Vilapa kusumańjali 62

 

VERSET 62

PRAKSÄLYA PÄDAKAMALE KUŚALE PRAVISTÄ

NATVÄ VRAJEŚA MAHISI PRABHRTI GURUS TÄH

HÄ KURVATI RASAVATIM RASABHÄK KADÄ TVAM

SAMMAJJAYISYASI KADÄ SUKHA SÄGARE MÄM

praksälya – umywszy; päda - stopy; kamale – na lotosie; kuśale - O piękna, przynosząca pomyślność dziewczyno!; pravistä - wszedłszy; natvä – złożywszy pokłon; vrajeśa – król Vrajy; mahisi - Królowej; prabhrti - etc.; gurus - zwierzchnik; täh - ona; hä - O!; kurvati - robi; rasavatim - gotuje; rasabhäk – zroszona potem po pracy; kadä - kiedy; tvam - Ty; sammajjayisyasi - zanurzysz; kadä - kiedy; sukha – szczęście; sägare – w oceanie: mäm – mnie.

O Kuśale (piękna, przynosząca pomyślność dziewczyna)! Jesteś znakomitą kucharką! Po umyciu Twoich lotosowych stóp, wchodzisz do kuchni i ofiarowujesz pokłony królowej Vrajy (Jaśoda) i pozostałym starszym. Kiedy zanurzysz mnie w oceanie szczęścia, robiąc to?

Komentarz: W swojej svarupaveśi, Śri Raghunatha ma wizję swojej służby oddania, a kiedy wizja znika, modli się: „Ayi Kuśale! O wszech-pomyślna Svamini! Kiedy wejdziesz do kuchni, po umyciu Twoich stóp, i ofiarujesz pokłony Vrajeśvari Jaśodzie i innym starszym?” Służka zmienia ubrania i ozdoby Śrimati i ubiera Ją w strój przeznaczony do kuchni. Śri Raghunatha wyraźnie widzi tę rozrywkę. Podczas wizualizacji wydaje się, jakby odbywała się bezpośrednio przed oczami, ale po zakończeniu wizji można się zastanawiać: „Och, to nie było naprawdę – to była po prostu wizja!” I znowu z pełnym goryczy głosem płacze i modli się. Wtedy medytacja pojawia się ponownie, jakby działa się naprawdę. W ten sposób toczy się lila smarana. Kiedy wyczulony wielbiciel słucha i recytuje o tym, on będzie myślał: „Och! Błogosławiony jest Śri Dasa Goswamin! On był całkowicie wolny od cielesnej świadomości, kiedy mdlał nad brzegiem Radhakunda, klejnotem królewskim Vrajy, i został pobłogosławiony pełną wizją wzbierającej słodyczy Boskiej Pary, dzień i noc! Czy kiedykolwiek osiągnę choćby pojedynczą kroplę z tego oceanu bhavy, dzięki jego łasce? Śri Keśava Karnaupra uczy w „Alankara Kaustubha”: vibhävayati utpädayatéti vibhäva „vibhava sprawia, że uśpione pragnienia oddania budzą się w sercach wielbicieli, którzy posiadają pokrewne uczucia (sahrdaya). Pomimo że, być może, Śri Dasa Goswamin nie jest w stanie rozbudzić emocji swoich słuchaczy do tego samego stopnia, co swoje, to wciąż jest zdolny do podlewania nasion w ich sercach, czyniąc je zdolnymi do wydania owoców w postaci takich pragnień. Im więcej wielbiciele słuchają i czytają o słowach Dasa Goswamina, tym bardziej nasionko ich uśpionej miłości do Boga owocuje i rośnie. Taki jest rezultat działania tej vibhavy na słuchacza.

äsi däségaëa, rädhära caraëa,

dhoyälo çétala nére

ati sukomala, o-thala kamala,

muchä'lo pätala cére

rohiëé sahite, randhana korite,

bosilo räjära jhi

sab sakhégaëa, yogäya yogäna,

çekhara yogäya ghi

„Służki przyszły i umyły zimną wodą lotosowe stopy Radhiki. Wytarły Jej stopy, które są bardzo delikatne, jak lądowe lotosy, miękkimi ręcznikami i zaraz księżniczka usiadła z Rohini, by gotować. Wszystkie sakhinie podają Jej produkty, a Ray Śekhara służy Jej ghi (oczyszczone masło).” Matka Rohini również błogosławi Śri Radhę, jakby Ona była jej własną córką, mówiąc: pacana caturatäratäsi jäte; pacamanasä tava bhäti yad yathä tat („Krsna Bhävanämrta” 5,61) „O moja córko! Jesteś bardzo dobrą kucharką, ugotuj, co chcesz!” Słysząc słowa matki Rohini, Svamini z zawstydzeniem spuszcza głowę. Kinkarinie zmieniają codzienny strój i ozdoby Svamini na ubiór odpowiedni do gotowania. Z uczuciem matka Rohini sadza Śrimati blisko pieca na złotym krześle okrytym białym prześcieradłem. Ogień jest podsycany drzewem cedrowym, aloesowym i sosnowym i wszystkie produkty leżą przed Svamini, podawane Jej przez służki, kiedy tylko ich potrzebuje.

jvalana kalana pätra dhäraëonnaty avanati mürchhana darvi cälanädyaiù

trivali kuca bhujäàsa kampa celoccalana vaçäd udapädi yas tad äsyäù

(„Krsna Bhävanämrta” 5.64)

„Czasami Svamini sprawdza, czy ogień dobrze się pali, czasami podnosi pokrywkę z garnka, by zobaczyć czy potrawa się ugotowała, czasami dodaje jakąś przyprawę, a czasami miesza potrawę łyżką. Kiedy to robi, Jej brzuch z trzema liniami, piersi, ręce i ramiona poruszają się i sprawiają, że Ona lśni, emanując niezrównaną słodycz.”

Tulasi mówi: „Ty jesteś Rasavati, doskonałą kucharką, lub dziewczyną pełną duchowego smaku, a teraz zanurzasz mnie w oceanie szczęścia, wypełniając całą kuchnię duchowym smakiem!” Co jest tak duchowo smakowitego w tej kuchni? Śyamasundara skończył kąpiel, ubrał się i siedzi teraz w Swoim bhajan kutirze (pokój do medytacji), powtarzając imiona Radhy i medytując o Radha-mantrze. Jego mam i tata zaaranżowali dla Niego inicjację w Narayana-mantrze od Bhaguri Muniego. Ku pomyślności Gopala, matka Jaśoda mówi: „Idź Gopala! Poćwicz Swoją mantrę w bhajana kutirze!” Krsna siada i myśli: „Czyją mantrę powinienem praktykować?”¹ ämä hoite guné boòo jagata asambhava; ekäli rädhäte tähä kori anubhava (C.C. Ädi 4, 241)— „Nikt w tym świecie nie jest bardziej kwalifikowany ode Mnie. Doświadczam tego tylko w Śri Radhice!” Dlatego On medytuje o Śri Radhice, Swojej wiecznie ukochanej bogini! Śripada Prabodhananda Sarasvati pisze („Rädhä Rasa Sudhänidhi” 96): kälindé taöa kuïja mandira gato yogéndravat yad pada jyotir dhyäna parä sadä japati yam premäçru pürëo hariù „Z oczami przepełnionymi łzami miłości, Pan Hari zawsze powtarza dwie najsłodsze sylaby ‘Ra-dha’ i medytuje o duchowym blasku Jej lotosowych stóp, jak król joginów w świątyni w kuńja nad brzegiem Jamuny.’

sakhi! rädhä näma kevä çunäile;

çuni mora präëa juòäile

ei näme äche ki mädhuré;

çravaëe rahalo sudhä bhari

koto näma ächaye gokule;

heno hiyä nä kore äkule

cite niti mürati vikäsa;

amiyä sägare yeno väsa

dekhite nayane läge sädha;

e yadunandana mana känd

„sakhi! Kto Mi powiedział o tym imieniu Radha? Słysząc je, poczułem ukojenie w Swoim sercu! Jak wiele słodyczy jest w tym imieniu? Ono wypełniło Moje uszy nektarem! Jak wiele imion jest w Gokuli? Żadne nie poruszyło Mnie jak to jedno! Kiedy Jej postać manifestuje się w Moim sercu, wydaje się, jakbym przebywał w oceanie nektaru!” Umysł Jadunandana płacze: „Kiedy widzę Ją, moje oczy osiągają doskonałość!”

Żadna inna małżonka nie jest obdarzona taką fortuną! Krsna może zapomnieć o wszystkim, ale nie o Niej! To jest Pan, którego czcimy! On jest lila vilasi, frywolnym koneserem przyjemności. Zabijanie demonów i inne materialne obowiązki są spełniane przez Pana Wisznu. On wykonuje te obowiązki rękoma Krsny. Kåñëa kore viñëu dväre asura saàhära („Caitanya Caritämrta”). On jest beztroskim bohaterem, Dhira Lalitą, cieszącym się w każdym kuńja ze Śri Radhą. Bawiąc się cały czas, napełnia Swoją premą drzewa i pnącza. On ożywia stare i suche drzewa i sprawia, że skały topią się pod wpływem dźwięków Jego fletu. Nie zobaczymy naszego godnego czci Pana poza Jego rozrywkami. W Gambhirze Śriman Mahaprabhu objął Śri Svarupa Damodara i Śri Ramananda Raya i płakał. Jego serce, które płonęło w ogniu miłości w rozłące, zostało ukojone chłodnym nektarem stosownych pieśni i wersetów z „Krsna Karnamrty”, „Gita Govindy”, Candidasa i Vidyapatiego, które były Mu śpiewane przez Svarupę i Rama Raya.

caëòé däsa vidyäpati, räyera näöaka géti, karëämåta çré géta govinda

svarüpa rämänanda sane, mahäprabhu rätri dine, gäya çune parama änanda

(„Caitanya Caritämrta”)

„Dzień i noc Mahaprabhu w najwyższym szczęściu śpiewał i słuchał pieśni Candidasa i Vidyapatiego, pieśni ze sztuki Ramananda Raya i wersetów z „Krsna Karnamrty” i „Śri Gita Govindy”, razem ze Svarupa Damodarem i Ramananda Rayem.” Maharaja Prataparudra osiągnął łaskę Pana, recytując Mu wersety z „Gopi Gity”². Pan smakował tego osobiście i również uczył wszystkich wielbicieli z całego świata, że Gopijanavallabha Śri Govinda jest naszym, godnym czci bóstwem.

Praktykując tę medytację w Swoim bhajan kutirze, Krsna zapragnął ujrzeć obiekt Swojej kontemplacji, więc poszedł do kuchni. Zerkając przez okno w kuchni, ujrzał tam gotującą Śrimati. Och! Taka słodycz! Jej welon jest zsunięty, a Jej ubiór i ozdoby poluzowały się od ciężkiej pracy. Jej twarz jaśnieje czerwonawym blaskiem od płonącego w pobliżu ognia, a Jej policzki są upiększone podobnymi do pereł kroplami potu. Śyama nie może poruszyć Swoimi stopami, kiedy przygląda się obiektowi Swojej medytacji. pädau padam na calatas tava pädamülät³ Jego oczy rozszerzyły się z ekstazy oglądania Jej. Nagle Svamini widzi Śyama. Z zawstydzenia nie może naciągnąć prosto Swojego welonu na głowę i puszcza oko Tulasi, by naciągnęła z powrotem welon na Jej głowę. I zaraz karci Tulasi mrugnięciem Swoich oczu: „Tulasi, nie widziałaś Go? Dlaczego Mi nie powiedziałaś, że On patrzy na Mnie?” Tulasi odpowiada swoimi oczami: „Ja również Go nie widziałam, byłam zajęta ucieraniem pasty!” W rzeczywistości Tulasi widziała Krsnę wcześniej, ale nasz Bohater po cichu poprosił ją, by nie mówiła Svamini, że na Nią patrzy. Oczy Radhiki i Śyama spotykają się i Svamini Swoim spojrzeniem daje do zrozumienia Krsnie: „Ma Rohini jest tutaj, idź sobie!” Krsna pyta Swoimi oczami: „Nie zobaczę Cię więcej?” Svamini mruga: „Tak!” Nasz bohater jest oczarowany Jej podobnymi do strzał spojrzeniami i myśli: „Och! Ile trudu Ona sobie zadaje, by gotować dla Mnie! Jej twarz przybrała czerwonawy odcień, będąc blisko ognia! Jej służki wycierają Jej twarz, która jest przyozdobiona kropelkami potu!” Jak słodka jest ta wymiana pomiędzy spojrzeniami Radhiki i Madhava! Wypełnia kuchnię duchowym smakiem i czyni ją prawdziwą Rasavati.⁴

Śri Haripada Śila śpiewa:

he rädhe kibä çobhä, tribhuvana manalobhä,

vrajaräja nandera aìgane

präëa koöi premäspada, tomära caïcala pada,

gandha jale kori prakñälaëe

„O Radhe! Jak piękne są Twoje ruchliwe stopy, kiedy kroczą dziedzińcem Nandy, króla Vrajy! One oczarowują trzy światy i są bardziej ukochane od milionów żyć! Umyję je perfumowaną wodą!”

vrajendra gåhiëé ära, guruvarga parivära,

namaskära koriyä sabäya.

sumaìgala äçérväde, priya sahacaré säthe,

praveçibe randhana çäläya

„Kiedy ofiarowujesz pokłony Królowej Vrajy (Jaśoda) i wszystkim pozostałym starszym, oni obsypują Cię pomyślnymi błogosławieństwami i wtedy wchodzisz do kuchni ze Swoimi ukochanymi przyjaciółkami.”

vicitra randhana çälä, padärpane kori älä,

çré aìge gandhete gandhamoy

Kåñëa sukha manovåtti, yoto gopé tära mürti,

cäìdera häöa bosilo tathäy

„Wspaniała kuchnia jest rozświetlana Twoimi krokami i przesycona zapachem Twojego pięknego ciała. Wszystkie gopinie, które są uosobieniami pełnych szczęścia pragnień Krsny, siedzą tam jak na targu z księżycami.”

päka kärye sunipuëa, tumi Kåñëa priyatamä,

govindera bhojya upacära.

catur vidha paramänna, ruci jäni bhinna bhinna,

randhanete änanda apära

„O ukochana Krsny! Jesteś mistrzynią gotowania dla Krsny! W niezmierzonym szczęściu gotujesz cztery rodzaje słodkiego ryżu, wiedząc, że Govinda lubi różne smaki.”

sevära sämagri dekhi, chala chala duöi äìkhi,

giridhäré koriyä smaraëa.

romäïcita kalevara, mukhe väkya nähi sphure,

dekhibo ki se candra vadana

„Kiedy para Twoich oczu patrzy na produkty do gotowania, w rzeczywistości pamiętasz o Giridharim. Kiedy ujrzę Twoją księżycową twarz, niezdolną do wypowiedzenia słowa, kiedy Twoje ciało przechodzą ciarki ekstazy?”

he devi he sukumäri, saìgete thäkiyä pyäré,

anukülya koriyä vidhäna.

viläsa cäturya yoto, dekhibo ki ämi nitya,

sukha säyare ho'ye nimagana.

„O Bogini, O Sukumari (delikatna dziewczyna)! Zaraz zaaranżuję odpowiednią sytuację, byś mogła spotkać się ze Swoim ukochanym! Czy zawsze będę zanurzona w oceanie szczęścia, będąc świadkiem Twoich sprytnych rozrywek?”

·

1Opis Śri Ananda Gopala Goswamina.

2„Śrimad Bhägavata” Canto 10, Rozdział 31.

3„Śrimad Bhägavata” 10.29.34.

4Opis Śri Ananda Gopala Goswamina.