Vilapa kusumańjali 93

 

WERSET 93

SVA MUKHÄN MAN MUKHE DEVI KADÄ TÄMBULA CARVITAM

SNEHÄT SARVA DIŚO VIKSYA SAMAYE TVAM PRADASYASI

sva - własne; mukhät – z ust; mad - moje; mukhe – w usta; devi - bogini; kadä - kiedy; tämbüla – orzechy betelu; carvitam – żute; snehät – z powodu uczucia; sarva - wszystkie; diśa - strony; viksya - patrząc; samaye – w czasie; tvam - Ty; pradäsyasi – dasz.

O Devi! Kiedy, powodowana uczuciem, przekażesz mi resztki Swoich przeżutych orzechów betelu ze Swoich ust do moich ust, rozglądając się dookoła (by sprawdzić, czy nikt nie patrzy)?

Komentarz: Zarówno podczas wizji jak po ich zniknięciu serce Śri Raghunatha pozostaje przepełnione niezłomnym pragnieniem osiągnięcia nektariańskiej służby dla Śri Radhy. Praktykujący Gaudiya Vaisnava-wielbiciele powinni spełniać bhajan utrzymując tę aspirację aktywną. Ostatecznie pragnienia umysłu zamanifestują się w postaci czynności na polu działań w tej samej postaci i naturze w jakiej były żywione w umyśle. Podobnie, obraz transcendentalnych pragnień, które praktykujący wielbiciel posiada w swoim umyśle, zostanie namalowany na płycie jego serca przez Jogamanę. Więc również tego, który aspiruje do służby dla Śri Radhy. Śripada Sanatana Goswamin pisze w „Brihad Bhagavatamrcie” (2.1.21):

ye sarva nairapeksyena rädhä däsyecchavah param

sankirtayanti tan näma tädrśa priyatämayäh

„Ci, którzy porzucają wszystkie inne duchowe praktyki i cele i pragną tylko najwyższego celu służby dla Śri Radhy, zawsze intonują Jej imię w sankirtanie i automatycznie osiągają swoją upragnioną doskonałość.” Ci, którzy po prostu myślą: „Jestem służką Radhy” i uważają to osiągnięcie za doskonałość wszystkiego, automatycznie osiągną rezultat, który jest ponad wyobrażeniem. Praktyką wymaganą do osiągnięcia tego niezwykłego rezultatu jest miłosne, zbiorowe intonowanie świętego imienia Rasa Rasika (Śri Krsny, konesera tańca-Rasa). nama-sankirtana jest najlepszym środkiem do osiągnięcia tej doskonałości, gdyż jest pełna smaku i pełna szczęścia. Nawet w materialnym świecie widzimy, że, kiedy ktoś omawia cechy jakiejś wielkiej osoby, ta osoba może być zadowolona, ale nie zareaguje. Lecz kiedy ktoś zawoła tę osobę po imieniu, czy to wychwalając ją, czy oczerniając, ona natychmiast odpowie, nawet jeżeli jest daleko. Najlepszym sposobem osiągnięcia największego podarunku radha dasya Śrimana Mahaprabhu jest słodka praktyka nama sankirtana. harse prabhu kohen – śuno svarüpa räma räya; näma sankirtana – kalau parama upäya (C.C.) „Rozradowany Pan powiedział: „Posłuchajcie, O Svarupo i Ramananda Rayo! W wieku Kali nama sankirtana jest najlepszą ścieżką prowadzącą do wyzwolenia!”

Svamini myśli Sobie: „Tulasi dobrze służy! Muszę ją wynagrodzić! Ale co jeśli Lalita i Moje inne przyjaciółki to zobaczą? Umarłabym ze wstydu!” Więc Ona rozgląda się na wszystkie strony, zanim przekazuje Swoje przeżute orzechy betelu ze Swoich ust do ust Tulasi, tak by nikt tego nie widział, podczas gdy Tulasi naciąga naszyjnik na Jej szyi. W ten sposób Ona daje Swojej drogiej Tulasi stosowną nagrodę za jej miłosną służbę. To jest ten sam liść betelu, który Śyamasundara wepchnął do Jej ust, gdy cieszył się z Nią i Svamini wie jak bardzo Tulasi go pragnie: Krsna ye khäy tämbüla, kohe tära nähi müla, tähe ära dambha paripäti. tära yebä udgära, täre koy amrta sära, gopira mukha kore älabäti (C.C.Antya 16) „Nie jestem w stanie opisać wielkości i ogromnej dumy liści betelu żutych przez Krsnę. Cokolwiek On wypluwa jest nazywane esencją nektaru i używa ust gopiń jak spluwaczek.” W tych liściach betelu znajduje się smak Ich nektaru-ust, parama durlabha ei krsnädharämrta; tähä yei päy, tära saphala jivita (C.C.) „Ten nektar-ust Krsny jest najbardziej wartościowy i każdy, kto go otrzymuje osiąga sukces w życiu.” Gdzie ten nektar-ust może być smakowany w najwyższym stopniu? By doświadczać słodyczy dźwięków, dotyku i smaków Krsny, wymagana jest miłość. Śrila Jiva Goswamin mówi: Krsna mädhuryasya premaikäsvädyatväm: „Słodycz Krsny jest możliwa do smakowania tylko dzięki czystej miłości.” Ale nie wszyscy smakują ją w ten sam sposób: ämära mädhurya nitya nava nava hoy; sva sva prema anurüpa bhakta äsvädoy (C.C.): „Moja słodycz jest zawsze-świeża i każdy wielbiciel smakuje ją odpowiednio do (ilości) jego własnej miłości.” Śri Viśvanatha Ćakravarti pisze w swoim komentarzu do tego wersetu: ayam bhävah nahi vastu sad bhäva eva tad grahane käranam kintu tatra indriyänäm śaktih. sä ca käryaika samadhigamyä yathäkäryam kalpyate. atah yasya yäväd indriya śaktih sa tävad eva vastu grhnäti na tu sarve samänam indriya śakter asamatväd iti yathä tathaiva pratyaksibhütasya man mädhuryasya sad bhävo na tad äsvädane käranam kintu premaiva, tat tu man mädhuryädyanubhava käryaika gamyam yathäkäryam kalpyate. atah yasya yävän premä sa tävän man mädhuryam äsvädayati na tu sarve samänam. tathä sati man mädhurya samagräsvädana kärya samadhigamya samagrena premnä ekä śri rädhikä man mädhuryam samagram äsvädayati anye tu na tadvad äsvädayitum śaknuvanti tadvat premäbhävät. „To nie obecność jakiegoś obiektu sprawia, żę jest on smakowity, ale siła z którą zmysły mogą go smakować. Również my możemy ocenić, czy jest jakaś moc w zmysłach do smakowania danego obiektu, kiedy sprawdzamy ją w smakowaniu go. W ten sam sposób nie możemy powiedzieć, że każdy będzie zdolny do przyjęcia (docenienia lub smakowania) słodyczy Pana, pomimo że On może znajdować się przed naszymi oczami (w postaci bóstwa lub malunku). Miłość jest jedynym środkiem, dzięki któremu możemy smakować słodycz Pana i bez miłości nic nie może być smakowane ze słodyczy Pana. I znowu, ta słodycz może być smakowana odpowiednio do mocy miłości, którą czujemy do Pana. Możemy poznać czy ktoś kocha Boga czy nie i jak bardzo kocha Boga, zgodnie z siłą z jaką ta osoba smakuje słodycz Pana. Miłość Śri Radhiki jest nieskończona i dlatego tylko Ona może smakować słodycz Krsny w najwyższym stopniu. Nikt oprócz Niej nie posiada nieograniczonej miłości i dlatego nikt oprócz Niej nie jest w stanie smakować bezgranicznej słodyczy Krsny w pełni.” Miłość Śri Radhiki jest nieograniczona, dlatego Ona jest zdolna do pełnego smakowania Jego nieskończonej słodyczy i słodyczy Jego przeżutych liści betelu. ei prema dväre nitya rädhikä ekäli; ämära mädhuryämrta äsväde sakali (C.C): „Wyłącznie dzięki tej miłości, Radhika jest zdolna do smakowania wszystkich Moich nektariańskich słodkości.”

Svamini myśli: „Jeśli mam wynagrodzić Tulasi, to powinnam dać jej ten najsmakowitszy przysmak!” Ale Tulasi, będąc stronniczą wobec Svamini, nawet nie spróbuje go, jeśli był żuty tylko przez Krsnę. On musi być w szczególności przeżuty przez Śri Radhikę! Ona zawsze żebrze o nektar-ust Svamini. Tak jak Śri Radhika nie smakuje niczego, czego najpierw nie smakował Krsna, tak mańjarinie nie przyjmują niczego, co nie było wcześniej smakowane przez Śri Radhikę; dlatego nektar-ust Yugala jest zawsze pożądany przez służki. Svamini, która darzy uczuciem miliony Swoich służek, ożywia Tulasi nektarem Swoich lotosowych stóp i nektarem ze Swoich ust. Nie tylko tym, bo Ona dodatkowo wynagradza Tulasi obejmując ją, całując ją i przekazując przeżute przez Krsnę liście betelu ze Swoich ust do ust Tulasi po rozejrzeniu się dookoła, czy nikt nie patrzy. Tulasi czuje się pobłogosławiona otrzymując tę nagrodę.¹ Wtedy transcendentalne objawienie znika. Tulasi otwiera swoje usta, ale nie dostaje przeżutych liści betelu, więc płacze z gardłem przepełnionym żałością:

he rädhe vinodini, kuńja cakravartini,

Krsna-priyä ämära iśvari

donhe tämbüla bhaksane, samara keli avasäne,

cäri dike drsti-päta kori

nija mukha hoite tumi, ämära mukhete dhani,

carvita tämbüla kobe dibe

snehe vigalita mana, bhävi more nija jana,

sneha krpä koro koto bhäve

(Śri Haripada Śila)

„O Radhe! Vinodini! O cesarzowo kuńja! O ukochana Krsny! O Moja Iśvari! Po Swojej erotycznej bitwie Oboje żujecie liście betelu i po przeżuciu ich, rozglądasz się na wszystkie strony zanim przekazujesz je ze Swoich ust do moich. O Szczęśliwa dziewczyno! Bądź łaskawa dla mnie używając tak wielu różnych trików! Z uczuciem zalicz mnie do Swoich z umysłem mięknącym z uczucia!”

·

1Komentarz Śri Ananda Gopala Goswamina. Śri Bangabihäri Vidyälankära dodaje: samaye dantadhävan bhojana „Czasami Tulasi otrzymuje przeżute liście betelu zanim Svamini umyje Swoje zęby po posiłku.”