Vilapa kusumańjali 57

 

WERSET 57

BHOJANÄVASARE DEVI SNEHENA SVA MUKHÄMBUJÄT

MAHYAM TVAD GATA CITTÄYAI KIM SUDHÄS TVAM PRADÄSYASI

bhojana - jedząc; avasare - sposobność; devi - bogini; snehena – z uczuciem; sva - własne; mukha - usta; ambujät – z lotosu; mahyam – mi; tvad - Tobie; gata - zadedykowana; cittäyai - sercu (żeń.); kim - czy; sudhä - nektar; tvam - Ty; pradäsyasi – dasz.

O Devi (bogini)! Kiedy, podczas jedzenia, z uczuciem podarujesz mi, której serce jest zadedykowane Tobie, przesycone nektarem resztki ze Swoich, podobnych lotosom ust?

Komentarz: Śri Raghunatha dasa Goswamin pada nad brzegiem Śri Radhakunda i żałośnie rozpacza: „Ha Svamini! Moje życie jest przepełnione bólem, ponieważ lampa nadziei wciąż płonie! Jeśli nie okażesz mi Swojej łaski, to jaki jest pożytek z mojego zamieszkiwania we Vrajy? Jaki jest pożytek z utrzymywania mojego życia, które płonie w rozłące? Jaki jest w końcu pożytek z Krsny dla mnie?” W rzeczywistości, bez łaski Śrimati Radharani, nie można osiągnąć Krsny. vinä rädhä prasädena Kåñëa-präptir na jäyate. Śrila Narottama dasa Thakura śpiewa:

rädhikä caraëa reëu, bhüñaëa koriyä tanu,

anäyäse päbe giridhäré

rädhikä caraëäçraya, ye kore se mahäçaya,

täre mui yäi bolihäré

„Każdy, kto przyozdabia swoje ciało pyłem ze stóp Radhiki z łatwością osiąga Giridhari. Gloryfikuję każdą osobę, która chroni się u lotosowych stóp Radhiki!”

jaya jaya rädhä näma, våndävana yära dhäma,

Kåñëa sukha viläsera nidhi,

heno rädhä guëa gäna, na çunilo mora käna,

vaïchita korilo more vidhi

„Chwała, chwała świętemu imieniu Radhy, która mieszka we Vrndavanie i która jest klejnotem rozrywek Krsny! Los oszukał mnie, nie pozwalając na słuchanie o chwałach Radhy!”

tära bhakta saìge sadä, rasa lélä prema kathä,

ye kore se päy ghanaçyäma

ihäte vimukha yei, tära kabhu siddhi näi,

nähi yeno çuni tära näma

„Każdy, kto przebywa w towarzystwie wielbicieli Radhy i rozmawia o Jej rasie, Jej rozrywkach i Jej miłości, osiągnie Ghanaśyama (Krsna), ale osoba, która jest przeciwna temu, nigdy nie osiągnie doskonałości. Nie słuchajmy nawet imion takich osób.”

Kåñëa näma gäne bhäi, rädhikä caraëa päi,

rädhä näma gäne Kåñëa candra.

saìkñepe kohinu kothä, ghucäo monera byathä,

duùkhamaya anya kathä dhanda

„O bracie! Dzięki intonowaniu imion Krsny, osiągniesz lotosowe stopy Radhiki, a dzięki intonowaniu imion Radhy, osiągniesz Krsna-candrę. Opowiedziałem ci o tym w skrócie, więc teraz ugaś ból w swoim umyśle. Wszystkie inne tematy są po prostu bezużyteczne!”

Śriman Mahaprabhu uczy nas jak intonować połączone imiona Radha-Krsna, które składają się z trzydziestu dwóch sylab, szesnastu wyrazów i ośmiu łączników. Ta mantra jest zwana ‘ahvanatmaka nama’, co znaczy, że dzięki niej wzywamy Pana (nie jest ona przeznaczona tylko do bezgłośnej medytacji jak większość innych mantr), lub określana jest również jako ‘taraka brahma nama’ (transcendentalne imię obdarzające zbawieniem). Najlepszym sposobem wejścia do nikuńja mandiru i służenia Śri Radhice jest wspólne intonowanie tej hare Krsna-sambodhanatmaka nama (mantry składającej się tylko ze „zwracania się”). Śrila Sanatana Goswamin mówi:

näma saìkértanaà proktaà Kåñëasya prema sampadi;

baliñöhaà sädhanaà proktaà paramäkarña mantravat

(„Brhad Bhägavatämrta” 2.3.164)

„Śri Krsna-nama-sankirtana jest najpotężniejszym medium przeznaczonym do osiągania skarbu miłości do Krsny. To jest jak najbardziej atrakcyjna mantra.” Pan pojawi się przed każdym, kto intonuje to nama sankirtana z niewinnym i gorącym sercem. Śri nama sankirtan przyciągnie najwartościowszą rzecz, tak jak doskonała mantra.

tad eva manyate bhakteù phalaà tad rasikair janaiù

bhagavat prema sampattau sadaivävyabhicärataù

„Z tego powodu bhakti-rasikowie (smakujący oddanie) zdefiniowali sankirtana jako ‘owoc oddania’. Ona jest zawsze nieskazitelną drogą do osiągnięcia skarbu miłości do Boga.” (idem 2.3.165) Ktoś może tutaj zapytać: „Myślałem, że celem sadhana-bhakti jest prema i że nama-sankirtana również jest rodzajem sadhany. Jak ona może być również zwana celem?” Odpowiedź jest następująca: „To prawda, nama sankirtana przynosi skarb premy, a ponieważ pojawienie się premy jest pewne dzięki praktyce nama sankirtana, dlatego jest również zwana owocem, lub rezultatem praktyki oddania. Nie ma wyjątku od tej zasady i dlatego święci nazywają nama sankirtana owocem praktyki oddania. Wraz ze smarana, nama sankirtana szybko umożliwi praktykującemu wielbicielowi smakowanie słodyczy Śri-Śri Radhy i Krsny.

Śri Raghunatha doświadcza cudownej rasy i zdumienia. Ograniczenie jego świadomości ustąpi i jego postrzeganie rozszerzy się. Dlatego alankara śastry (pisma traktujące o metaforach) nazywają zdumienie siłą życiową rasy. rase saraś camatkaro yam vina na raso rasah („Alankara Kaustubha”). Z jednej strony jest wielka słodycz Radhy, która oczarowuje nawet Tego, który oczarowuje świat, Krsna, a z drugiej strony jest pełna pasji miłość Śrimad Dasa Goswamina do Radhy, która wywołuje cudowne zdumienie w jego umyśle i sprawia, że szaleje za bezpośrednią służbą oddania dla Niej. Śri Rupa Goswamin podaje następującą definicję słowa ‘anuraga’:

sadänubhütam api yaù kuryän nava navaà priyam

rägo bhavan nava navaù so'nuräga itéryate

(„Ujjvala Nilamani” Sthäyi 146)

„anuraga jest trwałą i wzrastającą atrakcją do czegoś, co jest doświadczane nieprzerwanie przez cały czas. Ta anuraga sprawia, że ukochany obiekt objawia się za każdym razem jako coś nowego.” Ta nienasycona anuraga jest wyraźnie widoczna we wszystkich wersetach „Vilapa Kusumańjali”. Tęsknoty Śri Raghunatha dasa, który był całkowicie przepełniony uczuciami rozłąki przed opuszczeniem zamanifestowanego planu (odejściem), łamią i rozmiękczają serca wielbicieli.

Śri Raghunatha w swojej svarupaveśi, jako Tulasi Mańjari, układa Svamini do spoczynku na przygotowanym przez siebie łóżku i otrzymuje wyjątkową okazję masowania Jej lotosowych stóp. Kiedy Ona zasypia, służki, które są jak Jej własne życie, piją wodę, którą płukała Swoje usta (adharamrta) i tę, która została użyta do mycia Jej stóp (caranamrta). W tym wersecie Tulasi łaknie jeszcze jednego niezwykłego prasada. Kiedy Raghunatha jest zajęty w swojej wizji, otrzymuje prasada w swojej siddha svarupie, a kiedy wizja ustaje, modli się. Podczas jedzenia, Svamini używa pretekstu (avasara), by w sekrecie przywołać Tulasi do Siebie i z uczuciem daje jej nektariańskie resztki jedzenia ze Swoich ust. Jak wielkie są Jej uczucia posiadania! Kinkarinie nie chcą niczego innego i nie znają niczego innego w tym świecie poza lotosowymi stopami Śri Radhiki i Jej szczęściem. To dlatego Ona jest tak łaskawa dla nich! Tulasi oddała swoje serce Śri Radhice i ukazuje Jej swoje serce służki. Jak wiele miłości i uczucia jest pomiędzy nimi, w odpowiednim czasie należy to zgłębić. Niektóre wydania tej książki wspominają o tłumaczeniu ‘tad gata cittayai’, jako: ‘Moje serce jest zadedykowane resztkom Twojego jedzenia’. (tasyä mukhämbujastha sudhäyäà gataà magnaà cittaà yasyäù sä) Tulasi myśli: ‘Wyobraź sobie, że mogłabyś trochę dostać (tych resztek)’! Svamini zna jej umysł i ukradkiem woła ją do Siebie. „Skończyłam swoją służbę i jestem teraz blisko. Może Svamini przyciągnie mnie do Siebie i pocałuje mnie, albo da mi Swoje przeżute liście betel. Jak bardzo jest Ona łaskawa! O Premamayi, Karunamayi Radhe! Kiedy zostanę pobłogosławiona kroplą Twojej łaski? Siedzę tutaj, ciągle czekając na błogosławiony dzień w którym otrzymam Twoją łaskę!”¹ Praktykujący wielbiciel powinien również zapragnąć tego niezwykłego prasada. Z taką transcendentalną gorliwością wielbiciel powinien wkroczyć na ścieżkę raganuga bhakti. Święta chciwość osiągnięcia sentymentów mieszkańców Vrajy, jak Tulasi Mańjari, jest jedynym sposobem do wejścia na tę ścieżkę i nie ma żadnych wahań w umyśle takiego wielbiciela, odnośnie tego czy posiada kwalifikacje, czy ich nie posiada. Transcendentalna chciwość sprawia, że wszelkie wątpliwości znikają i budzą się tylko nienasycone pragnienia w sercu takiego wielbiciela. Śrila Rupa Goswamin zdefiniował zdatność do wejścia do raganuga bhakti w następujący sposób:

rägätmikaika niñöhä ye vrajaväsi janädayaù

teñäà bhäväptaye lubdho bhavet aträdhikäravän

tat tat bhävädi mädhurye çrute dhér yad apekñate

nätra çästraà na yuktià ca tal lobhotpatti lakñaëam

(„Bhakti Rasämrta Sindhu” 1.2.291-292)

„Każdy, kto pragnie posiąść sentymenty mieszkańców Vrajy, którzy są pochłonięci wyłącznie ragatmika bhakti, posiadają kwalifikacje do raganuga bhakti. Znakiem probierczym narodzin świętej chciwości osiągnięcia tych uczuć jest stan w którym po usłyszeniu o słodyczy ich różnych emocji, jaźń odrzuca zasady pism i zdrowy rozsądek.”

Pragnienie za nawet jedną kroplą tego oceanu-nektaru służby oddania, rozbudzi się w sercu, obdarzonego takim szczęściem wielbiciela, który będzie dzięki temu słuchał o pełnym wiary oddaniu Tulasi Mańjari i jej pomyślności. Z jaką czułością Svamini odnosi się do Tulasi! Tulasi oddała Jej swoje serce. To jest naturalne, że okazujemy łaskę osobie, która nie ma żadnego innego schronienia oprócz nas. Śri Raghunatha mówi: „Mówię Ci uczciwie: Zaprzedałem swoje serce Twoim lotosowym stopom! Nie mam nikogo innego na tym świecie oprócz Ciebie! Będąc przepełniona miłością dla mnie, włożyłaś, przeżute przez Siebie, resztki nektariańskiego jedzenia do moich ust. To jest największa amrta (nektar lub nieśmiertelność) i uczyniłaś mnie nieśmiertelną. Ciągłe zaabsorbowanie smakowaniem nektaru nigdy nie idzie na marne.” Kiedy wizja znika, budzą się gwałtowne pragnienia smakowania tego nektariańskiego napoju.

Śri Haripada Śila śpiewa:

he devi nivedana, tomara sukha sädhane,

ekänta hoyeche mora mana.

ei dhyäna ei japa, ei vrata ei tapa,

ei mora dharama karama

„O Devi! Oto moja modlitwa! Uczynienie Cię szczęśliwą jest jedynym pragnieniem mojego umysłu! Taka jest moja medytacja, moje japa, moje postanowienie, moje wyrzeczenie, moja zasada religijna i mój obowiązek!”

bhojanera avasare, kåpä diöhe sneha bhare,

mukha padma hoite phelä lava

ämära väïchita nidhi, nija pada däsé bhävi,

kobe dibe parama sampad ?

„Kiedy jesz, rzucasz pełne uczucia spojrzenie na mnie i wypluwasz okruszek Swojego posiłku ze Swoich lotosowych ust. To jest mój upragniony skarb. Kiedy podarujesz ten największy skarb Swojej służce?

·

1Komentarz Śri Ananda Gopala Goswamina.