Vilapa kusumańjali 52

 

WERSET 52

KARPURA PURA PARIPURITA NÄGAVALLI

PARNÄDI PUGA PARIKALPITA VITIKÄM TE

VAKTRÄMBUJE MADHURA GÄTRI MUDÄ KADÄHAM

PROTPHULLA ROMA NIKARAIH PARAM ARPAYÄMI

karpüra - kamfora; püra – przez zalanie; paripürita - napełniona; nägavalli - betel; parna - liść; ädi – itd.; püga – odpowiednia ilość; parikalpita - zrobione; vitikäm – orzechy betelu; te - Twoja; vaktra - twarz; ambuje – w lotosie; madhura - słodka; gätri - ciało (żeń.); mudä - szczęśliwa; kadä - kiedy; aham - ja; protphulla - rozkwitająca; roma – pory skóry; nikaraih – dużą ilością; param - wspaniała; arpayämi – ofiaruję.

„O Madhura Gatri (dziewczyna o słodkim ciele)! Kiedy włosy zjeżą się na moim ciele z ekstazy, podczas wkładania liści betelu z kamforą, katechu, goździkami i guvakiem do Twoich lotosowych ust?”

Komentarz: W svarupaveśi Śri Raghuantaha dasa doświadcza cudownego smaku służby oddania. Jak uwarunkowana dusza jest w maji podczas snu, marzeń sennych i na jawie, tak wielbiciel jest zawsze zaabsorbowany bhajanem śpiąc, śniąc, czy będąc rozbudzonym. bhajana oznacza skupienie i przyciągnięcie umysłu. Umysł powinien wtopić się w Yugala Kiśora. rädhä-Kåñëa duhu päya, tanu mana rahu täya, ära düre yäuk väsanä „Oby mój umysł i ciało spoczęły u lotosowych stóp Radhy i Krsny i oby wszystkie materialne pragnienia opuściły mnie.” Śripada Lilaśuka, będąc przyciągniętym do słodyczy Krsny, powiedział:

mädhurya väridhi madämbu taraìga bhaìgé çåìgära saìkulita çéta kiçora veçam

ämanda häsa lalitänana candra bimbam änanda samplavam anuplavataà mano me

(„Śri Krsna Karnamrta”)

„Oby mój umył był zanurzony w strumieniu szczęścia (Śri Krsna), który zawsze powiększa ocean odurzającej słodyczy i wzbudza wielkie fale w tym oceanie, którego urzekający, młodzieńczy strój jest zbiorem erotycznych ozdób i którego czarująca, księżycowa twarz jest upiększona delikatnym uśmiechem.” W jaki sposób umysł mógłby zboczyć, będąc zanurzonym w oceanie rasy? Zaabsorbowanie służbą dla Svamini jest nawet głębsze! „Jestem służką Tej, której postać, cechy i słodycz pokonuje nawet tę Govindy! Co maja może mi więc zrobić?” Kiedy, dzięki stałemu spełnianiu bhajanu, umysł staje się rasika, wtedy wielbiciel przywiązuje się i przyzwyczaja do swojego ukochanego bóstwa, tak jak uwarunkowana dusza przywiązuje się do swojej żony i dzieci. Dlatego Goswaminowie mówią: „Chcemy sasanga bhajanu (czczenia z przywiązaniem do bóstwa). anasanga bhajana (czczenie bez przywiązania do Krsny) nie będzie działać.” „Moim obowiązkiem jest intonowanie świętego imienia (ustaloną liczbę razy), dlatego robię to, ale nie smakuję słodyczy imienia!” Mahaprabhu nie był w stanie nawet wypowiedzieć słowa ‘Jagannatha’, kiedy był w ekstazie (tańcząc podczas Ratha Yatry). jaja gaga jaja gaga gadgada vacana (C.C.) „On wypowiadał 'jaja gaga jaja gaga' łamiącym się głosem.” Pan smakował pratipadam purnamrtasvadanam, pełnię nektaru z każdym krokiem. Śrila Dasa Goswamin powiedział:

rädheti näma nava sundara sédhu mugdhaà kåñëeti näma madhurädbhuta gäòha dugdham

sarva kñaëaà surabhi räga himena ramyaà kåtvä tad eva piba me rasane kñudhärte

„O mój języku cierpiący z pragnienia! Proszę zmieszaj smakowity, świeży, czarujący nektar imienia Radhy z cudownym, słodkim, skondensowanym mlekiem imienia Krsny, dodaj pachnącego, rozkosznego lodu czystej, pełnej pasji miłości i pij ten oszałamiający napój cały czas!” Acaryowie uczą nas, że musimy smakować każdy aspekt oddania w ten sposób. Wszystkie inne pragnienia, od zadowalania zmysłów do wyzwolenia, są oszukiwaniem. Dopóki obecne są takie skłonności do oszukiwania, nie może być czystego oddania, co tu mówić o raga bhakti! Śri Lilaśuka powiedział:

bhaktis tvayi sthiratarä bhagavan yadi syäd

daivena naù phalati divya kiçora mürtiù

muktiù svayaà mukulitäïjali sevate'smän

dharmärtha käma gatayaù samaya pratékñäù

(„Krsna Karnamrta” 107)

„O Panie! Kiedy nasze oddanie do Ciebie stanie się stałe i trwałe, wtedy możemy stać się szczęśliwcami oglądającymi Twoją boską, młodzieńczą postać. Wyzwolenie będzie osobiście służyć nam ze złożonymi dłońmi, a religijność, powodzenie ekonomiczne i zadowalanie zmysłów będą czekały na okazję, by nam asystować.” Osoba w której sercu rozbudziła się wspaniałość paznokci stóp Radharani jest nieustraszona i niezaniepokojona. Wyrzeczenie jest w umysłach tych, którzy są zaabsorbowani tymi lotosowymi stopami. Wszystko jest stracone dla osoby, której serce nie nosi tych lotosowych stóp, lecz wielbiciel, który przyjmuje nastrój kinkari, będzie zawsze doświadczał bliskości tych lotosowych stóp. Jak rozkoszne jest nawet samo myślenie - „Jestem blisko Niej!”.

Svamini otrzymała nektar ust Krsny. Żarty Jej sakhiń krystalizują słodycz ich doznań. Tulasi sadza Svamini na taborecie i płucze Jej usta. Następnie Svamini dyskutuje ze Swoimi sakhiniami przy płonącym, wysadzanym klejnotami ogarku. Wtedy przychodzi Tulasi i staje przed Svamini, trzymając wysadzaną klejnotami tacę z własnoręcznie przyrządzonymi liśćmi betelu nadziewanymi kardamonem, zmielonym katechu, gałką muszkatołową, orzechami areka, kamforą i goździkami. Svamini jest zajęta rozmowami o Śyamie ze Swoimi przyjaciółkami. Tulasi przyciąga Jej uwagę, zwracając się do Niej ‘Madhura Gatri’, ‘dziewczyna o słodkim ciele’! Dlaczego liść betelu jest określany jako ‘param’, czyli ‘najlepszy’? Jest tutaj pewien sekret! Tulasi zmieszała w tajemnicy odrobinę resztek panu Śyama z tym betelem, który niezauważenie otrzymała od Danisthy, kiedy była wcześniej wieczorem w Nandiśvarze. Danistha wie o czym myśli Svamini, dlatego przekazała te liście betelu Tulasi. Kiedy Svamini czuje zapach tego panu, jest oczarowana i robi się łakoma.¹ Pan żuty przez Madana Mohana jest nawet słodszy od nektaru, a jego zapach zwiększa pragnienie języka Svamini:

sudhäjid ahi-vallikä sudala véöikä carvitah

sa me madana mohanaù sakhi! tanoti jihvä spåhäm

(„Govinda Lilämrta” 8.8)

„O sakhi! Madana Mohana potęguje pragnienia Mojego języka Swoimi, drobno przeżutymi liśćmi betelu, które pokonują słodycz nektaru!”

Kåñëa ye khäy tämbüla, kohe tära nähi müla,

tähe ära dambha paripäöé

tära yebä udgära, täre koy amåta sära,

gopéra mukha kore älabäöi

(„Caitanya Caritämrta” Antya 16, 132)

„Nie jestem w stanie opisać wartości liści betelu przeżutych przez Krsnę. One również są w najwyższym stopniu dumne, będąc nazywanymi ‘esencją nektaru’ i będąc zdolnymi do wykorzystywania ust gopiń jako spluwaczek!”

Ten pan jest największym eliksirem. Kiedy Svamini wącha go, przepełnia się emocjami. To jest jakby Śyamasundara pojawił się Osobiście. Patrząc na Svamini wydaje się, że siedzi jeszcze z kimś innym, obejmowana przez tę osobę (Krsna). Jak słodko, jak pięknie, jak wspaniale! To jest służba-bhavy dla Bhavamayi, spełniana przez bhava-kinkari w królestwie bhavy. Nie posiadając bhavy, nie można tego pojąć. Wielki kompilator Rasa-śastr, Maharsi Bharata Muni, napisał: bhävä eväbhisampannäù prayänti rasa rüpatäm „Kiedy bhava dojrzewa, osiąga rasa-rupatę (postać rasy). Bhava jest rozumiana jako manovrtti, czyli mentalność. Istnieją dwa stany umysłu: zamanifestowany i niezamanifestowany. Kiedy zamanifestowane myśli przenikają umysł, jest to nazywane manovrtti, a kiedy są tam niezamanifestowane myśli, jest to nazywane samskarą, vasaną, bhavą lub bhavaną. Kiedy ta (pełna oddania) samskara zajmuje miejsce w sercu dzięki łasce świętych, wszystko będzie zrozumiane, doświadczone i posmakowane. Tulasi przyciąga uwagę Svamini, gdyż Ona jest teraz w królestwie lila. Gdzie zawędrował Jej umysł? Sakhinie wiedzą to i Svamini rozmawia z nimi w tym nastroju, to dlatego słowo ‘vaktrambuja’ jest użyte w tym wersecie. Mówca jest nazywany vaktrą. Tulasi woła ‘ayi madhura gatri’!, przywołując Svamini z powrotem do rzeczywistości i Svamini, która bardzo pragnie ich zapachu, gorączkowo wyciąga Swoją rękę, by wziąć liście betelu z wysadzanej klejnotami tacy. Cóż za cudowna biegłość w służbie oddania! „Svamini przestała rozmawiać ze Swoimi sakhiniami, by włożyć liście betelu do Swoich ust!” Kiedy tylko Tulasi częstuje liśćmi betelu, nie widzi dłużej ust Svamini. Transcendentalne objawienie opuszcza Śrila Raghunatha Dasa i on rozpacza w wielkim smutku:²

he rädhe madhuräìgi! navénä kiçoré; romäïcita kalevare tomära kiìkaré

mukha padme kobe dibo karpüra tämbüla; paricaryä koribo go samaya anuküla

„O Radhe o słodkim ciele! O młoda, dojrzewająca dziewczyno! Twoja służka ma dreszcze ekstazy na swojej skórze, kiedy wkłada liście betelu z kamforą do Twoich lotosowych ust. Czy będę mogła służyć Tobie w ten sposób, kiedy nadejdzie ku temu pora? (Śri Haripada Śila)

.

1Komentarz Śri Ananda Gopala Goswamina.

2Komentarz Śri Ananda Gopala Goswamina.