Vilapa kusumańjali 95

 

WERSET 95

KENÄPI DOSA LAVA-MÄTRA LAVENA DEVI

SANTÄDYAMÄNA IHA DHIRAMATE TVAYOCCAIH

ROSENA TAL LALITAYÄ KILA NIYAMÄNAH

SANDRAKSYATE KIM U MANÄK SADAYAM JANO'YAM

kena – przez którą; api - nawet; dosa - błąd; lava - nieznacznie; mätra - tylko; lavena – przez małą cząstkę; devi - bogini!; santädyamäna – będąc skarconą; iha - tutaj; dhiramate - O spokojna dziewczyno; tvayä – przez Ciebie; uccaih - srogo; rosena – w gniewie; tad - to; lalitayä – przez Lalitę; kila – z pewnością; niyamänah – będąc zabraną; sandraksyate – będąc widzianą; kim u - czy; manäk - nieznacznie; sa - z; dayam - łaska; janah - osoba; ayam – ta.

O Devi! Pomimo że zazwyczaj jesteś bardzo spokojna, to bardzo mnie skarciłaś i wygoniłaś za popełnienie naprawdę małego błędu. Kiedy rzucisz nieznaczne spojrzenie na tę żałosną osobę, po tym, kiedy Lalita przyprowadziła ją z powrotem do Ciebie?

Komentarz: We wcześniejszym wersecie Śri Raghunatha dasa otrzymał łaskę Śri Radhy, dzięki przyniesieniu Jej pasa z dzwoneczkami z vilasa kuńja, gdzie Ona go zostawiła, a w tym wersecie On pragnie otrzymać następny, trudny do opisania rodzaj miłosierdzia. Praktykujący wielbiciel powinien dążyć do doświadczenia choćby małej cząstki łaski Śri Radhy w swoim smarana. To jest oznaka kunsztu w bhajanie, zwanego 'saksat bhajana pravrtti' (bezpośrednie zaangażowanie w wielbienie), jeśli komuś udaje się doświadczyć postaci i atrybutów swojego, utrzymywanego w pamięci bóstwa. Praktyki oddania jak smarana z pewnością zależą od łaski Boga, jednak wciąż praktykujący wielbiciel musi czynić duże wysiłki, by skupić swój umysł. Pan rozdaje Swoją łaskę praktykującym wielbicielom odpowiednio do ich wysiłków i wytrwałości w bhajanie. Pan jest z natury miłosierny dla Swoich wielbicieli, lecz nie będąc gorliwym w spełnianiu bhajanu, nie otrzyma się kwalifikacji do pochwycenia, utrzymania lub doświadczenia Jego miłosierdzia. Z drugiej strony, jeśli ktoś nie otrzymuje łaski Pana, pomimo czynienia wielkich wysiłków, to również wtedy On nie będzie doświadczany. Śrimat Vallabhacarya powiedział („Subodhini” - komentarz do „Śrimad Bhagavata”):

na hi sädhana-sampattyä harih tusyati karmavat

bhaktänäm dainyam evaikam hari tosana sädhanam

„Hari nie jest usatysfakcjonowany zwykłą ilością spełnianej sadhany, jak gdyby ilość miała znaczenie, jak jakieś działania dla rezultatów. Hari jest zadowolony tylko z pokory wielbicieli.” Śri Radharani jest uosobieniem współczucia i Jej służki są błogosławione deszczem Jej łaski w różny sposób. Strumień objawień zrasza Śrila Raghunatha dasa Goswamina.

Kiedy Tulasi przyniosła Svamini pas z dzwoneczkami z kuńja, Lalita zauważyła go i zapytała ją mrugnięciem: „Gdzie byłaś?” Tulasi odmrugnęła jej: „Powiem ci później!” Kiedy Tulasi założyła pas na talię Svamini, Lalita była jedyną, która to zauważyła. Po zakończeniu tańca, wszystkie sakhinie śmieją się i żartują, więc Svamini domyśla się, że Lalita zauważyła zamieszanie z pasem. Chociaż Svamini jest generalnie bardzo opanowana, teraz wezwała Tulasi do Swojego kuńja i mocno ją skarciła.¹ tädana bhartsana hoy krpära laksana: „Karanie jest oznaką łaski”. Bez odczuwania całkowitego „posiadania” w stosunku do kogoś, nie skarcisz tej osoby. Śri Advaita Prabhu, zdesperowany próbami otrzymania miłosiernej kary od Śriman Mahaprabhu, zaczął w końcu nauczać, że jńana (intelektualna, duchowa realizacja) jest potężniejsza od bhakti (oddanie):

bhakti bujhäite se prabhura avatära;

heno bhakti na mänibo - ei mantra sära

bhakti na mänile, krodhe äpani päsari

prabhu mora śästi koribeka cule dhari

„Pan zstąpił, by nauczać oddania. Pozwalam Sobie odrzucić to oddanie, wtedy Pan wyjdzie z Siebie z gniewu i będzie ciągnął Mnie za włosy, żeby Mnie ukarać! („Caitanya Bhägavata”) Gdy Śriman Mahaprabhu wyruszył do Śantipura z Nitai Candem, by obdarzyć Śri Advaitacaryię Swoją miłosierną karą, acarya zaczął tańczyć w ekstazie i powiedział:

yeno aparädha koinu teno śästi päinu;

bhälo-i korilä prabhu! alpe etäinu

ekhone se thäkuräla bujhinu tomära;

dosa anurüpa śästi korilä ämära

ihäte se prabhu! bhrtye citte bolo päya;

boliyä änande näce śäntipura räya

„Zostałem ukarany odpowiednio do Mojego przewinienia! Dobra robota Mój Panie! Ukarałeś Mnie bardzo lekko! Teraz zrozumiałem Twój autorytet; Ukarałeś Mnie stosownie do Mojego występku. Teraz rozumiem, że uważasz Mnie za Swojego sługę! Mówiąc to Pan z Śantipura tańczył w ekstazie!”

Dlatego Śrila Dasa Goswamin, w swojej svarupaveśi, mówi: „Svamini! Ty jesteś Dhiramati, nigdy nie podnosisz głosu na nikogo, ale teraz skarciłaś mnie w wielkim gniewie!” Tulasi wykrzykuje: „Svamini! Co złego zrobiłam?” Svamini odpowiada: „Dlaczego pokazałaś wszystko Lalicie? Teraz ona wyśmiewa się ze Mnie! Idź! Wynoś się z Mojego kuńja!” Tulasi żałośnie kwili: „Svamini! Gdzie mam iść? Nie mam nikogo prócz Ciebie!” Myśli sobie: „Możesz mnie wykopać lub przyjąć, gdzie teraz pójdę? Nawet jeśli chmura uderzy piorunem spragnionego ptaka-Cataka, ptak wciąż żyje tylko dzięki kroplom deszczu z tej chmury!”² Taka jest natura czystej miłości:

stotram yatra tatasthatäm prakatayac cittasya dhatte vyathäm

nindäpi pramadam prayacchati parihäsa-śriyam vibhrati

dosena ksayitäm gunena gurutäm kenäpy anätanvati

premnah svärasikasya kasyacid iyam vikridati prakriyä

(„Vidagdha Mädhava” Akt V)

„Takie są, pełne zabaw, ścieżki premy: Ukochany okazuje neutralność, kiedy jest wychwalany, ale w sercu czuje ból. Jednak będąc obrażanym sprawia mu to radość, gdyż traktuje to jako żarty. Miłość nie słabnie, kiedy ukochany ukazuje złe cechy, ani nie wzrasta, kiedy ma wspaniały charakter.” Jak droga jest Tulasi Svamini! „W materialnym świecie ktoś mnie kocha, ktoś mi ufa i to wypełnia moje serce. Ale jaka jest wartość tej miłości i zaufania? Spełnienie przychodzi do mnie w dniu w którym otrzymam uwagę mojej siddha svarupy w zgromadzeniu przyjaciółek i służek Śri Radharani!”

Svamini karci Tulasi. Kochająca służka opuszcza kuńja, siada pod ścianą i płacze, zraszając swoją pierś łzami. Wtedy pojawia się Lalita. Tulasi zakrywa, poczerwieniałą od łez twarz, welonem i płacze dalej. Lalita pyta: „Co się stało?” Tulasi nie może wykrztusić słowa i płacze jeszcze mocniej. Kinkarinie są obiektami uczuć sakhiń tak samo, jak czułość Radharani. Lalita pojmuje wszystko. Tulasi została ukarana z powodu pasa. Z uczuciem chwyta Tulasi za rękę i zabiera ją do Svamini, mówiąc Jej: „Dlaczego jesteś zła na Tulasi? Sama zauważyłam ten pas, to nie wina Tulasi! To moja wina. To mi powinnaś powiedzieć bym się wynosiła! Tulasi, nic nie mów!” Słysząc słowa Lality, Svamini rzuca miłosierne spojrzenie na Tulasi. W ten sposób Tulasi doświadcza intensywnej łaski Svamini, nawet będąc karconą! Błogosławiona jest ta służka! To jest wielki prezent Śriman Mahaprabhu. Miłosierna Svamini rzuca wysycone-łaską spojrzenie na Swoją służkę. Ile strumieni współczucia sączy się z kącików Jej oczu!³ Wszystkie, niemożliwe do opisania smaki, osiągają doskonałość, kiedy tylko ktoś zaczyna uważać się za służkę Radhy. Śri Raghunatha dasa jest wizjonerem transcendentalnej Vraja-rasy. Dopóki istnieje choćby ślad materialnej świadomości w sercu, nie można postrzec tej rasy. Kiedy wielbiciel otrzymuje łaskę, podobnych rasika (esteta) wielbicieli, jego serce, oczyszczone dzięki sadhana bhakti, spontanicznie odbije nieskazitelne światło księżyca, które emanuje z wschodzącego raga-księżyca w sercach acaryów – taka jest konkluzja pism o bhakti rasie. Svamini jest zadowolona z Tulasi i Tulasi myśli: „Ta służka jest Twoją! Możesz być rozgniewana lub zadowolona z niej, ale w każdych okolicznościach ta Tulasi jest Twoja!” To jest całkowite podporządkowanie. Kiedy wizja znika Śri Raghunatha modli się:

he dhairya-śälini rädhe, e vraja-mandala mäjhe,

ati alpa dosera kärana.

atiśaya rosabhare, däkiya äniya more,

koribe go tädana bhartsana.

„O opanowana Radhe! W tej Vraja-mandali zezłościłaś się na mnie za popełnienie małego błędu! Bardzo rozgniewana wzywasz mnie do Siebie i mocno mnie karcisz!”

jäniyä tomära guna, lalitä ämäre punah,

loye yäbe tomära säkäśe.

na rohibe rosa tabe, tava krpä drsti hobe,

püribe go mama abhiläsa.

(Śri Rasika-Candra Däsaji)

„Lalita, znając Twoją naturę, przyprowadza mnie do Ciebie z powrotem, żebyś się dalej nie złościła. Rzucisz Swoje miłosierne spojrzenie na mnie i spełnisz w ten sposób moje pragnienia.”

·

1Komentarz Śrila Ananda Gopala Goswamina.

2Komentarz Śrila Ananda Gopala Goswamina.

3Komentarz Śrila Ananda Gopala Goswamina.