Vilapa kusumańjali 96

 

WERSET 96

TAVAIVÄSMI TAVAIVÄSMI

NA JIVÄMI TVAYÄ VINÄ

ITI VIJŃÄYA DEVI TVAM

NAYA MÄM CARANÄNTIKAM

tava - twoja; eva – z pewnością; asmi – ja jestem; tava - twoją; eva – na pewno; asmi – ja jestem; na - nie; jivämi – ja żyję; tvayä – Ciebie; vinä - bez; iti - dlatego; vijńäya - wiedząc; devi - bogini; tvam - Ty; naya - zabierz; mäm - mnie; carana – lotosowych stóp; antikam – blisko.

Jestem Twoja, jestem Twoja! Nie mogę żyć bez Ciebie! O Devi! Wiedząc to, proszę, przygarnij mnie do Swoich lotosowych stóp!

Komentarz: W wersetach z „Vilapa Kusumańjali” Śrila Raghunatha dasa Goswamin postrzega swoją własną siddha svarupę jako Tulasi Mańjari i równocześnie jest obdarzany transcendentalną służbą oddania w rozrywkach Radhy i Madhavy. Kiedy te wizje znikają on bardzo rozpacza i modli się do lotosowych stóp Svamini o ponowne pełnienie tych służb. W ostatnich dziewięciu wersetach on ofiarowuje modlitwy do lotosowych stóp Svamini (w svarupaveśi), do Śri Radhakunda, do lotosowych stóp Śri Govindy i do Śri Viśakha-sakhi, prosząc o spełnienie swoich pragnień. W tym wersecie virahi Raghunatha przyjmuje całkowite schronienie u lotosowych stóp Svamini, by osiągnąć je bezpośrednio. Śaranagati znaczy 'przyjęcie schronienia' lub 'podporządkowanie się'. To jest początek sadhana bhakti; bez tego nie można spełniać żadnego bhajanu. Im bardziej ktoś się podporządkowuje, tym większy czyni postęp, a im ktoś czyni większy postęp, tym bardziej jego serce jest wypełnione uczuciami podporządkowania. Podporządkowanie jest praktyką i celem wielbicieli i jest ono ich prawdziwą siłą-życiową. To jest ich wieczny obowiązek. Tylko dzięki podporządkowaniu można osiągnąć prema bhakti i lotosowe stopy Pana. Śrila Raghunatha dasa Goswamin ukazuje najwyższy poziom podporządkowania, który oznacza 'tadaika jivana', „moje całe życie jest Jego”.

„Ta Tulasi jest Twoja, Twoja! Bez Ciebie nie przetrwam!” To jest szczyt podporządkowania. To wyczekiwane samo-podporządkowanie służek Radhy, wypełnione uczuciami 'bycia-posiadanym', nie jest spotykane w służbie dla Najwyższego Pana. „Ta Tulasi jest Twoja!” To zawsze-tak-słodkie maha-vani jest wypełnione doświadczeniami płynącymi z bhajana-rasy. Życia wielbicieli madhurya rasy są błogosławione, kiedy oni słuchają i intonują te wspaniałe słowa. Jak słodko Tulasi podporządkowuje się tutaj, przepełniona uczuciami 'bycia-posiadanym': „Ta Tulasi jest Twoja! Ona nie może żyć bez Ciebie!” Tak jak pszczoły są nęcone przez kwitnące lotosy o poranku, podobnie umysł praktykującego wielbiciela jest przyciągany do lotosowych stóp Śri Radhiki po wysłuchaniu tych pachnących, słodkich jak miód słów. Tulasi ofiarowuje kwiaty, które są spryskane duchowym smakiem miłości u lotosowych stóp Śrimati.

piriti rasete dhäli, tanu mana diyächi tuhäri päya;

tumi mora pati, tumi mora gati, präna äna nähi cäya

„Ofiarowałem moje ciało i umysł, nasączone sokami miłości, u Twoich lotosowych stóp. Jesteś moim panem i moim celem! Moje serce nie pragnie nikogo innego, tylko Ciebie!” Jak bardzo cierpią wiecznie doskonałe służki, kiedy odczuwają rozłąkę ze Śri Radhą w sadhakaveśi! Nie są w stanie wytrzymać nawet chwili bez Niej! One wykonują bhajan i przyciągają wzrok wszystkich praktykujących wielbicieli na całym świecie, swoją, wypełnioną bólem gorliwością do spełniania bhajanu. Swoimi własnymi czynnościami pokazali jak rozbudzić uczucia chęci, dzięki spełnianiu bhajanu. „Takiego smaku nie dostanę w swoim życiu. bhajan czyni mnie szczęśliwym, dlatego spełniam bhajan, ale nawet w snach nie tracę z oczu Śri Radhy!” Jak żarliwy jest Śri Raghunatha! „Umysłem i sercem mówię Ci – jestem Twój! Dotykając Twoich stóp przysięgam, że jestem Twój! Nie mogę żyć bez Ciebie. Pozbawiony służby dla Ciebie, zemdlałem nad brzegiem Radhakunda! Mówię Ci wprost, nie mogę dłużej żyć!”

Śri Raghunatha nie jest w stanie dłużej tolerować bólu rozłąki ze Svamini. Trucizna miłości-w-rozłące podchodzi do jego gardła. Jego ciało, umysł i powietrza-życia płoną w ogniu rozdzielenia. Goswamini są uosobieniami miłości-w-rozłące i Śrila Raghunatha dasa Goswamin jest najlepszym przykładem. däsa gosvämira kathä kohone nä yäya; nirantara dagdha hiyä viraha vyathäya „Raghunatha Dasa Goswamin jest nie do opisania. Jego serce cały czas płonie w ogniu rozłąki!” Dzień i noc ten wielki kapłan ofiary-raganuga płacze z załzawionymi oczami nad brzegiem Radhakunda, bez jedzenia, bez snu, rozdzierany bólem wielkiej miłości-w-rozłące, jego serce pragnie osiągnięcia poufnej służby dla Śri Radhy. Zapominając o wszystkim, on po prostu pragnie możliwości służenia lotosowym stopom Śri Radhy – niczego innego! Ile nadziei on nosi w swoim sercu, chroniąc się w miejscu najdroższym dla Priyaji, nad brzegiem Radhakunda. Ile dni, ile miesięcy, ile lat minęło – wciąż nie otrzymał widzenia i służby dla swojej Praneśvari. Jaki jest użytek z utrzymywania tych powietrz-życia, które płoną w leśnym pożarze rozłąki w fizycznej strukturze? na jivämi tvayä vinä „Nie mogę żyć bez Ciebie!”

Śrila Raghunatha dasa Goswamin został cały zroszony miłosnym współczuciem Śri Gaurasundara, uosobienia smaku miłości do Boga w rozłące (vipralambha ghana rasa murti) i przez długi czas on był jednym z najpoufniejszych towarzyszy Pana w Jego rozrywkach-Gambhira i naocznym świadkiem tych unikalnych rozrywek ekstatycznej miłości do Boga. Zaawansowani, kochający wielbiciele mogą zrozumieć z tych Gambhira-lila, jak słodki jest Pan, jak drogi On jest sercu i jak potężna jest atrakcyjność Jego miłości. Jak wiele, pełnych tęsknoty wysiłków spełniają wielbiciele, by Go ujrzeć i jak pełne słodkiego nektaru jest to bezgłośne i bezczynne omdlenie z ekstatycznej miłości na samym końcu! Nawet teraz kochający wielbiciele są poruszeni, kiedy są kołysani wysokimi falami naturalnie surowej rasy miłości-w-rozłące, gdy pamiętają tę ciszę w pokoju-Gambhira. Następujący po ciszy żałosny dźwięk zawsze dociera do ich uszu, przerywając głęboką ciszę w Gambhirze, jak przygłuszone brzmienie chrząszcza:

kähä koro kähä päo vrajendra-nandana;

kähä mora pränanätha murali-vadana

kähäre kohibo ke vä jäne mora duhkha;

vrajendra-nandana vinä phäte mora buka

{C.C.}

„Dokąd mam iść, co mam robić, by ujrzeć Vrajendra-nandana? Gdzie jest grający na flecie Pan Mojego życia? Komu mam o tym powiedzieć, kto będzie wiedział o Moim bólu? Bez Vrajendra-nandana Moje serce pęka!” Raghunatha dasa jest zawsze zanurzony w tym wielkim oceanie miłości-w-rozłące, gdyż on pozostawał z Panem tak długo w Jego rozrywkach w Puri, będąc blisko Niego jak Jego cień i Pan miłosiernie przekazał Mu część Swojej wielkiej, miłosnej tęsknoty.

W wielkim bólu Śri Raghunatha modli się do lotosowych stóp Svamini: „Jak dłużej wytrzymam z dala od Twoich lotosowych stóp? W tym życiu nie oddałem się lotosowym stopom nikogo innego! Wiedząc to, proszę, szybko przygarnij tę upadłą służkę do Swoich lotosowych stóp!” Słysząc tęskny szloch, wszystkie stworzenia dookoła Radhakunda żałośnie kwilą. Śrila Raghunatha Dasa przestał jeść i spać i nieprzerwanie płacze z sercem płonącym w ogniu rozłąki. Pomimo że prawie zemdlał, jego usta trzęsą się i mówią: na jivami tvaya vina - „Nie mogę żyć bez Ciebie!” Śrila Rasika-Candra Dasa śpiewa:

jivane marane niti, tumi se ämära gati,

ämi ye tomäri ämi tomäri!

tomä vinä e jivana, bujhiläm akärana,

bhära mätra bohi sadä phiri.

„Jesteś moim celem podczas życia i w czasie śmierci, jestem Twoja! Jestem Twoja! Wiem, że moje życie jest bezużyteczne bez Ciebie! Po prostu chodzę dookoła dźwigając to życie jak wielki ciężar!”

ihä jäni devi more, däsi angikära kore,

nija päda padme däo sthäne

se snigdha carana chäyä, kobe go judäbe häya,

däsira e täpita paräna?

„O Bogini, teraz, kiedy to wiesz, proszę zaakceptuj tę służkę! Przyznaj mi miejsce u Swoich lotosowych stóp! Och! Kiedy przyjemny cień Twoich lotosowych stóp pocieszy zbolałe serce tej służki?”

·