełnić inne służby wymagane w tym czasie?

Komentarz: Ocean premy Śri Raghunatha dasa Goswamina jest poruszony i w rezultacie on doświadcza smaków cudownych służb i z tęsknotą rozpacza. Drogi miłości są zdumiewające!

bhakta premera yoto daçä ye gati prakära; yoto sukha yoto duùkha yoteko vikära

Kåñëa tähä samyak nä päre jänite; bhakta bhäva aìgékäre tähä äsvädite

kåñëere näcäya premä bhaktere näcäya; äpane näcaye - tine näce eka öhäi

(„Caitanya Caritämrta” Antya 18)

„Wszystkich miłosnych faz doświadczanych przez wielbiciela, jego szczęścia, jego nieszczęścia, wszystkich różnych przemian – nawet Krsna nie zna ich całkowicie. To dlatego przyjął nastrój wielbiciela, by je smakować. Prema sprawia, że Krsna tańczy, sprawia, że tańczą wielbiciele i ona sama tańczy – wszyscy troje tańczą jednocześnie!”

Kiedy Svamini przyjmuje Swój posiłek, Tulasi bardzo starannie ofiarowuje Jej najwspanialsze kadzidła i wachluje Ją odpowiednio do pory roku. W lecie jest to bardziej wymagane, niż zimą. W swoich wizjach Raghunatha osobiście doświadcza tego i kiedy wizje znikają, gorliwie modli się. Bez służby oddania czystemu wielbicielowi bardzo trudno utrzymać się przy życiu. Śri Raghunatha dasa płacze:

jano'yaà yäcate duùkhé rudann uccair idaà muhuù

tat padämbhoja yugmaika gatiù kätaratäà gataù

kåtvä nija gaëasyäntaù käruëyän nija sevane

niyojayatu mäà säkñät seyaà våndävaneçvaré

(„Śri Viśäkhänandada Stotram” – 129,130)

„Pomimo że ta osoba jest okrutna, oszukańcza i występna, wciąż z pokorą kłania się do Twoich lotosowych stóp, uważając je za jedyny cel swojego życia i ciągle płacze i błaga: „Obyś Królowo Vrndavany była miłosierna dla mnie i pozwoliła mi być w Twojej grupie, angażując mnie w bezpośrednią służbę dla Ciebie!” Gorliwość jest prawdziwym życiem raga bhajanu. Śrila Narottama Thakura śpiewa: parama nägara Kåñëa, tä'he hao ati tåñëa, bhajo tä're vraja-bhäva loiyä „Krsna jest największym bohaterem! Bardzo pragnij Go osiągnąć i czcij Go w nastroju Vrajy!” Kiedy pojawi się pragnienie osiągnięcia Pana, przyjdzie wzgarda dla wszystkich rzeczy, które są niekorzystne dla bhajanu. Kiedy współczucie nie jest korzystne dla bhajanu, wtedy nawet i ono musi być porzucone. Nawet jeśli mój ista deva wypowiada się niekorzystnie o bhajanie, nie będę tego słuchać, uważając, że On mnie po prostu testuje. Jest powiedziane, że Śri Radharani dała Swoją prasadi tambulę jednemu z uczniów Śripada Gopala Bhatty Goswamina w dniu Harivasary (ekadaśi). Żując te liście betelu on spotkał Śri Gurudeva, który odrzucił swojego ucznia za jedzenie panu w ekadaśi. Wtedy Śri Radharani poprosiła Bhattę Goswamina – „Czy prawa z ksiąg Goswaminów przewyższają nawet Jej łaskę?” Śripada odpowiedział lotosowym stopom Śri Radharani, że Jej naturalna łaska nigdy nie może iść w niezgodzie z sadacarą (zasadami regulującymi). Odrzucił swojego ucznia, doskonale wiedząc, że pewnego rodzaju sprawdzian (test zastosowany przez Radharani) jest ukryty w tym zdarzeniu. Śri Radharani odpowiedziała: „Rozumiem, że osiągnąłeś kwalifikacje bona fide acaryi!” Kiedy bhajan jest zniszczony, wszystko jest zniszczone. Śriman Mahaprabhu powiedział: Kåñëa präptira upäya ära nähi bhajana vine: „Nie ma innego sposobu osiągnięcia Krsny, niż bhajan!” Bhajana jest środkiem i bhajana jest celem. Sam Mahaprabhu był zawsze zaabsorbowany jedną ze służb oddania - ‘słuchaniem’:

caëòé däsa vidyäpati, räyera näöaka géti,

karëämåta çré géta govinda.

svarüpa rämänanda sane, mahäprabhu rätri dine

gäya çune parama änanda

„Dzień i noc Mahaprabhu słuchał pieśni Candi dasa i sztuk Ramanandy Raya i wersetów z „Krsna Karnamrty” i „Gita Govindy”, wraz ze Svarupa Damodarem i Ramananda Rayem.” (C.C.) Acaryowie są wyjątkowymi znawcami rasy i ich towarzystwo może zostać osiągnięte dzięki studiowaniu ich książek, które zawierają wszystko, co kochają. Dzięki słuchaniu i dyskutowaniu o tych książkach i nastroju acaryów, wielbiciele również będą mogli zaabsorbować się tymi nastrojami. Więc możemy powiedzieć, że mahad bhäve rasa hobe äsvädana „Rasa może być smakowana dzięki zaakceptowaniu nastroju wielkich świętych.”

We wcześniejszym wersecie Śri Raghunatha dasa służył Svamini Jej wodą do picia i Jej wodą do płukania ust, kiedy Ona skończyła smakowanie nektariańskich resztek jedzenia Krsny ze Swoimi przyjaciółkami i teraz on widzi się ofiarowującego Jej kadzidła i wachlującego Ją. Jego umysł był tak zaabsorbowany obrazem smakowania nektaru ust Krsny przez Śrimati, że był świadomy tylko swojej służby ofiarowywania kadzideł podczas Jej posiłku, nawet po skończeniu przez Nią mycia ust! On pełnił swoją służbę o właściwej porze, lecz z powodu swojej ekstatycznej miłości, sukcesja służb doświadczana w transcendentalnej wizji została przerwana. Za każdym razem, kiedy Raghunatha postrzega jakąś służbę oddania, on modli się o nią do lotosowych stóp Svamini, dlatego następstwo służb jest czasami zakłócone. W ten sam sposób Maharaja Śri Pariksit siedział słuchając Bhagavata, czekając na śmierć, podczas gdy Śri Śukadeva zraszał go nektariańskimi tematami, które również nie zawsze były przedstawiane we właściwej sekwencji z powodu jego (Śuki) ekstatycznej miłości. Czasami on najpierw opowiadał Królowi historię, która wydarzyła się później, a następnie tę, która wydarzyła się wcześniej. To podkreśla nadzwyczajność tych tematów. Tutaj samo-zamanifestowane rozrywki kontrolują, a nie narratorzy! Niebiański strumień Gangesu nektariańskich rozrywek spontanicznie spływa z języków ich świętych narratorów. Śri Narada powiedział królowi Pracinabarhi („Śrimad Bhägavata” 4.29.41) -

tasmin mahä mukharitä madhubhic caritra péyüña çeña saritaù paritaù sravanti

tä ye pibantyavitåño nåpa gäòha karëais tän na spåçanty açana tåì bhaya çoka mohäù

„O Królu! Strumień kwintesencji nektaru w formie opowieści o rozrywkach Śri Krsny płynie z ust wielkich świętych i ci, którzy nienasycenie piją ten nektar swoimi głęboko zaabsorbowanymi uszami, nie będą dotykani przez uczucia głodu, pragnienia, strachu, rozpaczy, czy iluzji.” Śri Jiva Goswamin komentuje ten werset w następujący sposób: tänotän mahat kértyamänäni bhagavad yaçäàsi sva mähätmyena dürékåtya sva sukham anubhävayantéti „Chwały Pana, które emanują z ust wielkich dusz są samo-zamanifestowane i usuwają wszystkie pragnienia głodu, łaknienia, strachu, rozpaczy i iluzji, sprawiając, że słuchacz smakuje swoje własne szczęście.” Książki acaryów są jak brzdąkania strun ich serc, które są jak instrumenty strunowe. Wielbiciel dostroi swoje serce do dźwięku tych instrumentów strunowych. Śri Śuka Muni powiedział: „Gopinie z Vrajy zapytały prywatnie Uddhavę o Krsnę.” rahasya påcchat (S.B. 10.47.3) Śri Jiva Goswamin pyta więc rahasi vijätéya bhävo'gocare „Jak może być jakakolwiek poufność zapytania, skoro dookoła są tam miliony gopiń?” Te same dźwięki rezonują na wszystkich ich, podobnych instrumentom strunowym sercach. To miejsce jest niedostępne dla tych, którzy posiadają inny nastrój, dlatego jest to nazywane prywatnym, odosobnionym miejscem. Dzięki nakierowaniu na jeden obiekt oddania, wszystkie inne nastroje ustaną i wielbiciel osiągnie te same pragnienia, co acaryowie. Rupa i Raghunatha dasa są zaabsorbowani swoim bhajanem:

chäpänna daëòa rätri dine, rädhä-Kåñëa guna gäne,

smaraëete sadäi goyäya

cäri daëòa çuti thäke, svapne rädhä-Kåñëa dekhe,

eka käla vyartha nähi yäya

„Oni śpiewali o chwałach Radhy i Krsny 22 godziny na dobę i zawsze o nich Pamiętali. Pozostałe 2 godziny spali, lecz nawet wtedy śnili o Radha-Krsnie. W ten sposób nie marnowali czasu.” Śrila Jiva Goswamin wyliczył wszystkie różne przeszkody, które mogą osłabić bhajana wielbiciela: yataù kauöilyam açraddhä bhagavanniñöhä cyävaka vastvantaräbhiniveço bhakti çaithilyaà sva bhaktädi kåta mänitvam ity evam ädiné mahat saìgädi lakñaëa bhaktyäpi nivartayituà duñkaräëi citta hi tasyäparädhasyaiva käryäëi täny eva ca präcénasya tasya liìgäni „Nieuczciwość, niewiara, bycie zaabsorbowanym rzeczami, które nie mają nic wspólnego z Krsną i które powodują upadek ze ścieżki bhajanu, niedoskonałość w praktyce bhajanu i duma ze swojego bhajanu. Kiedy wielbiciel nie jest zdolny do porzucenia tych niedoskonałości, pomimo potężnego wpływu towarzystwa wielkich świętych i samego procesu służby oddania, wtedy należy rozumieć, że obrazy wobec świętego imienia i występność znalazły swoje miejsce w sercu. Jeśli żadna obraza nie została popełniona w obecnym życiu, to one musiały być popełnione w życiu wcześniejszym.” Dlatego Śri Narottama Thakura śpiewa: sädhu mukhe kathämåta, çuniyä vimala cita, nähi bhelo aparädha käraëa „Nie byłem w stanie oczyścić swojego umysłu dzięki słuchaniu nektariańskich dyskusji świętych, ponieważ popełniałem obrazy.” Kiedy wielbiciel uwalnia się od swojej obraźliwej postawy dzięki łasce świętych, otrzymuje rzeczywisty smak i nie jest w stanie dłużej żyć bez bhajanu. Wtedy jego bhajan bezproblemowo osiąga doskonałość: änanda kori hådoya, ripu kori paräjaya, anäyäse govinda bhajibo „Wszyscy wrogowie w postaci pożądania i chciwości zostaną pokonani, serce stanie się radosne i z łatwością będę czcił Govindę.” Przepełniony miłością Śri Raghunatha ofiarowuje kadzidła Śrimati i wachluje Ją i kiedy wizja znika, on modli się:

he devi çré rädhike! koto ye lälasä; pürëa koro mad éçvaré karuëä bharasä

bhojana samaye ati yatna sahakäre; dibo sugandhita dhüpa bhojana mandire

bhojana viläsa ämi darçana koriyä; cämara òhuläbo kobe harañita hoiyä

(Śri Haripada Śila)

„O Śri Radhiko! O moja Pani! Proszę spełnij moje pragnienia! Pozwól mi z wielką uwagą ofiarować Ci pachnące kadzidła, kiedy jesz w Swojej jadalni. Pozwól mi z radością patrzeć na Siebie i wachlować Cię wachlarzem z włosów jaka, kiedy rozkoszujesz się Swoim posiłkiem!”

·