Vilapa kusumańjali 103

 

WERSET 103

TVAM CET KRPÄMAYI KRPÄM MAYI DUHKHITÄYÄM

NAIVÄTANOR ATITARÄM KIM IHA PRALÄPAIH

TVAT KUNDA MADHYAM API TAT BAHU KÄLAM EVA

SAMSEVYAMÄNAM API KIM NU KARISYATIHA

tvam - Ty; cet - jeśli; krpämayi - O miłosierna dziewczyno; krpäm - łaska; mayi – dla mnie; duhkhitä – nieszczęśliwa dziewczyna; ayam - ta; na - nie; eva – z pewnością; ätanoh - dasz; atitaräm - wielkie; kim - czy; iha - tutaj; praläpaih – ze słowami; tvat - Twoje; kunda - jezioro; madhyam - pośrodku; api - nawet; tat - ten; bahu - dużo; kälam - czas; eva – na pewno; samsevyamänam - służąc; api - nawet; kim nu - czy; karisyati - zrobisz; iha – tutaj.

O Krpamayi (miłosierna dziewczyna)! Jeśli nie okażesz łaski tej cierpiącej dziewczynie, to jaki jest pożytek ze wszystkich tych błagań i z całej mojej służby dla Twojego jeziora przez tak długi czas?

Komentarz: Śri Raghunatha jest uosobieniem rozłąki ze Śri Radhą. Mdlejąc nad brzegiem Radhakunda, on płacze z powodu wielkiego rozdzielenia od swojej Pani. On nie wie jak dłużej utrzymywać swoje życie. Dzień i noc rzeka jego płomiennego oddania wzbiera, będąc napełnianą deszczami smutku i płynąc z jeszcze większą siłą w kierunku oceanu-nektaru lotosowych stóp Śri Radhy. Możemy posiadać pragnienie posiadania, kiedy nie mamy czegoś nieznaczącego w naszym życiu i kiedy dostajemy to coś małego, możemy poczuć spełnienie, ale kiedy tęsknimy za czymś wielkim, nie możemy poczuć ani spokoju, ani satysfakcji, dopóki nie dostaniemy całej rzeczy. Pragnienie i tęsknota Śri Raghunatha dasa Goswamina za ukochanym bóstwem stoi przed nami jak szczyt Himalajów jako najlepszy przykład. Nieznaczna żywa istota nie może znaleźć żadnego sposobu na osiągnięcie tego wysokiego szczytu. Osoba, która nie praktykuje żadnego bhajanu nie jest w stanie pojąć tęsknoty miłości-w-rozłące Śri Raghunatha Dasa Goswamina. W każdej chwili nowe fale zawsze-rosnącej tęsknoty przelewają się w rzece jego serca. On nie jest w stanie dalej tolerować razów rozłąki ze Śri Radhą nawet chwilę dłużej. Z pewnością Radharani może czasami odpowiedzieć na rozpacz rozłąki przez którą przechodzi lojalna służka, ale ta odpowiedź będzie chwilowa. Widząc Śrimati tylko przez chwilę, sprawia, że ciemność rozdzielenia, która przychodzi później, wydaje się jeszcze głębsza. To wtedy, jakby woniące-miłością, uszy Śri Raghunatha słyszą następujące słowa: „Tulasi! Jestem bardzo blisko! Dlaczego tak rozpaczasz?” Jak bardzo Raghunatha pragnie usłyszeć ten, drwiący-z-nektaru głos, ale dźwięki jego świszczących powierz-życia sprawiają, że on ponownie znika. W ten sposób jego pragnienie ujrzenia Jej, wzrasta bardziej i bardziej.

„O Krpamayi Svamini! O Miłosierna Pani! Jestem taką nieszczęśliwą dziewczyną! Jeśli nie obdarzysz mnie Swoją łaską, to jaki jest użytek z moich błagań? Mieszkałam nad Twoim jeziorem, Radhakunda, przez tak długo, służąc mu. Jeśli nie objawisz Się, to jaki jest użytek z całej tej służby?”

jano'yam yäcate duhkhi rudann uccair idam muhuh

tat padämbhoja yugmaika gatih kätaratäm gatah

krtvä nija ganasyäntah kärunyän nija sevane

niyojayatu mäm säksät seyam vrndävaneśvari

(„Viśäkhänandada Stotram” – 129,130)

„Ta nieszczęsna i cierpiąca osoba składa pokorny pokłon u Jej lotosowych stóp, uważając je za jedyny cel życia i nieprzerwanie płacze głośno, żałośnie błagając: „Oby Królowa Vrndavany była miłosierna dla mnie i pozwoliła mi dołączyć do Swojej własnej grupy, angażując mnie w Swoją bezpośrednią służbę!” W swojej rozpaczy Śri Raghuantha przedkłada swój własny, opłakany stan, lotosowym stopom Svamini, mówiąc: „Przez długi czas mieszkałem nad Twoim kunda, służąc mu! Jeśli nie ukażesz się mi, to jaki będzie rezultat z całej tej służby? Jak drogie jest Ci to kunda?! Jaki jest pożytek z mojej służby dla kunda, bez stania się obiektem Twojej łaski?” W jednym miejscu (w wersecie 15 z „Vilapa Kusumańjali”) Śrila Raghunatha Dasa Goswamin powiedział: „Kiedy ujrzałem słodycz Twojego jeziora, rozwinąłem pragnienie służenia Tobie.” i w swoim „Radhakundastakam”, on również tak bardzo gloryfikował słodycz tego jeziora, ale kiedy on czuje ból rozłąki, mówi: vyaghra tustayate kundam jivatu rahitasya me: „Kiedy nie ma przy mnie mojej ukochanej Pani, kunda wygląda jak rozwarta w moją stronę paszcza tygrysa!” Zwykłe osoby nie mogą łatwo zrozumieć poufnych uczuć ukrytych w tych niezwykłych słowach. Z wielką pokorą Śri Raghunatha mówi: „Ha Krpamayi! Jesteś uosobieniem bezgranicznej łaski, a ja jestem po prostu cierpiącą dziewczyną! Cierpiący ludzie są obiektami Twojego współczucia, dlatego ukaż mi Swoją cechę współczucia i obdarz mnie służbą oddania dla Siebie!” Na końcu modlitwy „Premambhoja Maranda (miód z lotosu-miłości)”, Śrila Raghunatha dasa mówi:

tväm natvä yäcate dhrtvä trnam dantair ayam janah

sva däsyämrta sekena jivayämum suduhkhitam

na muńcec charanäyätam api dustam dayämayah

ato gändharvike hä hä muńcainam naiva tädrśam

„Ta osoba kłania się Tobie, trzymając źdźbło trawy w zębach. Proszę ożyw tego nieszczęśnika, spryskując go nektarem Swojej służby. Miłosierna osoba nie porzuca nawet niegodziwej duszy, jeśli ta tylko schroni się u niej. Dlatego, O Gandharvike, proszę nie porzucaj mnie!” Kiedy Śri Raghunatha osiąga szczyt miłosnego oddania, staje się tak pokorny. W „Brhad Bhagavatamrta” (2.5.224 i 225), Śrila Sanatana Goswamin napisał:

dainyas tu paramam premnah paripäkena janyate

täsäm gokula närinäm iva Krsna viyogatah

paripäkena dainyasya premäjasram vitanyate

parasparam tayor ittham kärya käranateksate

„Pokora manifestuje się, kiedy prema osiąga swój dojrzały stan. Ponieważ gopinie kochają Krsnę najbardziej (co zostało pokazane w „Bhagavata”, kiedy były rozdzielone od Niego), to one są również najpokorniejsze. W ten sam sposób prema manifestuje się, kiedy kulminuje pokora. Dlatego miłość i pokora są wzajemnie dla Siebie przyczyną i skutkiem.” W swoim „Gopala Campuh” (Purva 33.110), Śrila Jiva Goswamin opisuje, że miłość i pokora gopiń są następujące:

dävas trastä mrga duhitaraś candra hinäś cakoryah

srastä vrksän nava kalatikä nira riktäh śapharyah

urjja präntäd bahir apagatä hanta navyäbja nälyo

yadvad drstvä hari virahitä rädhikädyäś ca tadvat

„Och! Kiedy Śri Radhika i gopinie są rozdzielone od Hari, one przypominają jelenie wystraszone pożarem lasu, ptaki-Cakora pozbawione światła księżyca, pnącza, które straciły podporę drzew, ryby pozbawione wody lub młode lotosy wyrwane z korzeniami!” Bolesna rozłąka służek ze Śri Radhą, nie jest w zadnym razie mniejsza od tego! Niektórzy podają następujący komentarz do słów 'tvat kunda madhyam api...sevyamanam' (służyłem Ci nawet w środku Twojego jeziora): Pewnego dnia w południe, kiedy Śrimati cieszyła się Swoimi wodnymi zabawami w Radhakunda z Panem Swojego serca, Ona zgubiła jeden ze Swoich, wysadzanych klejnotami pierścionków z palca stopy, Tulasi Mańjari (duchowa postać Śri Raghunatha dasa) szukała go pod wodą przez długi czas, dopóki nie znalazła go i nie założyła tego pierścionka na palec stopy Śrimati. Pamiętając tę służbę, on teraz mówi: „Bądź tak łaskawa dla mnie, bym został pobłogosławiony osiągnięciem bezpośredniej służby dla Twoich lotosowych stóp, którą pełniłem tak wiele razy i dzięki której koiłaś mój głęboki ból!”

Śri Rasika-Candra Dasaji śpiewa:

śuno śuno krpämayi räi!

e dinä duhkhitä jane, yadi krpä kanä däne,

nähi tusa ksana mukha cäi

tabe e praläpa gäthä, niścoy hoibe vrthä,

yeno häya! aranye rodana

tava kunda madhya-bhäge, ati prema anuräge,

eto käla korinu sevana.

tähe ki koribe häya! yadi tumi thelä päya,

sakali hoibe akärana.

mo heno adhama jane, koro krpä nija gune,

akapate loinu śarana.

„Posłuchaj, posłuchaj, O miłosierna Rai! Jeśli nie obdarzysz tej nieszczęsnej dziewczyny kroplą łaski, to ona nie znajdzie spokoju nawet na chwilę. Niestety! Z pewnością wszystkie jej majaczenia były na próżno, jak płacz w lesie. Och! Jaki będzie użytek z mojego pobytu nad Radhakunda przez tak długi czas, służąc Ci bez miłosnego przywiązania, jeśli mnie teraz odrzucisz? Wszystko pójdzie na marne! Proszę ukaż Swoją wielkość, obdarzając Swoją łaską tę upadłą duszę! Przyjęłam Twoje wyłączne schronienie!”

·