Vilapa kusumańjali 55

 

WERSET 55

SAMVÄHAYISYATI PADAU TAVA KINKARIYAM

HÄ RUPA MAŃJARIR ASAU CA KARÄMBUJE DVE

YASMIN MANOJŃA HRDAYE SADAYE'NAYO KIM

ŚRIMÄN BHAVISYATITARÄM ŚUBHA VÄSARAH SAH

samvähayisyati – będzie masować; padau – obydwie stopy; tava - Twoje; kinkari - służka; iyam - ta; hä - O!; rüpa mańjari - Rüpa Mańjari; asau - ta; ca - i; kara - dłoń; ambuje – w dwóch lotosach (żeń.); dve - dwie; yasmin – w których; manojńa - piękne; hrdaye - O serce (żeń.)!; sadaye - O miłosierna dziewczyno; anayah - obydwie; kim - czy; śrimän - piękny; bhavisyatitaräm - będzie; śubha - pomyślny; väsarah - dzień; sah – ten.

O Manojńa Hrdaye (dziewczyna o pięknym sercu)! O Sadaye (miłosierna dziewczyna)! Czy nadejdzie ten piękny, błogosławiony dzień, kiedy ta, Twoja służka będzie masować Twoje stopy, a Śri Rupa Mańjari zajmie się Twoimi dłońmi?

Komentarz: Śri Raghunatha dasa jest pobudzony uczuciami miłości w rozłące. On jest głęboko zaabsorbowany w swojej svarupaveśi i nie ma innego celu niż lotosowe stopy Svamini. We „Vraja Vilasa Stavie” on mówi: yan mädhuré divya sudhä rasäbdheù småte kaëenäpyati lolitätma: „Moje serce staje się bardzo ożywione pamiętaniem nawet jednej kropli ze słodkiego, boskiego oceanu nektaru, którym jest Yugala Kiśora.” Acaryowie są przykładem dla nas. Nasze życia powinny być w całkowitej harmonii z nimi. Naturą chciwości jest, że nie zostawia osoby w spokoju, dopóki nie zdobędzie obiektu swoich pragnień. To oznacza, że kiedy myślimy o jednym przez moment, a za chwilę umysł jest przyciągany do czegoś innego, to nie możemy mówić o prawdziwej chciwości. Kiedy praktykujący wielbiciel spełnia bhajan w harmonii z acaryami, kropla ich wielkiej, pełnej oddania chciwości może być tchnięta w nasze serce. Jak słodkie są czynności towarzyszy Śriman Mahaprabhu! Czy prowadzili życie rodzinne, czy byli wyrzeczeni, zawsze byli wolni od przywiązania do zadowalania zmysłów. Celem ich pomyślnego zstąpienia do materialnego świata była dystrybucja ich namacalnych doświadczeń oddania i odwiązanie od zadowalania zmysłów. Każdy kęs jedzenia odżywia ciało, przynosi satysfakcję i zmniejsza głód. ‘W cielesnej świadomości nie mogę zrozumieć, że jestem służką Radhy. Lubię być związany z mają!’¹ Śri Narottama Thakura śpiewa:

dehe boise ripu-gaëa, yoteko indriya-gaëa,

keho käro bädhya nähi hoy

çunile nä çune käna, jänile nä jäne präëa,

däòäite nä päre niçcoy

(„Prema Bhakti Candrikä”)

„Te zmysły, które zamieszkują nasze ciała, są naszymi wrogami. Nikt nie słucha nikogo. Moje uszy słyszą, ale nie słuchają, a moje serce wie, ale nie doświadcza. One nie są zdeterminowane i stałe.” „Przeżuwam ciernie zadowalania zmysłów jak wielbłąd, który kaleczy swoje usta i język, żując ciernie, zamiast delektować się pestkami mango oddania jak kukułki. Płonę żywcem w ogniu mayi, lecz wciąż nie smakuję nektaru oddania.”

viñaya garala-maya, tä'te mäna sukhacaya,

sei sukha duùkha kori mäno

govinda viñaya rasa, saìga koro tära däsa,

prema bhakti satya kori jäno

„Uważam truciznę zadowalania zmysłów za szczęście, pomimo że powinienem wiedzieć, że jest źródłem cierpienia. Smakuj nektar tematów o Govindzie i przebywaj w towarzystwie Jego wielbicieli. Wiedz, że miłosne oddanie jest prawdziwe!” Służba dla Govindy jest szczęściem, a jej brak jest nieszczęściem. sakhégaëa cäri päçe, sevä kori abhiläñe, se sevä parama sukha dhare (ibid) „Pragnę służby będąc otoczonym sakhiniami. Ta służba niesie wielkie szczęście.” Kiedy kochasz Boga, boskie resztki tej miłości zostaną rozrzucone po całym wszechświecie. Wtedy będziesz mógł doświadczyć uniwersalnej miłości, taką jaką jest. Wtedy duchowy świat będzie słodki, materialny świat będzie słodki, a słodki Krsna będzie jeszcze słodszy. Słodycz będzie przenikać wszystko, co wewnątrz i na zewnątrz.

Svamini położyła się, by odpocząć na wspaniałym łóżku, przykryta niebieskim prześcieradłem. To prześcieradło jest Jej bardzo drogie, bo jest po prostu czarne (i przypomina Jej o Śyamie). Ona śni o Śyamie i Jego słodycz przynosi Jej szczęście zewnętrznie i wewnętrznie. Rupa Mańjari i Tulasi, obydwie, mogą doceniać Jej czarujące piękno i służyć Jej ciału w tym czasie. Jak cudowna jest ich miłość do Svamini! Przyjaźń Rupy i Tulasi jest podobna do tej w materialnym świecie, gdzie są one znane jako Rupa Goswamin i Raghunatha Dasa Goswamin. Śrila Raghunatha Dasa przedstawia się w następujący sposób, pisząc w zakończeniu do swojej „Viśakhanandada-stotram”:

çrémad rüpa padämbhoja dhülé mätraika sevinä

kenacid grathitä padyair mäläghreyä tad äçrayaiù

„Ta girlanda wersetów została naciągnięta przez kogoś, kto żyje tylko po to, by służyć pyłowi z lotosowych stóp Śrimad Rupy Goswamina. Oby wielbiciele, którzy przyjmują w nim schronienie, zaakceptowali zapach tej girlandy!” W „Bhakti Ratnakarze” jest opisane, że po przeczytaniu sztuki „Lalita Madhava” Śri Rupy Goswamina, która opisuje uczucia rozłąki Śri Radhiki z Krsną, Śrila Raghunatha Dasa prawie umarł z powodu transcendentalnej agonii. By uratować jego życie, Śri Rupa Goswamin dał mu do przeczytania inną swoją książkę, „Dana Keli Kaumudi”, jednoaktową sztukę, która opisuje szczęście spotkania Radhy i Krsny. To zainspirowało Raghunatha Dasa do napisania również jednoaktowej sztuki pt. „Dana Keli Cintamani”. Śrila Rupa Goswamin napisał również dedykację dla Raghunatha Dasa Goswamina w podsumowaniu do swojej „Dana Keli Kaumudi”:

rädhäkuëòa taöé kuöéra vasatis tyaktänya karma janaù

seväm eva samakñam atra yuvayor yaù kartum utkaëöhate

våndäraëya samåddhi dohada pada kréòä kaöäkña dyute

tarñäkhyä tarur asya mädhava phalé türëam vidheyas tvayä

„O Madhavo! Mój przyjaciel (Raghunatha Das) porzucił wszystkie inne zajęcia i żyje teraz w chatce nad brzegiem Radhakunda, bardzo pragnąc służyć wyłącznie Śri Radhice. O Radhe, obyś zawsze obdarzała Swoim miłosiernym spojrzeniem tych, którzy mieszkają we Vrndavanie i obyś spełniała wszystkie ich pragnienia, proszę spraw więc, by pragnienie jego (Raghunatha) aspiracji szybko wydało owoc!” To są niektóre z przykładów ich bardzo głębokiej przyjaźni.

Obydwie, Tulasi i Rupa, wspięły się na łóżko, by służyć swojej Svamini. One wcale nie czują się skrępowane! Ich nastrój służenia jest zmieszany z nastrojem przyjaźni ze Svamini. Tulasi zwraca się do Svamini ‘Manojńa Hrdaya’, ‘dziewczyna o pięknym sercu’. Słowo ‘manojńa’ dosłownie znaczy ‘znać’ (jńa) ‘umysł’ (manah). manaù jänätéti manojïa. Śrimati zna umysły Rupy i Tulasi, więc angażuje je w służbę. ‘Manojńa’ oznacza również ‘piękna’. Jej nieskończone piękno oświetla dom, łóżko i serca kinkariń! Jej karnacja zmieniła kolor Śyamasundara na złoty (sprawiając, że stał się Gaurasundarem, Śri Caitanyą Mahaprabhu). Ona jest kwintesencją uosobienia maha-bhavy. Wszystkie poetyczne porównania piękna Śrimati Radhiki – Jej twarzy pokonującej piękno księżyca, Jej oczu pokonujących piękno kwiatów lotosu i Jej nosa przewyższającego piękno kwiatów sezamu – są ostatecznie bezużyteczne.² Tylko dzięki Jej łasce w formie ekstatycznej miłości, można Ją ujrzeć i poczuć w sercu oświetlanym przez viśuddha sattvę (czystą dobroć). Cokolwiek wpada do oceanu nektaru, staje się nektariańskie, podobnie stroje, ozdoby i maści Śri Radhiki, która jest uosobieniem maha bhavy, wszystkie są przesycone maha bhavą. Mahajanowie smakują to, a my smakujemy ich resztki. Śrila Krsna dasa Kaviraja Goswamin napisał:

rädhä prati Kåñëa sneha sugandhé udvartana; tä'te ati sugandhi deha ujjvala varaëa

käruëyämåta dhäräya snäna prathama; täruëyämåta dhäräya snäna madhyama

lävanyämåta dhäräya tad upari snäna; nija lajjä çyäma paööa çäöé paridhäna

Kåñëa anuräga dvitéya aruëa vasana; praëaya mäna kaïculikäya vakñaù äcchädana

saundarya- kuìkuma, sakhé-praëaya- candana; smita känti karpüra- tine aìga vilepana

kåñëera ujjvala rasa mågamada bhara; sei mågamade vicitrita kalevare

prachanna mäna vämya dhammilla vinyäsa; dhérädhérätmaka guëa aìga paööaväsa

räga tämbüla-räga adhara ujjvala; prema kauöilya netra yugale kajjala

sudépta sättvika bhäva harñädi saïcäri; ei sab bhäva bhüñaëa sab aìge bhari

kila kiïcitädi bhäva viàçati bhüñita; guëa çreëé puñpa-mälä sarväìge pürita

saubhägya tilaka cäru laläöe ujjvala; prema vaicittya ratna, hådaye tarala

madhya vaya sthiti sakhé skandhe kara nyäsa; Kåñëa lélä manovåtti sakhé äça päça

nijäìga saurabhälaye garva paryaìka; tä'te bosi äche sadä cinte Kåñëa saìga

Kåñëa näma guëa yaçaù avataàsa käne; Kåñëa näma guëa yaçaù praväha vacane

Kåñëake koräya çyäma-rasa madhupäna; nirantara pürëa kore kåñëera sarva käma

kåñëera viçuddha prema ratnera äkara; anupama guëagaëa pürëa kalevara

{C.C.}

„Radha jest namaszczona pachnącą maścią uczucia do Krsny. To sprawia, że Jej pięknie pachnące ciało jasno błyszczy. Ona bierze Swoją pierwszą kąpiel w strumieniu nektaru współczucia, Swoją środkową kąpiel w strumieniu nektariańskiej młodości i ostatnią kąpiel w strumieniu nektariańskiego piękna. Następnie zakłada jedwabne, niebieskie sari wykonane z Jej własnej wstydliwości. Jej drugi, czerwony strój, jest wykonany z pełnej pasji miłości do Krsny, a Jej piersi przykryte są bluzką miłosnej zazdrości (pranaya mana). Ona jest namaszczona trzema maściami – cynobrem piękna, pastą sandałową miłości Swoich przyjaciółek i kamforą Swojego lśniącego uśmiechu. Jej ciało jest przyozdobione rysunkami z piżma, które reprezentują jaśniejącą, erotyczną rasę Krsny. Jej warkocz jest upleciony z ukrytego gniewu i przekory, a perfumowany proszek Jej spokojnych, lecz nie-spokojnych cech, ozdabia Jej ciało. Czerwony kolor panu, który reprezentuje Jej miłosną pasję, rozświetla Jej usta i Jej oczy podkreśla kreska figlarnej miłości. Jej ciało jest przyozdobione wszystkimi ekstatycznymi ozdobami, takimi jak sudipta sattvika bhavy i sańcari-bhavy, jak harsa (radość). Ona jest również przyozdobiona dwudziestoma innymi bhavami, takimi jak kila kińcita. Całe Jej ciało jest obwieszone kwietnymi girlandami Jej cech. Jej czoło jest rozświetlone pięknym tilakiem fortuny. Prema Vaicittya jest klejnotem, a Jej serce jest puzderkiem. Ona kładzie Swoją rękę na ramieniu przyjaciółki o imieniu adolescencja i jest otoczona Swoimi sakhiniami, które reprezentują Jej umysłowe czynności, które są skoncentrowane na rozrywkach Krsny. Ona siedzi na łożu dumy w siedzibie Swojego aromatu, którym jest Jej ciało, zawsze myśląc o Krsnie. Imiona, atrybuty i chwały Krsny są Jej kolczykami (Ona kocha słuchać o nich), a imiona, cechy i chwały Krsny tworzą strumień Jej słów. Ona sprawia, że Krsna pije miodowy napój zwany Śyama-rasą (erotyczne smaki) i zawsze spełnia wszystkie pragnienia Krsny. Ona jest kopalnią pełną klejnotów czystej miłości do Krsny, a Jej ciało jest wypełnione wszystkimi niezrównanymi atrybutami.”

O bhavuka bhaktavrnda (czuli wielbiciele)! To jest wprowadzenie do uosobienia miłości do Krsny! Dlatego użycie zwrotu ‘manojńa hrdaye’ jest tutaj uzasadnione.

Śrimati leży na łóżku przygotowanym dla Niej przez Tulasi, jak Królowa łabędzi (raja-hamsi) leżąca na oceanie mleka, bawiąc się ze Śyamem we śnie. Ona mówi, śmieje się i przewraca na drugą stronę w Swoim śnie. Chociaż Rupa Mańjari zwykle masuje stopy Śrimati, łaskawie przekazała tę służbę Tulasi i zajęła się rękami Svamini (‘manojńa’ znaczy również ‘miłosierna’).³ Svamini łaskawie kładzie Swoje lotosowe stopy na piersi ‘Jej’ Tulasi, wiedząc jak bardzo ona chce im służyć. bhaktänäà håt-saroje madhura-rasa-sudhä syandi padäravindä („Rädhä Rasa Sudhänidhi” 127) „Jej lotosowe stopy sączą nektar słodkiej rasy na podobne lotosom serca wielbicieli.” To dlatego jest Ona określana tutaj jako ‘Sadaye’, czyli ‘miłosierna dziewczyna’. Znając umył Tulasi, Svamini kładzie Swoje stopy na jej piersi. Jak intensywne jest ich uczucie posiadania! Ona przyciąga Swoje służki do Siebie pod każdym względem, zwracając się do nich ‘Moja Rupa! Moja Tulasi!’ Jak wspaniałe jest słuchanie tego wszystkiego, nie mówiąc o rzeczywistym osiągnięciu tego? Z jakim miłosierdziem Svamini kładzie Swoje lotosowe stopy na piersi Tulasi! Śri Raghunatha doświadcza tego i nazywa Ją ‘Sadaye’, ‘miłosierna dziewczyna’. Jak piękne są stopy Svamini! Ona widzi Rasa-raja Śri Krsnę w Swoim śnie. Śyama przenika sny Svamini; jak cudownie Ona to smakuje! Wszystkie części Jej ciała rozkwitają dzięki smakowaniu tej słodyczy.⁴ Szczęśliwe służki pływają w oceanie rasy. Nagle wizja znika i Śri Raghunatha dasa z żałością modli się o tę służbę oddania:

emon sudina häy! kobe hobe mora?

kobe päda samvähana, niyojibe däsé jane,

änande rahibe prema lora

çré rüpa maïjari soi, çré kara kamala dui,

samvähana koribe hariñe.

manojïa hådaye ayi, kobe rädhe kåpämayi,

äni dibe se çubha divase.

(Śri Rasika-Candra Däsa)

„Och! Kiedy nadejdzie ten piękny dzień? Kiedy zaangażujesz Swoją służkę w masowanie Swoich stóp, podczas gdy łzy miłosnej ekstazy będą spływać z jej oczu, a jej przyjaciółka, Śri Rupa Mańjari będzie w szczęściu masować Twoje piękne, podobne lotosom ręce? Dziewczyno o pięknym sercu! O miłosierna Radhe! Kiedy nadejdzie ten błogosławiony dzień?”

·

1Komentarz Śri Ananda Gopala Goswamina.

2Komentarz Śri Ananda Gopala Goswamina.

3Śri Bangabihari Vidyalankara pisze: para kätaryäsahanena manoharaà hådayaà mänasam „Ta, której serce jest czarujące, ponieważ nie jest w stanie znieść nieszczęścia innych, jest nazywana ‘manojńa’).

4Komentarz Śri Ananda Gopala Goswamina.