Vilapa kusumańjali 90
WERSET 90
YÄCITÄ LALITAYÄ KILA DEVYÄ
LAJJAYÄ NATA-MUKHIM GANATO
MÄM DEVI DIVYA RASA-KÄVYA KADAMBAM
PÄTHAYISYASI KADÄ PRANAYENA
yäcitä - proszona; lalitayä – przez Lalitę; kila – z pewnością; devyä – przez boginię; lajjayä – zawstydzona; nata - opuszczona; mukhim - twarz; ganatah - zgromadzenie; mäm - mnie; devi - O bogini!; divya - piękna; rasa - romantyczna; kävya - poezja; kadambam - dużo; päthayisyasi – będziesz recytować; kadä - kiedy; pranayena – z miłością.
O Devi, kiedy zawstydzona opuszczę głowę w zgromadzeniu, gdy zostaniesz poproszona przez Lalitę-devi, by z miłością czytała mi piękną, romantyczną poezję?
Komentarz: We wcześniejszym wersecie Tulasi nauczyła się śpiewu od Svamini, a w tym wersecie ona pragnie nauczyć się od Niej poezji rasika. Svamini kształtuje Tulasi tak jak tego potrzebuje. Ona będzie służyła Swojemu Priyatamowi dzięki tej służce i uczyni Go w ten sposób szczęśliwym i w tym samym czasie błogosławi Swoją służkę służbą oddania. śriśvari śiksitaśesa kala kauśala śalinim („Vrndavana Mahimamrta”) „Służki znają niezliczone sztuki dzięki treningowi otrzymanemu od swojej Śriśvari”. One również smakują miłość sakhiń. Liderka wszystkich sakhiń, Lalita-devi, prosi Radhikę: „Sakhi! Recytuj boską poezję rasika Tulasi! Wytrenuj ją jak Ci się podoba!” Więc Svamini uczy Tulasi poezji, którą ona będzie mogła później, we właściwym momencie, po mistrzowsku wyrecytować Yugala Kiśora, którzy są znani z zamiłowania do dobrej poezji. Jest tak wiele służb do których należy uczyć się poezji! Śri Yugala przechadza się po lesie (vana vihara lila). Służka nie tylko wydelikaca ścieżki po których się przechadzają sypiąc kwiaty, ale również zanurza Śyama w niezmierzonym oceanie szczęścia, śpiewając Mu skomponowane przez siebie piosenki o chwałach Svamini:
gäyäni te guna-ganäms tava vartma gamyam puspästarair mrdulayäni sugandhayäni
säli-tatih pratipadam sumano hi vrstim sväminy aham prati diśam tanaväni bädham
(„Sankalpa Kalpadruma” – 14)
„O Svamini! Kiedy przechadzasz się po lesie, będę gloryfikowała Cię piosenkami, zrobię ścieżkę po której idziesz delikatną i pachnącą, sypiąc kwiaty i razem z Twoimi innymi przyjaciółkami, będę dookoła sypała kwiaty i przy każdym kroku!” I następnie:
prestha sva päni krta kausuma hära käńci keyüra kundala kirita viräjitängim
täm bhüsayäni punar ätma kavitva puspair äsvädayäni rasikäli tatirimäni
(„Sankalpa Kalpadruma” – 15)
„Kiedy Twój ukochany ozdabia Cię ręcznie wykonanymi, kwietnymi naszyjnikami, przepaskami, naramiennikami, kolczykami i koronami, ja będę adorowała Cię, podobnymi kwiatom poematami własnego autorstwa i sprawię, że Twoje rasika sakhinie również będą smakowały tę poezję!” Kinkarinie znają pragnienia pojawiające się w umysłach Yugala Kiśora i służą Im stosownie, recytując odpowiednią poezję rasika. Tulasi myśli: „Ilu służek nie masz?! Dlaczego prosisz o to właśnie mnie?” Zawstydza się i zwiesza swoją głowę, kiedy Svamini woła ją, by uczyć ją pięknej i słodkiej poezji. Im bardziej ktoś doświadcza łaski Svamini, tym bardziej budzi się jego svarupa. „Na nieszczęście moja svarupa śpi, będąc kołysaną zewnętrznymi sprawami. Gdybym mógł spędzić choć jeden dzień na myśleniu 'Jestem służką Śri Radhy', to mógłbym to osiągnąć!”
Z jakim uczuciem Svamini woła: „Tulasi! Nie wyrecytujesz? Od dzisiaj powinnaś przychodzić codziennie na naukę poezji do Mnie!” Svamini, osobiście i o Sobie, skomponowała te poematy, ponieważ divya rasa, boskie smaki, są nigdzie indziej tylko w Niej.1 Śri-Śri Radha-Madhava są boskimi bohaterem i bohaterką i Ich rozrywki są nazywane divya rasą. Nie ma takiej poezji rasika jak ta! Autorzy pism o transcendentalnej rasie i bhakti-rasie uważają rasę zawartą w światowej poezji za produkty materialistycznych umysłów i dlatego za składającą się z trzech sił materialnej natury, czyli mayi. Śrimat Jiva Goswamin jasno pisze w swojej „Priti Sandarbhie” (110): kim ca laukikasya raty ädeh sukha-rüpatvam yathä kathaïcid eva - vastu vicäre duhkha paryavasäyitvät....tasmäl laukikasyaiva vibhävädeh rasa janakatvam na śraddheyam. „Szczęście czerpane z materialnej rati (miłość erotyczna) jest nieznaczne i kończy się nieszczęściem. Rasa, która pochodzi z materialnych vibhav (podniet) nie powinna być smakowana”.
Svamini używa imion innego bohatera i bohaterki w Swoich poematach i recytuje je Swojej służce Tulasi, wiedząc, że ona jest Jej najbliższą zaufaną. Ona w nich nic nie ukrywa i jest bardzo szczęśliwa, kiedy ujawnia te sekrety Swoim służkom!2 Kiedy Śriman Mahaprabhu tańczył przed wozem Pana Jagannatha podczas Ratha Yatry w Puri, śpiewał werset „yah kaumara harah sa eva hi varah” (On jest moim mężczyzną, który skradł moje dziewictwo....) z „Kavya Prakaśa” o materialnych bohaterze i bohaterce (Patrz C.C. Madhya 13 i Antya 1). Nikt oprócz Svarupy Damodary nie mógł zrozumieć transcendentalnego znaczenia bhagavat-rasy Pana znajdującego się w tym wersecie. Kiedy Śrimat Rupa Goswamin usłyszał ten werset z boskich ust Pana, on zrozumiał wewnętrzną bhavę Pana i ujawnił ją, pisząc werset „priya so'yah Krsnah” (On jest Moim ukochanym Krsną). Kiedy Pan znalazł ten werset na liściu palmowym na dachu chatki Haridasa Thakura, zapytał Śri Rupę:
mora ślokera abhipräya nä jäne kon jane; mora manera kathä tumi jänile kemone
eto boli tä're bahu prasäda koriyä; svarüpa gosäire śloka dekhäilo loiyä
svarüpe puchena prabhu hoiyä vismita; mora manera kathä rüpa jänilo kemate?
svarüpa kohena - yä'te jänilo tomära mana; tä'te jäni - hoy tomära krpära bhäjana
prabhu kohe - tä're ämi santusta hoiyä; älingana koilo sarva śakti sańcäriyä
yogya-pätra hoy güdha rasa vivecane; tumi-o kohio tä're güdha rasäkhyäne {C.C}
„Nikt nie mógł zrozumieć znaczenia Mojego wersetu. Jak poznałeś uczucia w Moim umyśle?” Mówiąc to, obdarzył Śri Rupę wielką łaską i pokazał werset Svarupie Damodarowi. Ze zdumieniem Pan zapytał Svarupę: „Jak Rupa mógł wiedzieć, co jest w Moim umyśle?” Svarupa Damodara odpowiedział: „Wiem, że tylko ktoś, kto otrzymał Twoją łaskę, może znać Twój umysł!” Pan skonstatował: „Jestem zadowolony z niego (Śri Rupa).” Pan objął Śri Rupę i upełnomocnił go całkowicie, mówiąc: „On jest kwalifikowany, by zrozumieć poufną rasę. Przekaż mu wszystko o chwałach tych poufnych smaków!”
Oni, Rupa i Tulasi z Vrajy, są tam (w Gaura-lila) Rupą i Raghunathem Dasem. To dlatego Svamini jest tak szczęśliwa objawiając im Swoje wewnętrzne uczucia. Jaki jest nauczyciel, taki jest uczeń. Tulasi przyswaja te poematy po jednokrotnym wysłuchaniu. Jak piękne jest uczenie się tej poezji od Niej i recytowanie jej! „Jestem twoją służką i ukształtujesz mnie Swoimi własnymi rękami!” Ona jest dobrze wyedukowana w naukach, których nauczyła ją Śrimati i w ten sposób ona stanie się biegła w służbach rasika. Smakowanie służb oddania, które prowadzą do szczęśliwego spotkania Śri-Śri Radha-Madhava jest środkiem ich utrzymania! W tych obowiązkach wymagane jest użycie poezji. Virahini Śri Radha (Svamini cierpiąca z powodu rozłąki z Krsną). Tulasi od razu idzie, by przyprowadzić Krsnę i poetycko opisuje Mu cierpienia Svamini, by skłonić Go do szybkiego spotkania się z Nią: „Madhava! Tu jesteś? Ale tam jest Twoja Priyaji, sama, bez Ciebie!”
nindati candanam indu-kiranam anuvindati khedam adhiram
vyäla-nilaya milanena garalam iva kalayati malaya-samiram
sa virahe tava dinä
mädhava manasija viśikha bhayäd iva bhävanayä tvayi linä
(„Gita Govindam”)
„O Madhava! Tęskniąca Radhika jest jak zanurzona w myślach o Tobie, obawiając się strzał Kupidyna! Południowe wiatry, które są chłodniejsze od pasty sandałowej i promieni księżyca, wydają się Jej gorące jak jad żmii! Jak bardzo Ona cierpi, będąc rozdzieloną od Ciebie!” Kiedy Tulasi wraca do Svamini, zachęca Ją, by poszła spotkać się ze Śyamem, recytując następujący poemat:
rati sukha säre gatam abhisäre madana manohara veśam
na kuru nitambini gamana vilambam anusara tam hrdayeśam
dhira-samire yamunä-tire vasati vane vanamäli
pina payodhara parisara mardana cancala kara-yuga-śäli
(„Gita Govinda”)
„O Nitambini (dziewczyna o ładnych pośladkach)! Nie opóźniaj Swojego rendez-vous z Panem Swojego serca! Załóż Swój najbardziej czarujący strój, który jest esencją erotycznej radości! Vanamali (Krsna, który nosi girlandę z leśnych kwiatów) czeka w lesie nad brzegiem Jamuny, gdzie powiewa delikatna bryza! On będzie tam masował Twoje wielkie piersi Swoimi gorącymi dłońmi!”
Sakhinie również uczą służki piosenek, ale nauki Svamini są najlepsze ze wszystkich. Możemy doświadczyć, że Svamini akceptuje nas dzięki miłosiernemu zapoznaniu przez Śri Gurudeva. „Kiedy uczynisz mnie biegłą w poezji rasika?
Śri Haripada Śila śpiewa:
he devi he sri rädhe! tumi vraja mandalete,
lalitä lälitä sabe gäya.
lalitära prärthanäte, däsi-gana gananäte,
angikära koribe ämäya.
„O Devi Śri Radhe! Każdy we Vraja-mandali oznajmia, że jesteś delikatnie pieszczona przez Lalitę, która zaakceptowała mnie jako jedną z Twoich służek!”
lajjäya nata-mukhi ämi, more dekhi anäthini,
krpä kori räkhi nija päya.
kobe divya rasa kävya, sumadhura bhangi väkya,
pranayete śikhäbe ämäya?
„Proszę zatrzymaj tę pozbawioną nadziei dziewczynę, bym pozostawała u Twoich lotosowych stóp, widząc, że wstydliwie zwiesiłam głowę! Kiedy z miłością użyjesz słodkich słów, by nauczyć mnie boskiej poezji rasika?”
·
1Komentarz Śri Ananda Gopala Goswamina.
2Komentarz Śri Ananda Gopala Goswamina.
Komentarze
Prześlij komentarz