Vilapa kusumańjali 54

 

WERSET 54

ÄLIKULENA LALITÄ PRAMUKHENA SÄRDHAM

ÄTANVATI TVAM IHA NIRBHARA NARMA GOSTHAM

MAT PÄNI KALPITA MANOHARA KELI-TALPAM

ÄBHUSAYISYASI KADÄ SVAPANENA DEVI

älI-kulena – przez przyjaciółki; lalitä - Lalitä; pramukhena – prowadzone przez; särdham - z; ätanvati – manifestując; tvam - Ty; iha - tutaj; nirbhara - wspaniała; narma - poufna; gosthim - dyskusja; mat - moją; päni - ręka; kalpita - zrobione; manohara - piękne; keli - zabaw; talpam - łóżko; äbhüsayisyasi - ozdobisz; kadä - kiedy; svapanena - śniąc; devi - O Bogini!

O Devi (bogini)! Będąc zaabsorbowana poufną, żartobliwą dyskusją ze Swoimi przyjaciółkami, pod kierunkiem Lality, przygotuję własnymi rękami piękne łóżko do zabaw dla Ciebie. Kiedy ozdobisz to łóżko, śniąc na nim?

Komentarz: Czyste wizje, sny, czy smarana podtrzymują życie praktykantów kinkari-bhavy, a kiedy to nie ma miejsca, oni są przyciągani do materialnego świata. „Do dziś osoba jak ja nie zapoznała się ze swoim ukochanym bóstwem. Mój umysł jest wciąż zaabsorbowany tak wieloma bzdurnymi rzeczami. Nie jestem w stanie odłożyć nawet grosza dla Pana, ale dla tego samego grosza, jestem w stanie Pana porzucić!” Musimy robić postęp czyniąc świat obcym dla nas i przyjmując Pana do serca. Pan jest tak spragniony oddania, że kiedy tylko poczuje jakieś, przybiegnie, by je pić. Dusza jest z natury siedzibą bezprzyczynowej miłości Boga i Pan jest Jaźnią jaźni, Duszą dusz. Jak bardzo jest On nam drogi! Pan Brahma modlił się do Krsny w „Bhagavata” (10.14.36):

tävad rägädaya stenäs tävat kärägåhaà gåham

tävan moho'ìghri nigaòo yävat Kåñëa na te janaù

„O Krsno! Dopóki ludzie nie zwrócą się ku Tobie, ich przywiązania będą działać na nich jak złodzieje, ich domy będą dla nich więzieniami, a ich iluzje pozostaną ich kajdanami!” „Vaisnava Tosani” komentuje ten werset w następujący sopsób: tatra nirupädhi premäspadasyätmano'py ätmatvena tvam eva rägasya sväbhävika parama yogyäçrayaù. atas tal lakñaëa nija sväminam anupalabhyaiva bhramann asau janänäm çubha väsanä rüpäà tvad bhajana sämagréà haraàç caura eva. tatas tad anuvartino'pi tädåçäù. „Jesteś naturalną siedzibą bezprzyczynowej miłości dla wszystkich, ponieważ jesteś Jaźnią jaźni. Dlatego jesteś najlepszym schronieniem dla miłości każdej osoby. To jest naturalne darzyć miłością ukochany obiekt lub osobę. Kiedy żywe istoty nie przywiązują się do Ciebie, jako swojego Pana, ich przywiązania będą działać jak złodzieje, którzy kradną parafernalia ich czczenia, a chciwość i iluzja będą za nimi podążać.” Wielbiciele praktykanci powinni rozpaczać: „Niestety! Zapomniałem o tak cudownej rzeczy, szalejąc za tymczasowymi, materialnymi sprawami!”

Śri Raghunatha dasa jest uosobieniem miłości w rozłące. On nie ma nikogo na tym świecie oprócz Svamini: ati kadana samudre majjato hä kåpärdre kñaëam api mama rädhe! netram änandaya tvam „O miłosierna Radhe! Tonę w oceanie niedoli! Proszę ukaż Się choć raz i zachwyć moje oczy!” Również praktykujący wielbiciel powinien posiadać odrobinę tego zapału. „O Svamini! Nie będę zadawał się z tym światem! Stanę się taki, jaki Svamini chce, żebym był; wtedy Ona mnie zaakceptuje!” Arati właśnie się skończyło. Svamini jest otoczona przez Swoje przyjaciółki, siedząc na wysadzanej klejnotami sofie. Żartuje ze Swoimi przyjaciółkami, ale to nie są zwykłe żarty: nirbhara narma gosthim. To jest bardzo zabawna konwersacja. Kiedy Śrimati jest zaabsorbowana tą żartobliwą dyskusją, Śyamala-sakhi pojawia się przed Nią z nową sakhi. Widząc ją, Śrimati pyta: „Sakhi Śyamale! Chodź, chodź! Co to za dziewczyna jest z tobą?” Śyamala odpowiada: „To jest moja przyjaciółka Navina-sakhi! Ona jeszcze Ciebie nie widziała, ale bardzo pragnie spotkać się z Tobą!” Svamini jest oczarowana, kiedy widzi Navina-sakhi i przygląda się jej ze zdumieniem, mówiąc: „Och! Jesteś taka piękna! Jeśli jesteś przyjaciółką Śyamali, to jesteś również Moją przyjaciółką! Jak masz na imię i gdzie mieszkasz?” Navina sakhi odpowiada: „Mam na imię Navina i przyszłam tu ze swoją przyjaciółką Śyamalą, by Cię zobaczyć! Od Śyamali dowiedziałam się o Twojej niezrównanej postaci i cechach i bardzo zapragnęłam spotkać się z Tobą!” Serce Svamini topi się, kiedy słyszy delikatny głos Naviny i pyta: „Czy umiesz śpiewać, tańczyć i grać na instrumentach muzycznych?” Navina odpowiada: „Trochę!” Svamini przyciąga Navinę do Siebie, wykrzykując: „Och! Jak piękną masz twarz! Jak słodki jest twój uśmiech i jak słodkie są twoje słowa! Chodź tu, chodź tu! Wydaje się, że widziałam cię już gdzieś wcześniej!” Wtedy Navina-sakhi zaczyna tańczyć i śpiewać. Och! Jak cudowny jest jej taniec! Jak słodko ona śpiewa i jak uroczo porusza oczami i rękami! Sakhinie mdleją z ekstazy, kiedy to widzą. Raz po raz Svamini wykrzykuje: „Bravo! Bardzo dobrze!” i serdecznie obejmuje Navinę. Lecz kiedy obejmuje Navinę, czuje znajome drżenie w Swoim ciele i robi się podejrzliwa. Kim jesteś? Svamini zrywa welon z głowy Naviny i krzyczy: „O ma (matko)! Co to jest? To jest Krsna! Śyamala! Jesteś nieznośna!” Śyama i sakhinie mają wielki ubaw! Sakhinie tarzają się po ziemi ze śmiechu. Cóż za cudowny ubaw one mają! Po powrocie Śyama do domu, Tulasi przygotowuje łóżko dla Svamini, by mogła się położyć. Chociaż mają miejsce wszelkiego rodzaju żartobliwe dyskusje, Tulasi nie zapomina o swojej służbie. Oddanie składa się ze służby. bhaj ityeña vai dhätuù seväyäà parikértitaù. Służba oddania jest smakowita na wszystkich trzech poziomach – sadhana bhakti, bhava bhakti i prema bhakti. Porównując do tego smaku, wszystko w tym świecie jest pozbawione smaku, włączając w to zadowalanie zmysłów (bhukti) i wyzwolenie (mukti). Nie zostanie nic, czego moglibyśmy pragnąć i osiągnąć w materialnym świecie. „Po prostu pragnę paść do Twoich lotosowych stóp, zostać przy nich i służyć im.” Kinkarinie są uosobieniami smaków służby oddania.¹ Śri Krsna jest Bogiem, Najwyższą Osobą, ale oczekuje czegoś od tych służek. Pan wszechświata wyciąga Swoją rękę do nich. Nie ma nic tak chwalebnego i pomyślnego jak to! Śrila Rupa Goswamin powiedział (w „Catu Puspańjali”, 23):

karuëäà muhur arthaye paraà tava våndävana cakravartini

api keçé-ripor yathä bhavet sa caöu prärthana-bhäjanaà janaù

„O Królowo Vrndavany, Śri Radhe! Modlę się o Twoją łaskę raz za razem, aby również Krsna, bohaterski poskromiciel demona Keśi, uczynił mnie obiektem Swoich przymilnych modlitw!” Dopóki obecny jest choćby ślad osobistego pragnienia, służba dla Radhy nie może być osiągnięta. Służki Śri Radhy nawet nie śnią o swoich własnych sprawach! One są uosobieniami smaków służby oddania i są zawsze zanurzone w smakach Svamini i Śyama. Mańjarinie zawsze wrzucają Radhę i Krsnę do coraz to nowych basenów transcendentalnych uciech. Pewnego dnia Yugala Kiśora siedzi w kuńja, odwrócona do Siebie plecami. Oni gniewają się na Siebie i myślą: „Nie odezwę się pierwsza/pierwszy!” Nie chcą poniżyć się przepraszając, lecz w tym samym czasie również cierpią, ponieważ nie mogą cieszyć się Swoim wzajemnym towarzystwem. Nagle Rupa Mańjari przerywa impas zwracając się do Śyama: „Co chcesz mi powiedzieć mrugając do mnie? Nie mogę zalecać się do Svamini za Ciebie!” Oboje pomyśleli: „Zadanie wykonane!” i znowu śmieją się i żartują ze Sobą. Jak cudowna jest ta mańjari-służba! Ona myśli: „Dla Waszej przyjemności zrobimy wszystko!”

parasparam apaçyatoù praëaya mäninor väà kadä

dhåtotkalikayor api svam abhirakñator ägraham

dvayoù smitam udaïcaye nudasi kià mukundämunä

dåganta naöanena mäm uparametyalékoktibhiù

(„Utkalikä Vallari” 63, Śrila Rüpa Goswämin)

Pisma określają ukochane bóstwo jako ‘Adhoksaja’, czyli ‘Ten, który nie jest postrzegany za pomocą zmysłów’. W jaki więc sposób oddanie może osiągnąć doskonałość? Poza tym, oddanie jest definiowane jako służba dla Pana zmysłów. håçékeëa håçékeça sevanam bhaktir ucyate („Närada Pańcarätra”). Odpowiedzią jest: On jest osiągany przez zmysły, które są przesiąknięte oddaniem. bhaktir evainaà nayati bhaktir evainaà darçayati bhakti vaçaù puruñaù bhaktir eva bhüyasé („Upaniszady”) „Tylko oddanie Go związuje, tylko oddanie Go objawia. Pan jest kontrolowany przez oddanie i tylko oddanie.” parämåçyaà düre pathi pathi munénäà vrajavadhü dåçä dåçyaà („Krsna Karnamrta”) „Adhoksaja Krsna powinien być poznawany z dystansu na drodze ukazanej przez mędrców (poprzez ścisłą praktykę medytacji), lecz On jest zawsze widoczny dla Vraja-gopiń.” Innymi słowy, kiedy Vraja-gopinie widzą słodką postać Krsny, zakochują się w Nim i mogą osiągnąć Jego słodkie towarzystwo. Z tym pragnieniem one wędrują nad brzegami Jamuny pod pretekstem noszenia wody do swoich domostw. Taka jest moc lojalnej służby oddania. Nie ma porównania do lojalności służek Radhy. Służba dla stóp Radharani jest wszystkim dla nich. „Jak mogę pokazać swoją twarz Svamini, kiedy jestem zaabsorbowany/a tak silną świadomością cielesną? Jestem zawstydzony/a ofiarowywaniem Jej mojego zanieczyszczonego życia! Służę i jeśli moja sevya jest szczęśliwa, będę czół/a, że odniosłem/am sukces. Czy spełniam jakikolwiek bhajan, skoro nawet trochę nie czuję Jej zapachu, nie widzę blasku Jej ciała i nie smakuję resztek Jej pożywienia?”

Teraz Tulasi podchodzi do Svamini. ‘Nadszedł czas, by Svamini trochę odpoczęła’ - ona myśli. Będąc pochłoniętymi poufną dyskusją ze Svamini, sakhinie zapomniały o bożym świecie, ale Tulasi nigdy nie zapomina o swojej służbie. Przygotowała białe jak piana mleka łóżko, by Svamini mogła się położyć. Podchodząc do Svamini, ona mówi „Hej Śyamaju! Tyle czasu już upłynęło, chodź i odpocznij! Chodźmy!” Jak wiele miłości ma ta służka! Sakhinie przyznają: „Nie kochamy Radhiki tak bardzo jak Tulasi! Całkiem zapomniałyśmy! Idź sakhi, czas żebyś trochę odpoczęła! Idź!” Tulasi bierze Svamini za rękę, prowadzi Ją do łóżka i kładzie Ją na nim. Niebieska lampka olejna płonie tam, by ukoić oczy Svamini pamiętaniem o Jej ukochanym. Svamini jest bardzo szczęśliwa, kładąc się na łóżku przygotowanym dla Niej przez Tulasi. Tekst zawiera frazę ‘keli talpa’, czyli ‘łóżko do zabaw miłosnych’. Ale takie łóżko jest tylko w kuńja, nieprawdaż? Jak takie łóżko do zabaw może być w domu teściowych Śrimati? To dlatego, gdyż Ona widzi Śyamasundara przychodzącego do Niej w snach. Jest to nazywane ‘svapna vilasą’, czyli ‘zabawą miłosną podczas snu’. svapanena - na tu nidrayä. Werset wspomina äbhüñayiñyasi ....svapanena: Ozdabiasz to łóżko śniąc na nim, a nie śpiąc na nim! Svamini jest oczarowana śniąc o postaci Śyama, który jest jak ocean rasy, Jego twarzy, która jaśnieje jak księżyc i o Jego szyi ozdobionej girlandą z kwiatów jaśminu! rüpe gune rasa sindhu, mukha chaöä jini indu, mälatéra mälä gale dole — Jak cudownie Ona się porusza podczas Swojego snu, kiedy śni o zabawach z Krsną! Jak słodko Ona porusza Swoimi stopami i jak słodki jest uśmiech na Jej twarzy! Jak wiele Ona mówi w Swoim śnie! Śyama nie jest w stanie opuścić Svamini w żadnych okolicznościach, będąc przyciąganym do Jej miłości do Niego. Później w nocy, kiedy Oni spotykają się we Vrndavanie, Krsna pyta Svamini: „Czy śniłaś o Mnie dzisiejszego wieczoru? Ja również śniłem o Tobie!” Błogosławiona jest nasza Svamini, błogosławiony jest nasz Śyama!

Tulasi widzi, że Svamini ozdabia Swoje łóżko, rozciągając się na nim. To jest jakby Jej słodycz spływała z łóżka i zanurzała Tulasi w strumieniu rasy. Nagle wizja kończy się i Śri Raghunatha mdleje nad brzegiem Radhakunda i gorąco modli się:²

lalitädi sakhé sane, priya narma äläpane,

yabe tumi hoibe magana.

keli viläsera tare, vichäibo nija kare

manohara kusuma çayana

„Kiedy jesteś zajęta żartobliwą rozmową z Lalitą i Swoimi innymi przyjaciółkami, swoimi własnymi rękami przygotowuję łóżko zabaw dla Ciebie, czarujące łóżko z kwiatów!”

tähäte çayana kori, svapane çyämera heri,

priya saìge hobe vilasita.

tomära aìga mädhuré, heribo nayana bhari,

keli talpe hoibe bhüñita

(Śrila Rasika-Candra Däsa)

„Kiedy położysz się na nim, w Swoim śnie ujrzysz Śyama i będziesz się bawić ze Swoim ukochanym. Napełnię moje oczy słodyczą Twojego ciała, które ozdabia to łóżko zabaw.”

·

1Komentarz Śri Ananda Gopala Goswamina.

2Komentarz Śri Ananda Gopala Goswamina.