Vilapa kusumańjali 56

 

WERSET 56

TAVODGIRNAM BHOJYAM SUMUKHI KILA KALLOLA SALILAM

TATHÄ PÄDÄMBHOJÄMRTAM IHA MAYÄ BHAKTI LATAYÄ

AYI PREMNÄ SÄRDHAM PRANAYI JANA VARGAIR BAHU VIDHAIR

AHO LABDHAVYAM KIM PRACURATARA BHÄGYODAYA BALAIH

tava – Twoje; udgirnam - wyplute; bhojyam - jedzenie; sumukhi – Dziewczyna o pięknej twarzy!; kila – na pewno; kallola - fale; salilam - woda; tathä – a następnie; pädämbhoja – lotosowych stóp; amrtam - nektar; iha - tutaj; mayä – przeze mnie; bhakti - oddania; latayä – przez pnącze; ayi - O!; premnä särdham – z miłością; pranayi - kochające; jana - przyjaciółki; vargaih - grupami; bahu - wieloma; vidhaih - rodzajami; aho - O!; labdhavyam - osiągnąć; kim - czy; pracuratara – większa ilość; bhägya - fortuna; udaya – wyrastająca z ; balaih – przez siły.

O Sumukhi (dziewczyna o pięknej twarzy)! Kiedy, jak pnącze oddania, na mocy wielkiej fortuny, otrzymam resztki jedzenia, które wyplułaś, wraz z wodą, którą płukałaś usta i wodą, która obmyła Twoje lotosowe stopy? Z miłością będę cieszyła się nimi w różny sposób, wraz z Twoimi innymi przyjaciółkami!

Komentarz: Śri Tulasi wymasowała lotosowe stopy Svamini, a Śri Rupa zrobiła masaż Jej rąk. Svamini położyła się do snu na cudownym łożu. Kiedy wspaniała wizja znika, Śri Raghunatha płacze, ukazując Svamini ból swojego serca. Znowu przychodzi do niego objawienie. Nie musi robić wysiłku, by otrzymać takie wizje. bhakti måñöa citta våttiñu svataeva sphuriteñu „W sercach, które są oczyszczone oddaniem, te wizje pojawiają się spontanicznie.” W tym czasie to lila jest siłą sprawczą, a nie smarana-kari (wielbiciel, który praktykuje smarana). Ten niezakłócony strumień lil nie przyjdzie do umysł, który jest opętany materialnymi siłami. Siła ciemności (tamo-guna) i pasji (rajo-guna), a nawet dobroci (sattva-guna) nie pozwolą, by zamanifestowało się smarana, niemniej jednak praktyka oddania stopniowo wzniesie serce i umysł wielbiciela ponad te psychiczne cechy. Oddanie uwalnia duszę z więzów fałszywego ego i napełnia ją identyfikacją - „jestem sługą Boga”.

yat pädapaìkaja paläça viläsa bhaktyä karmäçayaà grathitam udgrathayanti santaù

tadvan na rikta-matayo yatayo niruddha sroto gaëäs tamaraëaà bhaja väsudevam

(„Śrimad Bhägavata” 4.22.39)

„Po prostu dzięki oddaniu do lotosowych stóp Pana, święci są wyzwalani z niewoli działań dla rezultatów, w odróżnieniu od pustogłowych praktykantów (jńany i jogi), którzy sztucznie próbują kontrolować swoje zmysły. Dlatego czcij Vasudevę, który jest bardzo łaskawy dla podporządkowanych dusz!” Serca i umysły wielbicieli zostają skradzione przez słodycz życia przepełnionego oddaniem. Od tej chwili nie można o nim zapomnieć, nawet, kiedy się próbuje! Zrozumie to każdy, kto tego doświadczył. Maja sprawia, że umysł jest bardzo grubiański, lecz kiedy umysł pozostaje u lotosowych stóp Pana, możemy zrozumieć naprawdę jak czysty, delikatny i niewinny jest umysł. dhautätma purusaù Kåñëa pädamülaà na muïcati (Bhäg. 2.8.5) „Oczyszczona dusza nigdy nie opuszcza lotosowych stóp Krsny.” Na nieszczęście osoba jak ja zajmuje dokładnie przeciwną pozycję. Chociaż pragnę porzucić materialne życie, nie mogę o nim zapomnieć. Sama miłość przepełniona oddaniem może oczyścić serce. Jak delikatne jest serce osoby, która praktykuje mańjari bhavę! Jakże słodkie jak miód są ich serca! Śrila Narottama dasa Thakura śpiewał:

rädhä Kåñëa sevana, ekänta koriyä mana,

caraëa kamala boli yäo

doìhära näma guëa çuni, bhakta mukhe puni puni,

parama änanda sukha päu

„Całkowicie skup swój umysł na służbie dla lotosowych stóp Radhy i Krsny, stale słuchając o ich atrybutach z lotosowych ust wielbicieli, a osiągniesz najwyższe szczęście!”

hema gauré tanu räi, äïkhi daraçana cäi,

rodana koribo abhiläña

jaladhara òhara òhara, aìga ati manohara,

rüpe bhuvana parakäça

„Moje oczy pragną oglądać złotą postać Rai, roniąc łzy z powodu tego pragnienia. Niezwykle czarujące ciało Krsny lśni, rozświetlając świat, jak wylewająca deszcz chmura burzowa.”

sakhé-gaëa cäri päçe, sevä kori abhiläñe,

se sevä parama sukha dhare

ei mana tanu mora, ei rase sadä bhora,

narottama sadäi vihare

„Wszędzie dookoła sakhinie pragną pełnić służbę dla Nich i kiedy ją otrzymują, są w najwyższym stopniu szczęśliwe!” Narottama mówi: „Mój umysł i moje ciało są zawsze zaabsorbowane tą rasą.”

Ktokolwiek wpada do oceanu nektaru, staje się nieśmiertelny i przepełnia się nektarem. Podobnie, dzięki specjalnej łasce Śriman Mahaprabhu, Śrila Raghunatha Dasa przepełnił się premą, wpadłszy do oceanu służby dla Śri Radhiki, która jest uosobieniem świętej miłości. On jest w pełni zaabsorbowany identyfikacją jako służka Radhy. Przychodzi do niego wizja. Svamini śpi. Teraz kinkarinie przyjmują posiłek z resztek pozostawionych przez Svamini, przed udaniem się na spoczynek. Jakie wielkie szczęście one mają! Mogą zjadać resztki Jej pożywienia oraz liście betel, pić wodę, którą przepłukała Swoje usta i wodę, którą obmyły Jej lotosowe stopy. Ten rodzaj szczęścia trzyma się z dala nawet od sakhiń! Kiedy Svamini jadła, wypluła część jedzenia na tackę, jakby Jej nie smakowało. Ona zna pragnienia Swoich służek, dlatego w ten sposób wynagradza je możliwością cieszenia się Jej resztkami. Jak silne jest Jej uczucie posiadania wobec Jej służek! Jak smakowite stało się jedzenie, będące w Jej ustach. Służki wiedzą to i dlatego Tulasi nazywa Ją tutaj ‘Sumukhi’, ‘dziewczyna o pięknej twarzy’. To jest jakby miłość spotkała się w jednym miejscu, przyjęła postać kinkari i zjadała swoją część tego cudownego nektaru. Kinkarinie służą Svamini acamanem (woda do płukania ust) i Svamini wypluwa tę wodę do złotej spluwaczki. Kiedy Svamini kładzie się spać, służki w żartobliwym nastroju, karmią siebie nawzajem. Praktykujący wielbiciele również powinni otrzymać odrobinę tego prasada w swoim smarana. Identyfikacja jako kinkari jest wymagana, w innym wypadku słodycz tego nastroju nie może być doświadczana. „Jak bardzo odurzona jestem tym tymczasowym, materialnym ciałem!” Cielesna świadomość jest złem, które prowadzi umysł w złym kierunku, dlatego sadhaka powinien ślubować:

äna kathä nä bolibo, äna kathä nä çunibo,

sakali koribo paramärtha

prärthanä koribo sadä, lälasä abhéñöa kathä,

ihä vinä sakali anartha

(„Prema Bhakti Candrikä”)

„Nie będę mówił o niczym innym, ani słuchał niczego innego (oprócz Krsna-katha), będę prowadził całkowicie duchowe życie. Zawsze będę się modlił i tęsknił za tematami o moim ukochanym bóstwie. Bez tego, wszystko jest po prostu oszukiwaniem.” Wielbiciel powinien tęsknić w swoim sercu za odrobiną doświadczenia: „Jak nieszczęśliwy jestem, że dowiedziałem się o najwyższej rzeczy, lecz nie mogę po nią sięgnąć!” Bez podporządkowania, ta ścieżka nie może być osiągnięta. Niektórzy tłumaczą słowo „udgirna bhojya” z tekstu jako „przeżute liście betelu”. Svamini zna tak wiele sposobów obdarowywania Swoje służki Swoją łaską (prasada). Śrila Rupa Goswamin napisał w „Utkalika Vallari” (62):

äsye devyäù katham api mudä nyastam äsyät tvayeça

kñipta parëe praëaya janitäd devi vämyät tvayägre

äkütajïas tad ati nibhåtaà carvitaà kharvitäìgas

tämbüléyaà rasayati janaù phulla romä kadäyam

Śri Rupa Mańjari zaaranżowała spotkanie w kuńja dla Młodzieńczej Pary, więc Oni czują, że powinni odwdzięczyć się w jakiś sposób. Śyama trzyma twarz Svamini i wpycha Swoje przeżute liście betelu ze Swoich ust do Jej ust. Svamini robi kwaśną minę jakby chciała powiedzieć: „Łech! Czy muszę żuć resztki tego rozpustnika, którego usta całowały tak wiele innych dziewcząt?”, patrzy w stronę Rupy Mańjari i wypluwa przeżute liście betelu na talerz. W ten sposób służki również zostają pobłogosławione przeżutym jedzeniem- lub przyprawionymi-resztkami Svamini! Śri Rupa Mańjari modli się: „Kiedy będę miała ciarki ekstazy na moim małym ciele, otrzymując te resztki w ustronnym miejscu?” Praktykujący wielbiciel powinien również smakować miłosne współczucie Svamini do niego, kiedy rozpamiętuje te transcendentalne rozrywki. Jego medytacja przyjęła stałą postać; Pamiętanie o Svamini jest ekstatyczne. Wszystko w tym świecie dostarcza problemów i bólu i wielbiciel gorąco modli się „Nie trzymaj mnie dłużej w tym materialnym świecie! Uczyń mnie służką Swoich lotosowych stóp! tuyä päda-padma koro anucaré. Jak długo jeszcze będę musiał pozostawać w tym świecie, pomimo wysiłków w celu zakończenia mojej materialnej egzystencji? Światło, które emanuje z lotosowych stóp Svamini, sprawi, że zapomnę o mayi.” Dasi myje usta Svamini, używając wody ze złotego garnuszka. Śrimati wypluwa wodę z powrotem do złotego garnuszka i mówi: „Umyj Moje stopy!”. Tam jest również specjalna miska do zbierania wody użytej do mycia Jej stóp. Tulasi przedstawia się, mówiąc: „Jestem pnączem oddania do Ciebie i to pnącze będzie rosło coraz wyżej i wyżej, aż zakwitnie i wyda owoce miłości do Ciebie, dopóki podlewam je wodą, którą płukałaś Swoje usta i która umyła Twoje lotosowe stopy! Nie zaakceptuję niczego innego, poza tym nektarem!”¹

Śri Haripada Śila śpiewa:

he sumukhi nivedana, sukhamaya våndävane,

mora bhägya hobe anuküla.

priya sahacari sane, koribo ki äsvädane,

sudhä sära carvita tämbüla.

„Dziewczyno o pięknej twarzy! Oto moja modlitwa: kiedy los zwróci się w moją stronę we Vrndavanie i będę mogła smakować Twoje przeżute liście betelu, które są esencją nektaru, razem ze swoimi przyjaciółkami?”

mukha prakñälana jala, Kåñëa bhakti dite bol,

bhakti latäya koribe siïcana.

caraëa amåta päna, kori juòäibo präëa,

premäìkura hoibe udgama

„Twoja woda po płukaniu ust, która ma moc obdarzającą Krsna-bhakti, zrosi moje pnącze oddania i nektariańska woda, która obmyła Twoje lotosowe stopy, sprawi, że rozkwitnie nasionko mojej premy.”

·

1Te dwa paragrafy autorstwa Śri Ananda Gopala Goswamina.