Vilapa kusumańjali 104

 

WERSET 104

AYI PRANAYA-ŚÄLINI PRAËAYA PUSTA DÄSYÄPTAYE

PRAKÄMAM ATI RODANAIH PRACURA DUHKHA DAGDHÄTMANÄ

VILÄPA KUSUMÄŃJALIR HRDI NIDHÄYA PÄDÄMBUJE

MAYÄ BATA SAMARPITAS TAVA TANOTU TUSTIM MANÄK

ayi - O!; pranaya – czystej miłości; śälini – siedziba; pranaya - miłość; pusta - dojrzała; däsya - służba; äptaye – dla osiągnięcia; prakämam - wielce; ati - bardzo; rodanaih - płacząc; pracura - obficie; duhkha - niedola; dagdha - spalone; ätmanä – serce; viläpa - błagań; kusuma - kwiat; ańjalih - obfitość; hrdi – na serce; nidhäya - trzymając; päda - stopy; ambuje – na lotosie; mayä – przeze mnie; bata - och!; samarpitah - ofiarowane; tava - Twoim; tanotu – może to dać; tustim - satysfakcja; manäk – najmniejsza.

O Pranaya-śalini (siedziba czystej miłości)! Tak oto głośno płaczę, pragnąc osiągnąć Twoją dojrzałą, miłosną służbę! Przyciskając Twoje lotosowe stopy do mojego serca, które płonie z powodu intensywnego bólu, ofiarowuję im te błagania w postaci bukietu kwiatów. Oby te tęsknoty były przyczyną nawet najmniejszej satysfakcji dla Ciebie......

Komentarz: Śrila Raghunatha Dasa Goswamin pokornie przyjmuje schronienie u lotosowych stóp Svamini w celu spełnienia swoich pragnień: „O Svamini! Cóż więcej mógłbym powiedzieć? Nie mam nic więcej do powiedzenia, ani nie mam mocy, żeby cokolwiek powiedzieć! Możesz dać mi Swoją łaskę lub nie, wierzę, że jesteś siedzibą czystej miłości! Miłości do Śyamasundara, miłości do Swoich przyjaciółek, miłości do Swoich służek! Będąc Premamayi natychmiast przyciągasz tych, którzy kochają Cię do Siebie. Więc to nie tak, że tylko ja potrzebuję Ciebie tak bardzo, ale Ty również będziesz mnie potrzebować wiele razy!” Ta rozkochana służka podtrzymuje głęboką nadzieję w swoim sercu, że Pranaya-śalini Svamini zaangażuje ją w Swoją, dojrzałą, miłosną służbę.

„Ha Svamini! Biorąc ten bukiet błagań z mojego cierpiącego serca, ofiarowuję go teraz Twoim lotosowym stopom! Chociaż ta służka nie jest tego warta, ona nie jest w stanie porzucić nadziei! Ofiarowuję tę modlitwę do Twoich lotosowych stóp: Pozwól mi być Twoją służką, dojrzałą w swojej miłości! Pragnąc Twojej łaski, ofiarowałam ten bukiet tęsknot, który zawiera leśny pożar niekończących się błagań tej służki do Twoich lotosowych stóp. Posiadam jedną wielką aspirację: Chcę być Twoją służką, dojrzałą w swojej miłości. Chcę znać Twoje serce i z miłością stosownie Ci służyć! Nie jakąś zwykłą służką, ale tą, która może wejść bez skrępowania do ustronnego kuńja, by spełniać najbardziej intymne służby! W tym czasie Ty i Śyama będziecie uważać mnie za uosobienie Swojej miłosnej ekstazy! O Pranaya-śalini! Twoje serce topnieje z nieskończonego współczucia. Proszę, spełnij moje pragnienia!”

Wtedy wydaje się jakby Svamini objawiła się osobiście i zwraca się do Tulasi: „Tulasi! To czego pragniesz jest bardzo trudne do osiągnięcia!” Tulasi odpowiada: „Ha Svamini! Jeśli nie posiadam kwalifikacji, by Ci służyć, to zostaw to! Nie dawaj mi jej! Możesz trzymać mnie w tym oceanie rozpaczy lub w każdym innym stanie, ale ja wciąż będę ofiarowywać Tobie ten bukiet tęsknot do Twoich lotosowych stóp, płacząc i płacząc! Proszę, powiedz mi, czy to sprawiło Tobie nawet najmniejszą przyjemność lub satysfakcję!”¹

W ten sposób Tulasi służyła Svamini naciągając z miłością te, podobne kwiatom błagania, na girlandę. Oczami swoich umysłów, praktykujący raganuga-wielbiciele powinni widzieć obrazy głębokiej, pełnej oddania miłości, które zostały namalowane przez tę służkę, która dzień i noc cierpi katusze rozłąki ze Svamini. Te emocje wyrosną również w sercu szczęśliwego wielbiciela, który pamięta te bóle rozłąki. Ten ocean cierpienia w rozłące jest tak wielki i tak głęboki, że zwykłe osoby nie mogą do niego wejść. Każdy, kto podporządkowuje się lotosowym stopom Tulasi Mańjari i ujrzał nawet jedną, najmniejszą falę z tego wzburzonego oceanu miłości-w-rozłące oczami swojego umysłu, może zrozumieć, że to nie może ukazać się zwykłym osobom. Oczy jego umysłu z biegiem czasu, ale z całą pewnością ujrzą obraz Śri Gaurasundara pochłoniętego ekstazą miłości-w-rozłące Śri Radhy w pokoju-Gambhira w Nilacali (Puri). Następująca, łamiąca serce, żałośliwa melodia rozpaczy w rozłące, zabrzmi z brzdękającej Viny Jego serca:

kähä koro kähä päo vrajendra-nandana;

kähä mora präna-nätha murali vadana

kähäre kohibo ke vä jäne mora duhkha;

vrajendra-nandana vinä phäte mora buka

{C.C.}

„Gdzie mam iść, co mam robić, by ujrzeć Vrajendra-nandana? Gdzie jest grający na flecie Pan Mojego życia? Komu mam o tym powiedzieć, kto będzie wiedział o Moim cierpieniu? Bez Vrajendra-nandana moje serce pęknie!”

Zazwyczaj błogosławieństwo (phalaśruti) jest przyznawane na końcu modlitwy, ale tutaj nie ma potrzeby przyznawania takiego błogosławieństwa. Modlitwa sama w sobie jest błogosławieństwem. Głos Śri Raghunatha załamuje się, kiedy mówi i on mdleje. Czy ten ogień rozłąki jest gaszony przez łzy? Raghunatha osiągnął służbę dla Śrimati Radhiki jako rezultat służby dla Śri Radhakunda. Karmazynowy wschód słońca aspiracji zaczyna jaśnieć na wschodnim horyzoncie nieba jego szczęśliwego losu, usuwając gęstą ciemność nocy nowiu księżyca jego miłości-w-rozłące. Nagle wszystkie dziesięć kierunków wypełnia się słodkim zapachem Śri-Śri Radha-Madhava. Svamini przyszła, biorąc ze Sobą Swojego Prana Vallabha! Śrila Dasa Goswamin wącha Ich słodki, cielesny zapach i przygląda się Ich słodkim, złotym i niebieskawym postaciom, które rozświetlają brzegi Śri Radhakunda. Boskie klejnoty dobrego losu Śri Raghunatha, Śri-Śri Radha-Śyama, stoją przed nim! Jak wiele miłosiernych strumieni łez cieknie z Ich pięknych oczu! Jak słodkie są Ich głosy! Dzięki wąchaniu Ich słodkiego jak miód zapachu, Śri Raghunatha wraca do życia. Svamini mówi: „Tulasi! Zobacz, przyszłam!” Pragnienia serca Tulasi zostały spełnione! Svamini stoi przed nią ze Swoim Prananathem. Ona miłosiernie chwyta Tulasi za rękę i obejmuje ją, akceptując ją jako Swoją służkę. To jest koniec błagań. Pragnienia Raghunatha zostały spełnione. Jego, podobne pnączu ciało, które płonęło w wielkim ogniu rozłąki, jest teraz zraszane strumieniem wiecznego, radosnego spotkania Boskiej Pary w siedzibie-kuńja.² Gaura-lila również jest wieczne i Śri Raghunatha dasa jest wiecznym towarzyszem Mahaprabhu. Szczęśliwe dusze mogą słyszeć płacz Śrila Raghunatha Dasa jako praktykującego wielbiciela nawet dziś. On tutaj wiecznie smakuje słodycz rozłąki ze Svamini, błagając i rozpaczając. W nocy, kiedy wszystko cichnie, płacze wywołane rozdzieleniem Śrila Raghuantha Dasa Goswamina, które pokonują swoją słodyczą niecierpliwe kwilenie rybołowa, wciąż mogą być słyszane nad brzegami Śri Radhakunda....

Śrila Rasika-Candra Dasaji śpiewa:

pranaya śälini ayi! he rädhe he krpämayi,

diva niśi pudi duhkhänale

priti-pusta däsya tava, premärtite nitya nava,

kobe more dibe däsé bole.

„O Radhe! Ayi siedzibo miłości! O Ty, miłosierna! Dzień i noc płonę w ogniu cierpienia. Kiedy obdarzysz mnie Swoją służbą, która jest odżywiana przez czystą miłość i wiecznie świeży zapał, nazywając mnie Swoją dasi?

pränera praläpa guli, raciyä kusumäńjali,

tuyä pade korinu arpana.

ksanekera täre tabe, hoy yadi tusti lava,

särthaka hoibe e jivana.

„Zrobiłem bukiet z głosów mojego serca i ofiarowuję go u Twoich lotosowych stóp. Jeśli choć raz w najmniejszym stopniu sprawi Ci przyjemność, to odniosę sukces w życiu!”

Tutaj kończy się „Śri-Śri Vilapa Kusumańjali” Śrila Raghunatha Dasa Goswamina

Źródła Komentarzy: Wykłady Śrila Ananda Gopala Goswamina (1897 – 1961) i Pandita Śri Ananta Dasa Babaji Maharaja. Komentarz Śri Bangabihari Vidyalankara w sanskrycie. Padyanuvady (tłumaczenia bengalskich piosenek zamieszczone po komentarzach) autorstwa Śri Haripada Śila i Śri Rasika-Candra dasa. Komentarz autorstwa Radhakunda Mahanta Pandita Śri Ananta Dasa Babaji Maharaja, pt. „Parimala kana” (kropla boskiego zapachu z tego bukietu tęsknot), został opublikowany w Gaurabda 499 (1985 A.D.) w Sri Krishna Chaitanya Shastra Mandir, Vrajananda Ghera, PO Radhakunda (okręg Mathura), U.P., Indie.

1Komentarz Śri Ananda Gopala Goswamina.

2Komentarz Śri Ananda Gopala Goswamina.