Vilapa kusumańjali 89

 

WERSET 89

LAJJAYÄLI PURATAH PARATO MÄM

GAHVARAM GIRIPATER BATA NITVÄ

DIVYA GÄNAM API TAT SVARA-BHEDAM

ŚIKSAYISYASI KADÄ SADAYE TVAM

lajjayä - wstydliwie; ali - Twoje przyjaciółki; puratah - przed; paratah - daleko; mäm - mnie; gahvaram - jaskinia; giri - wzgórze; pateh - Pana; bata - niestety!; nitvä - zabrawszy; divya - boskie; gänam - pieśni; api – z pewnością; tat - to; svara - głos; bhedam - różne; śiksayisyasi – będziesz uczyć; kadä - kiedy; sadaye - O miłosierna dziewczyno!; tvam – Ty.

O Sadaye (miłosierna dziewczyna)! Kiedy, zawstydzona, zaprowadzisz mnie do jaskini na Wzgórzu Govardhana z dala od Swoich przyjaciółek, by nauczyć mnie pięknych piosenek w różnych melodiach?

Komentarz: Serce Śri Raghunatha jest zaabsorbowane postacią, cechami i rozrywkami jego ukochanego bóstwa. W nastroju służki smakuje słodycz Śri-Śri-Radha Madhava. Jak bardzo Svamini kocha Swoją drogą służkę, można zobaczyć w modlitwie z tego wersetu. „Nawet sama tego nie pragnąc, Svamini akceptuje mnie jako jedną ze Swoich własnych. Z tego rozumiem, że Ona mnie kocha. Nawet sama nie chcąc tego, Svamini jest tak miłosierna, że zabiera mnie do groty na Wzgórzu Govardhana, by nauczyć mnie boskich pieśni w różnych melodiach i rytmach.” lajjayäli puratah parato giripateh gahvaram nitvä „Będąc zawstydzoną, zabiera mnie z dala od Swoich przyjaciółek do groty na Wzgórzu Govardhana, by nauczyć mnie śpiewu.” Dlaczego Ona miałaby być zawstydzona? Jej sama-prana sakhinie nie są dla Niej nieznajomymi! W obecności Swoich sakhiń Ona nie może uczyć wszystkich rodzajów piosenek. Te pieśni nie są zwykłymi piosenkami – divya ganam: one są boskimi pieśniami. Svamini jest zawstydzona, bo wie, że Jej przyjaciółki wiedzą, że Ona będzie uczyła Tulasi poufnych piosenek o Swoim romansie ze Śyamem. Te piosenki nie są przeznaczone dla uszu sakhiń, ponieważ sprawiają, że one będą się wyśmiewały ze Svamini. Te poufne i cudowne pieśni nie mogą być słuchane przez nikogo innego, prócz najbardziej poufnych służek Svamini. One są przeznaczone do śpiewania przez Tulasi, kiedy Svamini jest sama ze Śyamem, który zemdlał z miłosnej ekstazy.¹ Dzięki swojemu niezwykłemu pięknu i słodyczy, Vraja-sundarinie są zdolne do wprawienia Śri Krsny w zadziwienie – dlatego ich miłość jest zwana samartha rati. Miłość czystego wielbiciela posiada tak niezwykłą moc i chwałę, że zdumiewa Śri Krsnę: bhaktera prema cestä dekhi krsnera camatkära (C.C.). miłość Vraja-sundariń jest najwyższej klasy, dlatego ich samartha rati jest najbardziej zadziwiająca. Słodycz miłości Śrimati Radharani, która jest w posiadaniu Madanakhya Mahabhavy, zachwyca Krsnę tak bardzo, że On mdleje. Nawet Svamini jest wtedy zdezorientowana i niezdolna do znalezienia środków do ocucenia Go. Tylko Jej służki, które są dobrze wytrenowane w sztuce śpiewania boskich pieśni są zdolne do przerwania tego omdlenia, nikt inny. To odróżnia kinkarinie od sakhiń. To jest bardzo poufna służba pełniona przez służki!

Pewnego dnia Radhika i Śyama zabawiali się razem w kuńja, kiedy Śyama zemdlał z ekstazy. Nie ważne czego próbowała Svamini. Nie była w stanie ocucić Krsny. Podobny do łodzi umysł czarującego Mohana zanurzył się w bezdennym oceanie piękna i słodyczy Śri Radhiki. Svamini popadła w desperację. Nie mogła znaleźć nikogo, kto mógłby wyciągnąć Śyama z tego głębokiego, przypominającego ocean omdlenia. Wtedy Tulasi, która siedziała na zewnątrz oparta o ścianę kuńja, zaczęła śpiewać piękną piosenkę. Kiedy Śyama usłyszał tę piosenkę o słodyczy Svamini, powoli doszedł do Siebie i mógł dalej kontynuować miłosne zabawy. Tych piosenek nie można uczyć w obecności sakhiń, dlatego one są uczone w grotach Wzgórza Govardhana. Tematem tych piosenek są różne rozrywki Rasaraja Śri Krsny i Madanakhya Mahabhavavati Śri Radhy. Sama Śri Radhika jest podmiotem tych pieśni, więc Ona sama nie może ich śpiewać, by przywrócić Krsnę do zmysłów. Trzecia osoba jest potrzebna i służka Śri Radhy jest najodpowiedniejszą osobą do wykonania tego zadania. Ze wszystkich służek, to Tulasi jest najbliższą Śri Radhice, więc Svamini zabiera ją do jaskini na Wzgórzu Govardhana, by nauczyć ją tych intymnych piosenek w różnych melodiach. To jest kres ludzkiej doskonałości, wielki prezent Śri Caitanyi Mahaprabhu.² Bez bhavy (uczucie) nie można smakować rasy (duchowy smak), bez rasy nie można rozwinąć bhavy, a bez bhavy i rasy nie może być anandy. To jest powszechnie znana prawda. Jeśli spróbujemy zrealizować cel tych słów, to będziemy mogli zrozumieć, że nawet najmniejsza kropla ze strumienia najwyższego, transcendentalnego szczęścia, który stale tryska z fontanny wszystkich uniwersalnych przyczyn, Mahabhavy (Radha) obejmowanej przez Maharasę (Krsna), utrzymuje cały świat przy życiu. Główna rzecz, która jest otrzymywana z pism Wedyjskich, została opisana w „Śrimad Bhagavata”, które jest esencją Vedanty. Zgodnie z „Bhagavata” szczytem osiągnięć jest maha bhava gopiń w Rasa-lila. Człowiek jest niezdolny do czynienia postępu czy poznania czegokolwiek ponad to. Jeśli ktoś może objawić cokolwiek ponad to, to on nie może być nikim innym, tylko Najwyższą Absolutną Prawdą, Samym Bogiem, to powinno być jasne. Ta poufna mańjari bhava – której nie można nawet odnaleźć przeszukując rozdziały o Rasa-lila ze „Śrimad Bhagavata” - jest miłosiernym podarunkiem Śri-Śri Krsna Caitanyadeva, który jest połączoną postacią Rasaraja (Krsna, król koneserów) i Mahabhavy (Radhika, Najwyższa Miłość) i tej postaci manifestacja i nauki przychodzą przez acaryów, którzy schronili (podporządkowali) się u Jego lotosowych stóp.

Teraz Śrimati sprawdzi, czy Tulasi nauczyła się piosenek. Ten egzamin również jest cudowny! Grota Wzgórza Govardhana jest jak przepiękna świątynia zabaw. Svamini chwyta ręką Vinę i uczy słodkiej pieśni. Sama pieśń jest nieskończenie słodka i na to nakłada się nektariański głos Svamini. Te dźwięki przyciągają Śyamasundara, który podchodzi i wpatruje się przez szparę w jaskini w piękną postać Śrimati. Ona jest tam sama z Tulasi. Jej głowa nie jest zakryta welonem i Jej palce, które pokonują piękno złotych pąków Campaka, szarpią struny Viny. Wraz ze strunami Viny, Ona szarpie strunami serca Śyama! Jak cudownie lśnią Jej wysadzane klejnotami pierścionki na Jej złotych palcach! Wydaje się jakby Jej piękno i słodycz tryskały z Jej ciała! Śyama jest oczarowany Jej uroczym, nektariańskim głosem i nie jest w stanie dalej się ukrywać. Podchodzi powoli i wchodzi do jaskini jak zaczarowany jakąś mantrą. Widząc Śyama, Svamini przestaje śpiewać, odkłada Vinę i szybko zakrywa głowę welonem. Poważnym głosem mówi: „Śyama! Jesteś tu?” Śyama odpowiada pytaniem: „Jakiej piosenki uczyłaś Tulasi?” Svamini: „Co masz do tego? Tulasi! Pozwól nam posłuchać jakiej piosenki się nauczyłaś!” Tulasi bierze Vinę w rękę i zaczyna śpiewać. Jak cudowna jest odwaga Tulasi, obiekt uczucia Svamini! Ona nauczyła się piosenki po jednokrotnym jej wysłuchaniu. Wydaje się jakby piosenka przyjęła formę Ich oczu. Śyama nie słucha piosenki – On smakuje słodycz Svamini. Śyama jest oczarowany i siada obok Svamini, by słuchać. Tulasi pyta: „Czy zdałam egzamin?” Obydwoje wychwalają Tulasi, wykrzykując: „Brawo Tulasi! Dobrze zaśpiewane!”³ Kiedy ta wizja znika, Śri Raghunatha rozpacza i modli się:

he dayä-śile dhani, giriguha grhini,

lajjä hetu sakhigana hoite.

sange kori ekäkini, loiyä yäibe tumi,

more giriräja kandarete.

„O miłosierna, obdarzona dobrym losem Radhe! O Pani górskich jaskiń! Kiedy, zawstydzona, zabierzesz tylko mnie spomiędzy Swoich przyjaciółek i przyprowadzisz mnie do groty na Wzgórzu Govardhana!”

śiksä dibe divya gäna, rasa kori mürtimän,

svara bheda kohoto yähära

tomära śiksäte ämi, rasagäne cüdämani,

gähibo ki yugala sabhäya.

„Nauczysz mnie tam boskich piosenek w różnych melodiach, które krystalizują Waszą rasę. Dzięki Twoim naukom będę zdolna do śpiewania klejnotów koronnych pieśni rasik w obecności Yugala Kiśora!” (Śri Haripada Śila)

·

1Komentarz Śri Ananda Gopala Gosvamina.

2Komentarz Śri Ananda Gopala Gosvamina.

3Komentarz Śri Ananda Gopala Gosvamina.