Vilapa kusumańjali 71

 

WERSET 71

NÄNÄ PUSPAIR KVANITA MADHUPAIR DEVI SAMBHÄVITÄBHIR

MÄLÄBHIS TAD GHUSRNA VILASAT KÄMA-CITRÄLIBHIŚ CA

RÄJAD DVÄRE SAPADI MADANÄNANDADÄBHIKHYA GEHE

MALLI-JÄTAIH ŚAŚIMUKHI KADÄ TALPAM ÄKALPAYÄMI

nänä - różnymi; puspaih - kwiatami; kvanita - brzęczące; madhupaih - pszczoły; devi - O Bogini!; sambhävitäbhih - wypełnione; mäläbhih – z girlandami; tad - ten; ghusrna - cynober; vilasat - świeciące; käma - erotyczne; citrälibhih - malowidła; ca - i; räjad - połyskujące; dväre – na bramie wejściowej; sapadi – w czasie; madana - Kupidyn; änandada – przysparzający radości; äbhikhya – znany jako; gehe – w domu; malli - jaśminy; jätaih - dostatek; śaśimukhi – dziewczyna o księżycowej twarzy; kadä - kiedy; talpam - łoże; äkalpayämi – przygotuję.

O Śaśimukhi (dziewczyna o księżycowej twarzy)! O Devi (bogini)! Kiedy przygotuję dla Ciebie łoże z kwiatów jaśminu w altance w Madananandada-kuńja (zagajnik dający przyjemność Kupidynowi), która ma piękne wejścia i erotyczne rysunki z cynobru, zawieszone na girlandach z różnorodnych kwiatów i jest otoczona pobrzękującymi pszczołami?

Komentarz: Kiedy wizja (z poprzedniego wersetu) znika, serce Śri Raghunatha płacze z głębokiej boleści. Jego serce jest całkowicie pochłonięte lojalnością dla Śri Radhy. W zewnętrznej świadomości również modli się o służbę dla Radhy. Nie jest usatysfakcjonowany smarana i wizjami – on pragnie Jej bezpośrednio! Nawet w zewnętrznej świadomości odczuwa głęboką tęsknotę za Svamini, więc modli się i rozpacza w następujący sposób:

nirupama navagauri navya kandarpa koti prathita madhurimormi ksälita śri nakhäntam

nava nava rucirägair hrstam istair mithas tad vrajabhuvi nava yünor dvandva ratnam didrkse

madana rasa vighürnan netra padmänta nrtyaih parikalita mukhendu hri vinamram mitho'lpaih

api ca madhura väcam śrotum ävardhitäśam vrajabhuvi nava-yünor dvandva ratnam didrkse

(„Nava yuva-dvandva didrksästakam” 3,4)

„Pragnę ujrzeć dwa młodzieńcze klejnoty Vrajy, których koniuszki pięknych paznokci są obmywane falami słodyczy milionów, niezrównanych, młodziutkich, dziewcząt o złotej karnacji i młodych Kupidynów i które zawsze rozkoszują się Swoimi, stałymi uczuciami wzajemnej miłości. Pragnę ujrzeć dwa młodzieńcze klejnoty Vrajy o księżycowych twarzach, wysadzanych podobnymi lotosom oczami, które są przymglone z powodu erotycznej rasy i które rzucają lekko błądzące, ukradkowe spojrzenia, będąc delikatnie spuszczonymi z powodu zawstydzenia i pokory, kiedy ich pragnienia słuchania Swoich wzajemnych słów, stale wzrastają.”

Serce Śri Raghunatha unosi się na falach modlitwy o osiągnięcie królestwa lil. Na polecenie papugi Vicaksany Tulasi zabiera namiętną Śrimati na spotkanie z Krsną w Madana Sukhada-kuńja nad brzegiem Śri Radhakunda. Svamini zapomina o wszystkim innym, kiedy rozmyśla o szczęściu Śyamasundara. Mahajanowie (wielcy bengalscy poeci) śpiewają:

dekho räi koroto abhisära!

śirisa kusuma jini, komala padatala,

vipathe padato anivära

„Och! Tylko spójrz na abhisarę Rai! Jej stopy, które są delikatniejsze od kwiatów Śirisa, stale zbaczają z drogi.”

sama vaya veśa, bhüsane bhüsita tanu,

sakhigana sanga hi meli.

gajagati nindi, gamana sumanthara,

kiye jita khańjana keli

„Idzie w towarzystwie Swoich sakhiń w podobnym wieku, ubiorze i ozdobach. Jej pełne wdzięku kroki zawstydzają chód słonia, a Jej wędrujące spojrzenia pokonują zabawy kolibrów!”

yo thalakamala, paraśe ati komala,

jhämara bhoi upacanka.

so ab yähä tähä, kathina dharani mähä,

därata bhoi nihśanka.

„Chociaż, te bardzo delikatne, lotosowe stopy, przybierają białawy kolor z podekscytowania, Ona idzie po wyboistej ścieżce, niezłomna w Swojej determinacji i wolna od strachu.”

aichana bhäńti, milalo vara nägari,

kuńja mahä coli' gelo

heri rädhä mohana, ulasita locana,

änanda sägare dubi gelo

„W ten sposób Nagari-mani Rai dociera do kuńja wyznaczonego na randez-vous. Oczy Radha Mohana radują się, kiedy widzi Ją taką i pogrąża się w oceanie szczęścia!”

Kuńja jest ozdobione różnymi kwiatami przyciągającymi pszczoły, których brzęczenie wypełnia cały zagajnik. Cynober na erotycznych obrazach, które namalowały mańjarinie, ma czerwony kolor pasji i pomaga we wzbudzaniu pożądliwych uczuć. To kuńja, które dostarcza radości Kupidynowi jest położone na północno-wschodniej stronie Radhakunda i jest pod opieką Viśakha-sakhi. We wszystkich czterech stronach są drzewa Camapaka, które przenikają kuńja zapachem swoich czerwonych, zielonych, żółtych i niebieskich kwiatów. Niebieskie, żółte i zielone papugi, kukułki i pszczoły śpiewają swoje słodkie pieśni. Ono ma cztery bramy wejściowe, po jednej z każdej ze stron, wykonane z kolumn różnych, cudownych kwiatów naplecionych na nie. Centralny plac tego kuńja jest wysadzany klejnotami i świeci jak kwiat lotosu o szesnastu płatkach. Tam również są drzewa Campaka z pachnącymi kwiatami i niebieskimi, białymi, żółtymi, czerwonymi i zielonymi papugami. Ptaki Pika i pszczoły słodko tam śpiewają i pobrzękują. To kuńja, które jest pokryte pnączami Madhavi, oplatającymi gałęzie drzew Campaka, świeci jak pałac! Wrota do tego kuńja, które dostarcza erotycznych przyjemności Boskiej Parze są wykonane z kwiatów, które są otoczone przez spragnione, brzęczące pszczoły, które służą jako odźwierni, gwarantując, że żaden intruz nie wejdzie do środka. Ich brzęczenie jest jak dzwonienie dzwonów podczas bitwy, bitwy Kupidyna toczonej przez Yugala Kiśora. Viśakha wyznaczyła swoją uczennicę i przyjaciółkę Mańjumukhi na zarządcę tego kuńja. To Madana Sukhada kuńja, które jest usytuowane nad brzegiem Śri Radhakunda, jest ideałem prema-rasy, zawsze zanurza Śri-Śri Radha Krsnę w falach vihara-rasy, nektaru Ich miłosnych rozrywek.¹

Śyama czeka na Svamini w kuńja, niecierpliwie wypatrując Jej na drodze. Czasami wychodzi na zewnątrz i patrzy czy ujrzy Ją nadchodzącą na ścieżce. Jego serce przepełnia się radością, kiedy słyszy suche liście opadające z drzew, gdyż sprawia to, że myśli, że Jego ukochana nadchodzi. Nagle brzeg Radhakunda rozświetla się złotym splendorem. Śyama wyskakuje z kuńja. Nie ma końca Jego żarliwości! W oddali widzi zbliżającą się i jaśniejącą złotym blaskiem postać, której nigdy wcześniej nie widział i myśli Sobie:

kim känteh kula devatä kim uta vä tärunya laksmir iyam

sampad vä kim u mädhuri tanumati lävanya vanyä nu kim

kim vänanda tarangini kim athavä piyüsa dhärä śrutih

käntäsäv uta vä mamendriya gaëanählädayanty ägatä

(„Govinda Lilämrta” 8, 109)

„Czy to jest rodzinne bóstwo światłości? Bogini młodzieńczego piękna? Bogactwo uosobionej słodyczy? Zalew naturalnego piękna? Czy rzeka błogości? Czy to jest źródło strumienia nektaru, czy to jest Moja ukochana, która idzie tu, by rozkoszować Moje zmysły?” Przepełniona pasją Radhika również jest zdumiona widząc słodką postać Śyama. Czy to On, dla którego Ona przyszła tu w takim pośpiechu? A może to jest ktoś inny? Ona myśli Sobie:

ayam kim kandarpah sa khalu vitanuh kim nu rasarät

sa no dharmi kim vämrta rasanidhih so'ti vitatah

kim utphulla premämara taruvarah so'pi na carah

sa väsau mat preyän jayati mama bhägyam kva nu tathä

(„Govinda Lilämrta” 8, 112)

„Czy to jest Kupidyn? Nie, bo Kupidyn nie ma ciała! Czy to jest ocean nektaru duchowych smaków? Nie, bo ocean jest nieograniczony! Czy jest to więc wspaniale kwitnące drzewo miłości z niebios? Nie, bo drzewo nie porusza się! Czy w końcu jest to Mój ukochany, którego pragnę od tak dawna? Czy jestem obdarzona tak dobrym losem?”

Kiedy Radha i Krsna już się spotkali i objęli, Tulasi sadza Ich na wysadzanym klejnotami tronie na dziedzińcu kuńja. Rozumiejąc Ich uczucia Tulasi przyszła do kuńja i przygotowała łoże z kwiatów jaśminu. Chociaż jest lato, to wszystkie inne pięć sezonów stoi, by służyć, kiedy będzie to konieczne. Czas, niebo, wiatr, słońce i księżyc, wszystkie stoją, by służyć lilom. Nie ma nieświadomej energii we Vrajy, więc wszystko i każdy służy lilom. Na przykład, kiedy Śyamasundara otwiera drzwi Swojej Candra Śalika (wieża księżycowa), widzi księżyc w pełni, jaśniejący jak twarz bogini fortuny, przypominając Mu o Radhice (ramananabham). Żarliwie gra na Swoim flecie pod drzewem Vamśivata i tańczy Rasę z gopiniami przez całą noc Brahmy (miliony lat). Dla pasterzy i mieszkanek Vrajy to było jak dwanaście godzin. Cóż za służba (ze strony czasu)!

Tulasi zaścieliła łoże, które przygotowała z płatków jaśminu z cienkim prześcieradłem, aby nie zsunęło się podczas miłosnych zabaw Radhy i Krsny na nim. To jest pojedyncze łoże z jedną poduszką, również wykonaną ze świeżych płatków. Dlaczego jest tylko jedna poduszka? Będzie można to zrozumieć, kiedy Yugala Kiśora będą tam leżeć. Obraz tej rozrywki pojawił się wcześniej w umyśle mańjari. Ona zabierze Yugala Kiśora do tego łoża. Tutaj Kupidyn daje przyjemność Yugali, więc to miejsce jest zwane Madana Sukhada kuńja. Tulasi zabiera Śyama i Svamini do kuńja, a kiedy wychodzi na zewnątrz nazywa Svamini 'Śaśimukhi', 'dziewczyna o księżycowej twarzy'. Księżyc z plamami na swojej powierzchni jest nazywany Śaśi.² Dlaczego Tulasi porównuje nieskazitelną, podobną księżycowi twarz ze splamionym globem księżycowym? Kiedy Tulasi idzie przygotować łoże, Svamini rzuca spojrzenie na twarz Śyama w taki sposób, że Śyama staje się pożądliwy i całuje Ją w oko. To zostawia czarną plamę na ustach Śyama. Widząc to, Svamini parska śmiechem, sprawiając, że Jej policzki rozkwitają. Uwiedziony pięknem tych policzków, Nagara całuje jeden z nich i w ten sposób zostawia plamkę kajjalu na nim. To dlatego Svamini jest określana jako 'Śaśimukhi', czyli 'księżycowa twarz z plamami” w tym wersecie.³ Kiedy tylko Tulasi wyciąga swoją rękę, by zabrać Śyama-Svamini do kuńja, ona nie chwyta niczego. Wizja zatrzymała się, więc ona gorąco modli się:

vividha kusumävali, parama änande tuli,

yatane gänthiya tära mälä

madhukara nisevita, sei puspa mälä yoto,

ye mandira dväre kore älä

„Z największą przyjemnością zrywam różne kwiaty i w skupieniu robię z nich girlandy, którymi cieszą się pszczoły, by udekorować nimi bramy kuńja.”

diyä kunkumera rekhä, käma citrälaya änkä,

śobhä kore ye mandira dväre.

madana änanda prada, vicitrita ye sampad,

kobe sei śri mani mandire.

ratana pälanka'pari, malli puspa śayya kori,

dibo ämi ei abhiläsa.

he śri rädhe śaśimukhi, ei väńchä puräbe ki,

nivedoye raghunätha däsa.

(Śri Haripada Śila)

„Liniami z kunkumy rysuję całą galerię erotycznych obrazów, by upiększyć nimi wejście do kuńja. Kiedy zaścielę łoże z jaśminów na wysadzanym klejnotami cokole w cudownie bogatej, pełnej klejnotów świątyni w siedzibie, która dostarcza radości Kupidynowi? Takie mam pragnienie! „O Radhe, dziewczyno o księżycowej twarzy”, Raghunatha Dasa modli się, „czy spełnisz moje pragnienie?””

·

1Cytat z „Govinda Lilamrity”, Rozdział 7, autorstwa Śri Ananda Gopala Goswamina.

2Słowo 'śaśi' znaczy królik i księżyc jest zwany 'śaśadhara', ponieważ nosi znaki królika. Ed.

3Komentarz autorstwa Śri Ananda Gopala Goswamina.