Vilapa kusumańjali 58

 

WERSET 58

API BATA RASAVATYÄH SIDDHAYE MÄDHAVASYA

VRAJAPATI PURAM UDYAD ROMA ROMÄ VRAJANTI

SKHALITA GATIR UDAÏCAT SVÄNTA SAUKHYENA KIM ME

KVACID API NAYANÄBHYÄM LAPSYASE SVÄMINI TVAM

api - jeszcze; bata - och!; rasavatyäh - gotowania; siddhaye – dla doskonałości; mädhavasya - Mädhava; vraja pati – król Vrajy; puram – do miasta; udyad - zjeżone; roma romä - pory; vrajanti - idą; skhalita – potykając się; gatir - chód; udaïcat - wzrastający; svänta - wewnętrzny; saukhyena – ze szczęściem; kim - czy; me - mój; kvacid - kiedy; api - również; nayanäbhyäm - oczyma; lapsyase – zostanie osiągnięty; svämini - pani; tvam – Ty.

O Svamini (pani)! Czy kiedykolwiek ujrzę Cię swoimi oczami, kiedy idziesz do miasta króla Vrajy, by gotować dla Madhava (Krsna), potykając się ze zjeżonymi włosami na ciele z ekstazy?

Komentarz: Im więcej wielbiciel doświadcza, tym bardziej wzrasta jego, przesycona oddaniem nadzieja. Kiedy oddanie pojawia się w sercu, wielbiciel czuje się niekwalifikowany, lecz jest również związany silną nadzieją osiągnięcia ukochanego:

kva jano'yam atéva pämaraù kva duräpaà rati bhägbhir apy adaù

iyam ullalayaty ajarjarä gurur uttarña dhurä tathäpi mäm

(„Utkalikä Vallari” 26, Rüpa Goswamin)

„Gdzie jestem ja, występna dusza, a gdzie jest ta miłość, która jest tak rzadko osiągana nawet przez wielkich wielbicieli? Mimo to jestem wciąż stymulowany silną nadzieją jej osiągnięcia!” Ta nadzieja jest nektarem i podporą życia. Ta nadzieja będzie bardzo silna w svarupaveśi. To jest bardzo piękna rzecz. Mnóstwo nieporządanych rzeczy odejdzie dzięki myśleniu ‘Jestem służką Radhiki!’. svarupaveśa spali podłość pożądania i złości w sercu. Z „Brhad Bhagavatamrty” Sanatana Goswamina, wiadomo że: „Nie posiadam mocy, by doświadczać szczęścia ze spotkania z Panem, moją praktyką jest rozłąka.” Osoba, która nie doświadczyła rozłąki, nie będzie w stanie pragnąć spotkania. Rozłąka będzie doświadczana w svarupaveśi, a nie w cielesnej świadomości. W svarupaveśi praktykujący wielbiciel będzie stale zastanawiał się: „Kiedy to otrzymam?” jala vinä yeno ména, duùkha päya äyu-héna „Czuję się tak nieszczęśliwy, że mógłbym umrzeć, jak ryba bez wody.” Wielbiciel siedzi na targu łaski i otrzymuje to, czego pragnie, płacąc cenę odczuwanymi uczuciami głodu. Odpowiednim miejscem do doświadczania tych uczuć jest Vraja-dhama. Tutaj wielbiciel chodzi dookoła, szukająca swojego upragnionego bóstwa, płacząc i zawodząc. Kiedy Gopa Kumara przybył do ziemskiej Vrajy, jego stan był następujący: sadä mahärtyä karuëa svarair udan nayämi rätrir divasäàç ca kätaraù „Spędzam wszystkie dnie i noce płacząc w wielkim bólu, żałosnym głosem.” W materialnym świecie osoba jest tak nieszczęśliwa po stracie dziecka, czy czegoś drogiego sercu, że siedzi w odosobnionym miejscu i nie rozmawiając z nikim, po prostu płacze. „Ludzie w świecie materialnym popadają w szaleństwo, kiedy nie mają pieniędzy. O Radhe! Kiedy będę czuł to samo w stosunku do Ciebie?” Kiedy wielbiciel osiąga ten stan, Svamini nie jest w stanie dłużej pozostać w oddali. Teraz może pojawić się pytanie: „Pieniądze i dzieci są bardzo namacalnymi rzeczami, czyż nie? Radharani nie jest tak namacalną rzeczą; jak możemy Ją postrzec? Jak możemy o Niej myśleć, skoro nigdy Jej nie spotkaliśmy?” Odpowiedź jest następująca: „Nie doświadczasz Jej, ponieważ nie myślisz o sobie jako o Jej służce. Ta świadomość rozbudzi się, kiedy doświadczysz swojego związku z Nią. bhajana zostanie w ten sposób szybko doprowadzone do końca.” änanda kori hådaya, ripu kori paräjaya, anäyäse govinda bhajibo („Prema Bhakti Candrikä”) „Moje serce przepełni się radością, kiedy pokonam swoich wrogów (pożądanie, złość, chciwość, itd.) i z radością będę czcić Govindę.” Osoba w svarupaveśi może być zaangażowana w materialne obowiązki, lecz jej umysł będzie zawsze skupiony na lotosowych stopach jej ukochanego bóstwa. Śriman Mahaprabhu porównał tych wielbicieli do małżonek, które mają kochanków. Żona może być zaangażowana w utrzymanie domu, ale jej umysł jest zawsze zaabsorbowany jej ukochanym. Kiedy jej obowiązki w jakiś sposób zostają wypełnione, ona pobiegnie do swojego kochanka. W ten sam sposób wielbiciel bierze lotosowe stopy Śri Radhy do swojego serca w ustronnym miejscu za każdym razem, kiedy uwalnia się ze swoich materialnych zaangażowań. „Każdy w tym świecie zwraca się do mnie ‘mój, mój’, lecz ja tego wcale nie słucham. Będę medytował o lotosowych stopach Svamini, Jej postaci, Jej atrybutach i Jej rozrywkach. Będę przyglądał się bacznie, czy Ona będzie usatysfakcjonowana moją służbą oddania!”¹ Śrila Rupa Goswamin przedstawił najważniejsze instrukcje w swojej „Upadeśamrcie” (8):

tan näma rüpa caritädi sukértanänu-småtyoù kramena rasanä manasé niyojya

tiñöhan vraje tad anurägi janänugämé kälaà nayed akhilam ity upadeça säram

„Stopniowo wielbiciel musi bardziej i bardziej zaabsorbować język i umysł intonowaniem i pamiętaniem o chwałach imion, postaci i rozrywek Radhy i Krsny, mieszkając we Vrajy i będąc lojalnym wobec raganuga bhaktów. To jest kwintesencja wszystkich instrukcji.”

W tym wersecie Śri Raghunatha dasa postrzega rozrywkę Śri Radhy, udającą się wczesnym rankiem do Nandiśvaru, by gotować dla Krsny. On sam nie kontroluje tych wizji – one przychodzą do niego spontanicznie. Kiedy rozrywki manifestują się spontanicznie, on smakuje je, a kiedy znikają, modli się. Nie panuje nad kolejnością ich pojawiania się. Dzięki błogosławieństwu Durvasy Muniego, Śri Radhika stała się ‘Amrta Pani’, ‘Tą, która przemienia wszystko w nektar’, zwiększając długość życia każdego, kto go skosztuje, niszcząc ich choroby, odżywiając ich ciała i dając im smak nektaru. Z tego powodu matka Jaśoda, która jest zawsze przepełniona uczuciami miłości do swojego syna, codziennie prosi Ją, by przyszła do jej domu gotować dla Krsny, wysyłając Kundalatę jako posłanniczkę. Oczywiście Śrimati Radharani, będąc svayam bhagavati, Najwyższą i Oryginalną Boginią, nie potrzebuje błogosławieństw od nikogo. Garga Muni i Durvasa Muni asystują tylko (nieświadomie) w zwiększaniu duchowych, erotycznych smaków Krsny. Kundalata otrzymuje pozwolenie do matki Jatili, by zaprowadzić Radhikę do Nandiśvaru, pomimo że Jatila nie wierzy swawolnemu synowi Nandy, Krsnie. Wszystkie gopinie idą z Kundalatą jak na targu księżyców, rozświetlając wszystkie ścieżki swoim słodkim splendorem. Wszystkie gopinie zakrywają swoje głowy welonami, kiedy przechodzą przez wioskę Javat, lecz kiedy opuszczają granice wioski, ponownie odkrywają swoje głowy. Z jaką słodyczą Tulasi zwraca się tutaj do Radharani: „Idziesz gotować dla Swojego Prananatha, dlatego jesteś przepełniona ekstazą i czasami potykasz się i zataczasz. Widzę to i rozumiem! Welon Twojego umysłu jest spuszczony i nic nie ukryje się przede mną!” Należy to zrozumieć poprzez umysł aćaryi. Ujrzeć choć raz jak szczerzy wielbiciele są skupieni na pamiętaniu tych transcendentalnych rozrywek! Ich włosy są zjeżone z ekstazy, kiedy pamiętają o słodyczy każdej części ciała i gestu Svamini. Szczęście Svamini rozbudzi się w sercu kinkari (kinkari wie, kiedy jej Svamini jest szczęśliwa). Również my pragniemy osiągnąć kwalifikacje potrzebne do doświadczania tego w sercu. çréçvaré dåñöi väg ädi sarveìgita vicakñaëam: Każdy powinien pragnąć zrozumieć wszystkie wskazówki, których udziela Śriśvari, Swoimi spojrzeniami i słowami, etc. To nie jest możliwe bez porzucenia wszystkich innych pragnień, niż osiągnięcie lotosowych stóp Śri Radhy. Należy zawsze pragnąć zaabsorbować swój umysł oceanem ekstatycznej miłości dla Śri Radhy. rädhä pädäbja sevänya spåhä käla trayojjhitam; rädhä préti sukhämbhodhäv apäre buòitam sadä „W przeszłości, teraźniejszości i w przyszłości kinkarinie nie posiadają żadnego innego pragnienia, oprócz służenia lotosowym stopom Śri Radhy. One są zawsze zanurzone w bezgranicznym oceanie ekstatycznej miłości do Śri Radhy („Vrndavana Mahimamrta”, Ósme Śatakam).

Svamini idzie do Nandiśvaru, wioski Śri Nandaraja, króla Vrajy, by gotować dla Madhava – Vraja Raja Kumara, nieskrępowanego odbiorcy przyjemności, który jest zawsze zaabsorbowany Swoimi, pełnymi smaku rozrywkami. On jest Lila Purusottama, zawsze bawiącym się Panem, który lubi bawić się tak bardzo, że jest odurzony zawsze-świerzymi zabawami. Dlatego Krsna jest nazywany „Lilamaya”, a Svamini zawsze zanurza tego Lilamaya w oceanie wspaniałych zabaw. Jak słodko Ona stawia Swoje stopy! Jak pięknie pobrzękują Jej dzwoneczki u kostek! Jak słodko Ona żartuje ze Swoimi przyjaciółkami po drodze! Ona jest tak pochłonięta rozmowami i żartami, że nie ma pojęcia, dokąd idzie i skąd wyruszyła. To jest jakby postrzegała odbicie Swojego Priyatama (najdroższy ukochany) w lustrze Swojego serca.” Kundalata mówi Svamini: „Pragnienie Twoich, podobnych ptakowi Cataka oczu, zostanie teraz spełnione, dzięki oglądaniu Twojego, przypominającego chmurę Ghanaśyama!” Kiedy Svamini słyszy to, Jej, podobne do pnącza ciało drży i włosy jeżą się na Jej ciele z ekstazy, przypominając rozkwitające kwiaty miłości. Tulasi jest jak pszczoła spijająca cały miód wypływający z tych kwiatów miłości. Nagle wizja znika i Śri Raghunatha płacze i modli się: „Kiedy będę mógł ujrzeć Cię w tej słodkiej wizji?”

Śri Haripada Śila śpiewa:

he svämini çré rädhikä, Kåñëa keli ärädhikä,

mädhavera bhojya upacäre,

randhana korite yabe, sakhé gaëa saìge yäbe,

vrajapati pura nandéçvare

mukhete govinda näma, açru-dhära aviräma,

pulake purita kalevara.

skhalita caïcala gati, rase vibhävita mati,

smaraëete govinda sundara.

„O Svamini Radhiko! O Ty, która czcisz zabawy Krsny! Kiedy idziesz do Nandiśvaru, siedziby króla Vrajy, ze Swoimi przyjaciółkami, by gotować dla Madhava, łzy płyną ciurkiem z Twoich oczu, Twoja skóra jest wysadzana ciarkami ekstazy, a Twoje usta intonują imię Govindy. Twój chód jest niepewny, a Twój umysł jest zaabsorbowany rasą, kiedy pamiętasz Śyamasundara.”

bhäväviñöa nava gauré, dekhibo nayana bhari,

pathe kori puñpa variñane.

sabära paçcäte yäbo, pada cihna luöäibo,

açru-jala koriyä siïcane.

„Napełnię swoje oczy tą wizją tego młodego, złotego piękna, które jest zaabsorbowane miłosną ekstazą i obsypię kwiatami Jej ścieżkę. Będę szła z tyłu za wszystkimi i tarzając się w odciskach Jej stóp, zroszę je łzami mojej miłości.”

·

1Komentarz autorstwa Śri Ananda Gopala Goswamina.