Vilapa kusumańjali 76

 

WERSET 76

SAROVARA LASAT TATE MADHUPA GUŃJI KUŃJÄNTARE

SPHUTAT KUSUMA SANKULE VIVIDHA PUSPA SANGHAIR MUDÄ

ARISTAJAYINÄ KADÄ TAVA VARORU BHUSÄVIDHIR

VIDHÄSYATA IHA PRIYAM MAMA SUKHÄBDHIM ÄTANVATÄ

sarovara - jezioro; lasat - piękne; tate – na brzegu; madhupa - pszczoła; guńji - brzęczeć; kuńja - zagajnik; antare – w środku; sphutat - rozkwitające; kusuma - kwiat; sankule - wiele; vividha – różne gatunki; puspa - kwiaty; sanghaih – z wieloma; mudä - szczęśliwie; arista-jayinä – przez zwycięzcę Aristy; kadä - kiedy; tava - Twoja; vara uru – wspaniałe rzeczy; bhüsä - ozdoby; vidhih – za pomocą; vidhäsyata – będzie zrobione; iha - tutaj; priyam - ukochana; mama - moje; sukha - szczęście; abdhim - ocean; ätanvata – powiększyć.

O Varoru (dziewczyna o pięknych udach)! Kiedy ocean mojego szczęścia powiększy się, kiedy ujrzę Cię ozdobioną kwiatami przez radosnego Krsnę, zwycięzcę Aristasury, w zagajniku z wieloma kwitnącymi kwiatami i brzęczącymi pszczołami nad brzegiem Twojego jeziora?

Komentarz: We wcześniejszym wersecie Śri Raghunatha widział wodne zabawy Boskiej Pary. Po zakończeniu zabaw w wodach Radhakunda, Radha i Krsna i Ich przyjaciółki wychodzą na brzeg, a mańjarinie smarują Ich olejkami, masują Ich, znowu Ich kąpią, układają Ich włosy i zmieniają Ich szaty. W tym wersecie Śyamasundara własnoręcznie ozdobi Śri Radhę w kuńja nad brzegiem Śri Radhakunda. Jak nieporównywalnie piękny jest brzeg Śri Radhakunda! Tam jest słodkie kuńja otoczone czarującymi drzewami i pnączami obwieszonymi tak wieloma różnymi rodzajami kwitnących kwiatów otoczonych rojami spragnionych, brzęczących pszczół. W tym kuńja Aristajayi Krsna ubierze Svamini. „Dziewczyno o pięknych udach! Aristajayi powiększy ocean mojego szczęścia, ozdabiając Cię kwiatami!” Służki Radhy nie mają upodobania wszystkich rodzajów szczęścia. Śri Krsna dasa Kaviraja zdefiniował naturę szczęścia gopiń w następujący sposób:

gopigana kore yabe Krsna daraśana; sukha väńchä nähi sukha hoy koti guna

gopikä darśane krsnera ye änanda hoy; tähä hoite koti guna gopi äsvädoy

tä sabhära nähi nija sukha anurodha; tathäpi bädhaye sukha podilo virodha e virodhera

ei eka dekhi samädhäna; gopikära sukha Krsna sukhe paryavasäna

..........................

ämära darśane Krsna päilo eto sukha; ei sukhe gopira praphulla anga mukha

„Kiedy gopinie idą zobaczyć się z Krsną, one nie pragną szczęścia, i to zwiększa ich szczęście miliony razy. One odczuwają miliony razy większe szczęście niż to, które odczuwa Krsna, kiedy On je widzi. One nie szukają swojego własnego szczęścia i dokładnie to potęguje ich szczęście. Jest tylko jedno wytłumaczenie tego paradoksu: Szczęście gopiń zależy od szczęścia Krsny. Gopinie myślą: „Krsna odczuwa tak wielką przyjemność z oglądania mnie!” „Ta myśl sprawia, że ich ciała i twarze rozkwitają.” (C.C. Ädi 4) Kiedy Krsna jest szczęśliwy, wtedy Radharani jest szczęśliwa, a kiedy Radha i Krsna są szczęśliwi, to sakhinie są szczęśliwe, ale kiedy Radharani ukazuje się się jako najlepsza, wtedy kinkarinie są szczęśliwe! Kiedy rasamaya Śyama mistrzowsko służy Svamini ozdabiając Ją, ocean ich szczęścia wzrasta! W towarzystwie Swoich służek Svamini i Śyama wchodzą do słodkiego kuńja służącego jako przebieralnia, pełnego kwitnących kwiatów, które są otoczone brzęczącymi pszczołami. Svamini, wpatrując się w twarz Śyama, pyta: „Kto Mnie dzisiaj ubierze?” Śyama odpowiada: „Dzisiaj Ja to zrobię, rozkazuj Mi” Svamini daje pozwolenie marszcząc Swoje brwi: „Dobrze, Ty to zrób.” W ten sposób Ona oddaje się. Cóż za niezrównana służba dla Swojej ukochanej! Rozważając bhavę i rasę: bhava jest czczącym, a rasa jest czczonym. Śri Radha jest monarchinią pełnej bhavy, a Krsna jest władcą pełnej rasy. Ponieważ Śri Radha jest najwyższym czcicielem, aradhika, Ona jest znana w Puranach i innych pismach jako 'Radhika'. Nikt nie wie jak czcić tak jak Ona. Śyama własnoręcznie ozdabia Svamini w kuńja nad brzegiem Śyamakunda, które jest otoczone brzęczącymi pszczołami. Sadza Swoją ukochaną na wysadzanym klejnotami tronie, a Sam siada u Jej podnóżka, by móc dekorować Ją ręcznie przygotowanymi ozdobami. Kinkarinie zrywają różne gatunki kwiatów i przynoszą je do Krsny, który mierzy rozmiar Swoich zaplanowanych ornamentów Swoimi rękami i napełnia je rasą, Swoim dotykiem rasika. Svamini siedzi na Swoim, wysadzanym klejnotami tronie i obraca Swoimi stopami obok piedestału, kiedy Aristajayi osobiście przygotowuje kwietne kolczyki i zawiesza je na uszach Svamini.¹ Dlaczego Tulasi pamięta zwycięstwo Krsny nad demonem Aristą w tym wersecie? To właśnie po zabiciu demona Aristy przez Krsnę podczas Jego objawionych rozrywek² zostało zamanifestowane Radhakunda, by nauczać poufnych chwał Priyaji. Nie ma innego miejsca we Vrajy podobnego do Radhakunda w którym Krsna cieszyłby się tak nieskrępowanie i poufnie ze Swoją Priyaji. To dlatego Tulasi pamięta tutaj Krsnę jako Arista-jayi. Pomimo że Krsna jest takim wielkim bohaterem pokonującym silnego i dzikiego demona jak Arista, to nie jest w stanie ochronić się przed wyjątkowym pięknem Śri Radhiki. Rasaraja Śri Krsna jest chciwy rasy, dlatego służy Mahabhavie. Tulasi tylko stoi tam, oglądając mistrzowską służbę Nagara i pływając w oceanie rasy. Mrugnięciem oka Svamini pyta Tulasi: „Tulasi! Nic nie robisz?” Tulasi odpowiada swoimi znaczącymi spojrzeniami: „Znalazłaś dobrego dekoratora, czy wciąż musimy Ci służyć? Pozwól nam po prostu pływać w oceanach szczęścia, widząc jak jesteś dopieszczana!” Śyama teraz staje na piedestale Radhiki i stoi pomiędzy Jej udami. Svamini doświadcza Jego dotyku. Śyama przygotował siedem drobnych girland i teraz chce zawiązać je na szyi Svamini, ale sznur się zrywa. Widząc to, Śyama naciąga je ponownie i trzyma Swoją twarz przy twarzy Svamini, patrząc ponad Jej lewym ramieniem, czy zawiązał sznurki właściwie, czy nie. Zazwyczaj księżyc i lotos nie są widziane razem, ale teraz niebieski lotos (twarz Krsny) jest widziany przy księżycu (twarz Radhiki). Szczęściu nie ma granic! kuvalaya canda milalo eka thama. Kiedy Tulasi widzi to, czuje, że ocean jej duchowego szczęścia powiększa się.

Tulasi nazywa Svamini 'Varoru', czyli ' dziewczyna o pięknych udach'.³ Śyamasundara stoi pomiędzy udami Radhiki, by zawiesić girlandy na Jej piersiach. Svamini jest lekko wystraszona, więc próbuje zacisnąć Swoje uda, co sprawia, że zrywa następną girlandę. Śyama stoi pomiędzy udami Varoru, naciąga girlandę i ponownie wiesza ją na Niej. Tulasi uważnie obserwuje, by nauczyć się tej służby od Śyama i by móc przypomnieć Svamini o tej rozrywce, kiedy jest znowu rozdzielona od Krsny i zanurzyć Ją w ten sposób w oceanie szczęścia. Ona uśmiecha się lekko i nazywa Ją: „Varoru!” Słysząc to, Svamini równocześnie karci i wychwala Tulasi Swoimi spojrzeniami. To jest zgoda połączona z upomnieniem. Tutaj Lalita, Viśakaha i inne sakhinie nie są obecne, tylko Rupa, Tulasi i inne mańjarinie są obecne. Nie ma żadnych przeszkód dla śringara rasy (Krsna, uosobienie erotycznych, duchowych smaków), by spełniał Swoje śringara (służba dekorowania Śri Radhiki). On jest przepełniony rozkoszą, kiedy dotyka wspaniałych ud Varoru. Tulasi czuje szczęście Nagara w swoim własnym sercu. Błogosławiona jest służba dla Śri Radhy! Co więcej pozostaje do osiągnięcia dla marginalnej energii Pana, indywidualnej duszy, w duchowym świecie? To jest wielki dar Mahaprabhu. Raghunatha dasa Goswamin jest obiektem bezgranicznej łaski Śriman'a Mahaprabhu.⁴ Serce Pana stopniało, kiedy zobaczył jak Raghunatha był skupiony na swoim bhajanie, premie i wyrzeczeniu. W rzeczywistości Pan otrzymał w Raghunatha dasie uosobienie wyrzeczonego oddania-Vrajy! On był tak zadowolony z Raghunatha, że ofiarował mu Siebie w formie Govardhana-śila i guńja-mala. Poza tym błogosławione zstąpienie Pana służyło rozdawaniu bhakti-jogi zanurzonej w spokoju i realizacji:

vairägya vidyä nija bhakti yoga śiksärtham ekah purusah puränah

śri Krsna caitanya śarira-dhäri krpämbudhir yas tam aham prapadye

(„Caitanya Candrodaya Nätaka” Akt Vi)

Szczęście Tulasi nie ma granic, kiedy ona widzi z jaką wprawą Nagara ubiera Svamini. Ten ocean jej duchowego szczęścia wiecznie wzrasta....

Śri Haripada Śila śpiewa:

divya jyoti puńja dhäma, rädhäkunda tata sthäna,

nirantara jhalamala kore,

kundatate avasthita, madhukara mukharita,

kusumita nikuńja kutire

„Brzeg Radhakunda jest boski, samo-iluminująca siedziba, gdzie pszczoły brzęczą dookoła altanek w wypełnionych kwiatami kuńjach.”

ratana pälanka'pari, tomäke bosäye gauri,

arista vijayi giridhäre.

säjäbe tomäke dhani, nägarendra cudämani,

vicitra kusuma alankäre.

„O obdarzona dobrym losem Gauri (złota piękność)! Giridhari, klejnot koronny kochanków, który pokonał demona Aristę, sadza Cię na wysadzanym klejnotami tronie i dekoruje Cię cudownymi, kwietnymi ozdobami.”

he varoru kamalini, paścäte thäkiyä ämi,

cämara dhuläbo dhire dhire.

sukhäbdhi taranga yoto, uthalibe śata śata,

se viläsa darśana kore

„Podobna lotosowi dziewczyno o pięknych udach! Będę stała za Tobą i delikatnie wachlowała Cię camarą. Setki fal wzbierze w oceanie mojego szczęścia, kiedy będę świadkiem tej rozrywki!”

·

1Komentarz Śri Ananda Gopala Goswamina.

2Zobacz „Śrimad Bhagavata”, Canto 10, Rozdział 36 i komentarz Viśvanatha Cakravarti'ego do niego.

3varau śri krsna manoharana sämarthyät śresthau uru yasyäh (Bangabihäri Vidyälankära) „Ona posiada najwspanialsze uda, ponieważ one są w stanie skraść serce Śri Krsny”.

4Do tego miejsca komentarz Śri Ananda Gopala Goswamina.